Guðbjrg Sl - Sigfs Sigl, gamanogalvara, gamanogalvara.com, leit, finna, jl, jlasveinar, jlasveinn, jlin, sigfs sig, frr, frtt, leita, leit, tr, guð, jess, myndir, mynd, myndavarðveisla, Myndir, fiskar, fuglar, hundar, kettir, kisur, sigurþr guðni, ester inga, iceland, sl, msn, Frar auglsingaDjkninn  Myrk og Gurn. Mynd eftir reyju Mjallhvti H. marsdttur.

Smsgur, jsgur, draugasgur og vintri.

 

Share on Facebook

 Deila Facebook.

 

 

 Deila  Twitter

 

 
       
   

Af hverju er rifi ?

Hvalurinn hvalvatni
    Af Illuga smi Hvalurinn
    Amma mn hefur kennt mr nokku Hvernig fflarnir uru til
   

lfkonan Geirfuglaskeri

slenskur blaadrengur
    lfhllinn Leirdal Jnas hvalnum
    smundur kngsson og Sign systir hans KLUKKAN
    Bangsmon Kolbeinn Jklaskld
    Bari draugur Krnar Akranesi
    Brur Lagarfljtsormurinn
    Bkolla  -  I LITLI  KLUS  OG  STRI  KLUS
    Bkolla  -  II Nokkur Illhveli
    Bndadturnar Rauhetta og lfurinn
    Brjms saga Skemmtilegt er myrkri
    Djkninn Myrk Slargeislinn og fanginn
    Genji - Fyrsta eiginlega skldsagan Stlkan Kageri
    Gott r Smundur fri
    GORVMB Sgur - Stundin okkar
    Gosi og hvalurinn Sgur af Bakkabrrum
    GRAUTARDALLS  SAGA

Trllin Vestfjrum

    Grmann Urarkttur
   

Grjthruni r Tindastli

PRINSESSAN    BAUNINNI
    HANS  KLAUFI VATNSDROPINN
    Helduru ekki, a sveinninn s umskiptingur Vlvuleii Hlmahlsi
    Herjlfur og Vilborg  
    kerling vill hafa nokku fyrir sn sinn  
 
>Nostradamus og spdmarnir um sland<
       

 

 

Draugur

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
      SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is
GRMANN

Einu sinni var kngur og drottning rki snu og karl og kerling koti snu. Kngur var auugur mjg a gangandi f, en ekki tti hann nema eina dttur barna og bj hn sr veglegri skemmu me meyjum snum. Karlinn var ftkur; hann tti ekkert barn, en hafi viurvri sitt og kerlu sinnar af einni k sem au ttu.

Einu sinni sem oftar fr karlinn til kirkju og lagi presturinn t af gjafmildinni og fyrirheiti hennar. egar karlinn kom heim fr kirkjunni spuri kerling hva hann segi sr gott r messunni. Karlinn lt rflega yfir v og var hinn glaasti, sagi a dag hefi veri gott a heyra til prestsins; v hann hefi sagt a s sem gfi, honum mundi gefast sundfalt aftur.

Kerlingu tti etta i djpt teki rinni og hlt a karl sinn hefi ekki teki rtt eftir orum prests. En karl var fastur v og krpuu au um a stundarkorn, en hvort hlt sinni tlan um etta.

Daginn eftir tekur karlinn sig til, fr sr fjlda manna og byggir sr fjs fyrir eina sund ka. Kerling amaist mjg vi heimsku essari sem hn kallai svo, en fkk engu tauti vi ri.

A fjsbyggingunni endari fer n karlinn a hugsa um hverjum hann eigi a gefa kna sna. Vissi hann n engan ngu rkan til ess a gefa sr fyrir hana sund kr nema ef a vri kngurinn sjlfur, en hann kom sr ekki a v a fara til hans. Hann r loksins af a fara til prestsins v hann vissi af honum vel efnuum og hlt a hann mundi og sst lta or sn til skammar vera.

Fer n karlinn og teymir kna sna til prestsins hvernig sem kerlingin setti sig mti v. Finnur hann prest og gefur honum kna. Prestur undrast a og spyr hverju etta sti. Karl segir honum allan adraganda og orsk gjafarinnar.

Prestur brst urrlega vi og sneypir karlinn fyrir ranga eftirtekt og hrtognn ora sinna og rekur hann heimleiis aftur me kna. Fer karl og teymir eftir sr kna og ykir ferin orin ill.

En leiinni gjrir hann nimyrkan noranbyl me frosti svo hann villist og sr n ekki anna en hann muni sjlfsagt missa kna og lklegast vera ti sjlfur. En v hann er a hugsa um essi bgindi sn kemur a honum gangandi maur me stran sekk bakinu.

Maurinn spyr karlinn hvernig v standi a hann s ar slku veri me k fer.

Karl segir honum allt hvernig standi. Hinn segir a hann megi vera viss um a missa kna og vst a hann komist lfs af sjlfur. "Er r miklu betra, karl minn," segir hann, "a lta mig f kna fyrir sekkinn sem g ber; v getur vel komist fram leiar innar me hann, en honum er kjt og bein."

Og hvort sem eir tluu um etta lengur ea skemur hfu eir kaupin. Tk maurinn kna og fr burt me hana, en karl vasai sta me sekkinn og tti hann firna ungur.

Komst n karl heim og sagi kerlingu sinni hvernig fari hefi um kna, en lt drgilega yfir sekknum. Byrstist kerling, en karl ba hana hi skjtasta a setja upp pott me vatni. Setti hn upp strsta pottinn kotinu og fyllti hann me vatni.

egar vatni sau fr karlinn a leysa fr sekknum og var n heldur en ekki hreifingur honum. En egar hann var binn a leysa fr sekknum hljp upp r honum lifandi maur fullta grum ftum fr hvirfli til ilja og sagi a au mundu vera a sja eitthva anna en sig.

Var n karlinn hissa, en kerlingin blvond og sagi a arna vri hann kominn me flnskuna. "Fyrst hefur skili okkur," segir hn, "vi ann eina bjargargrip sem vi ttum, svo n erum vi bjargarlaus me llu, og ar ofan btt okkur heilum manni til a fa."

Jguust au karl og kerling n gan tma t r essu anga til Grmann segir a ekki tji etta, hann skuli fara stfana og vita hvort hann geti ekki tvega eim og sr eitthva a ta v skamma stund muni au rfast nldrinu.

Stkk Grmann burt t myrkri og kom brum aftur me gamlan og feitan sau og ba au skera hann og matreia. Voru au fyrst treg til ess v au ttust vita a sauurinn vri stolinn, en gjru au a endanum. Lifu au n glatt kotinu mean sauurinn entist og undireins og hann var binn stti Grmann annan og svo hinn rija, fjra og fimmta. tti n karli og kerlingu mjg vnt um Grmann fyrir adrtti hans og lifu allsngtum tmu sauakjti.

N vkur sgunni heim kngsgar. Sauamaur konungs fr a taka eftir v a honum voru smtt og smtt a hverfa sauir r hjrinni. Hann kunni ekki lag v og segir n kngi fr a sig vanti fimm saui sem hafi veri a smhverfa og hann skilji ekkert hvernig farist hafi; ar hljti a vera jfar ngrenninu.

Fr kngur a rannsaka hvort nokkur maur vri nfluttur inn sveitina og komst a v endanum a maur vri nkominn til karls og kerlingar garshorni sem enginn vissi nein deili .

Gjri hann bo eftir manninum a finna sig upp kngsgarinum. Grmann br vi og fr, en karl og kerling uru dauhrdd um a n mundu au missa enna bjargvtt sinn, v hann mundi n vera hengdur fyrir jfna.

egar Grmann kemur kngsgar spyr kngur hann hvort hann hafi stoli fr sr fimm sauum gmlum sem sr hafi horfi.

Grmann segir: "J, herra, a hef g gjrt."

Kngur spuri hvers vegna hann hefi gjrt a.

segir Grmann: "g gjri a af v a karl og kerling garshorni eru vita bjargarlaus og hafa ekkert til a ta og eiga ekki neitt til af neinu, en , konungur, hefur allsngtir og tt miklu meira til en arft a halda og kemur ekki mat num lg. N tti mr etta miklu jafnara a karl og kerling hefu nokku af v sem urftir ekki a halda en a au brysti, en hefir ofng."

Kngur var hlfhissa vi or Grmanns og spyr hvort a s hans eina ea hans besta list a stela. Grmann ltur lti yfir v.

segir kngur a hann skuli gefa honum upp skina ef hann geti morgun stoli uxa snum fimm vetra sem hann tli a senda menn sna me t skginn. En geti hann a ekki, skuli hann vera hengdur.

Grmann segir a etta s mgulegt v hann muni lta passa uxann. Kngur segir a fyrir v veri hann sjlfur a sj.

Fer n Grmann heim og fagna au honum vel karlinn og kerlingin. Grmann segir karlinum a taka til handa sr reiptagl v hann urfi a halda v bti morgun. Karl gjrir a. Sofa au n ll um nttina.

Snemma um morguninn fer Grmann ftur, tekur reiptagli og gengur burtu. Gengur hann t skg ar sem hann vissi a lei kngsmanna me uxann l um. Snr hann ar a eik einni strri skammt fr veginum, bregur reipinu um hls sr og hengir sig upp eikina.

Skmmu sar koma kngsmenn me uxann. eim verur liti vi og sj hvar Grmann hangir eikinni. segja eir a vi einhverja hafi Grmann gletst fleiri en knginn; v arna hafi eir n einhverir hengt hann og muni eir ekki urfa a ttast piltinn a hann taki af eim uxann han af. Veittu eir svo essu ekki meiri gaum og hldu fram sna lei.

egar kngsmenn voru komnir hvarf fer Grmann niur r eikinni og hleypur eftir leynistig um skginn fram fyrir kngsmenn og hengir sig ar aftur upp eik eina spottakorn fr veginum. egar kngsmenn koma ar verur eim liti hvar Grmann hangir eikinni.

Kynjar n essu og skilja ekki , hverjum brgum eir su beittir. "tli eir su tveir til, rstis Grmennirnir eir arna?" segja eir. "a vri gaman a forvitnast um a og skulum vi snggvast skreppa til baka og sj hva hinum Grmanninum lur og vita svo hvort etta er s sami," segja eir.

Binda eir n uxann vi eik og sna aftur. En er leiti bar milli aut Grmann niur r eikinni, leysti uxann og leiddi hann hi skjtasta heim til sn garshorn. Skipai hann karli og kerlingu a sltra uxanum snatri, lt fl belg af honum og steypa tm kerti r tlginni. Var n heldur en ekki glatt hjalla kotinu.

N er a segja fr kngsmnnum. egar eir koma a eikinni sem hinn fyrri Grmann hkk var ar enginn Grmann; hlupu eir a hinni eikinni, en gripu ar eins tmt v ar var enginn Grmann og uxinn var horfinn fr eikinni sem hann tti a vera vi. N su kngsmenn fyrst hverjum brgum eir voru beittir og fru heim og sgu knginum fr hvar komi var.

Ltur kngur undireins boa Grmann sinn fund og vera au karl og kerling dauhrdd v n tldu au vst a Grmann sinn yri miskunnarlaust hengdur. En Grmann kri sig hvergi og fr egar kngsfund.

segir kngur: "Stalstu uxanum mnum, Grmann?"

"J, herra," segir hann, "g mtti til til a bjarga lfinu."

segir kngur: "g skal enn gefa r essa sk upp ef stelur ntt rekkjuvounum r rminu undan okkur, mr og drottningunni minni!"

"a getur enginn," segir Grmann, "ea hvernig g a komast inn kngsgarinn og fara a v?"

"a mttu segja r sjlfur," segir kngur, "en lf itt liggur vi."

Skilja eir n og fer Grmann heim garshorn; ykjast au karl og kerling hafa heimt hann r helju og fagna honum vel. Hann tekur nokkrar merkur af mjli og biur kerlingu sja graut og hafa hann ykkara lagi. Hn gjrir a og egar grauturinn var binn ltur Grmann hann dlitla skjlu og hefur lok yfir skjlunni svo grauturinn klni ekki miki.

San labbar hann me skjluna heim kngsgarinn og getur laumast inn hann um kvldi svo enginn var var vi og felur sig san inni einhverju skmaskoti. San var kngsgarinum rammlega loka v n tti ekki a lta Grmann komast inn hann.

En egar Grmann vissi a allir voru sofnair inni kngsgarinum og kngur og drottning fasta svefni, gengur hann inn a rminu eirra mjg hljlega og lyftir ofan af eim ftunum ofan a miju. San ltur hann grautinn drjpa me hg r skjlunni niur rmi milli kngs og drottningar og hverfur svo fr rminu t horn herberginu.

Drottning vaknar vi egar grauturinn draup hana. Henni verur bilt vi, vekur kng og segir: "Hva er etta? hefur gjrt rmi, elskan mn."

Kngur vildi ekki kannast vi a og kenndi drottningu um og kttu au um a dlti. endanum ru au a af a au tku rekkjuvoirnar r rminu og fleygu eim me llu saman fram glf. San sofnuu au aftur.

Tekur Grmann rekkjuvoirnar, vefur r saman, stingur undir handkrika sr og labbar me r heim kot til karls og kerlingar. Fr hann eim rekkjuvoirnar, segir eim a hreinsa r eim grautarvelluna og reyna svo a nota r bli sitt.

Morguninn eftir egar kngur og drottning vakna sj au a rekkjuvoirnar eru horfnar. Skilur kngur hvernig llu muni standa, a Grmann muni hafa stoli eim. Gjrir hann n bo fyrir Grmann og n telja au karl og kerling vst a hann muni vera hengdur og kveja hann vandlega.

Grmann gengur tafarlaust upp garinn og kngur spyr: "Stalstu rekkjuvounum r rminu ntt undan okkur drottningu minni?"

"J, herra," sagi Grmann, "a gjri g; v g mtti til a leysa lf mitt."

segir kngur: "g skal gefa r upp allar nar sakir vi mig ef stelur n ntt okkur bum, mr og drottningunni minni, r rminu okkar. En ef r mistekst a skaltu vgarlaust vera hengdur," segir hann.

"a getur enginn maur," segir Grmann.

"Sj fyrir v," segir kngur.

Skilja eir n og fer Grmann heim garshorn. Fagna au honum allega, karl og kerling, og ykjast n hafa heimt hann r helju, hann Grmann sinn.

Um kvldi egar myrkt var ori tekur Grmann feikilega kollhan hatt og baramikinn sem karlinn tti, stingur kollinn honum gat vi gat og raar ar nautstlgarkertunum og svo um brin ll allt kring. San festir hann tal kerti utan um sig allan kroppinn htt og lgt.

essum bningi, me hattinn hfinu og uxabelginn hendinni, labbar hann n heim kngsgarinn og inn kirkju; ar leggur hann belginn af sr krnum. San kveikir hann llum kertunum sr og gengur svo til klukknanna og hringir.

Vakna au vi klukknahlji, kngur og drottning, og lta t um gluggann til a sj hva um vri a vera. au sj ljmandi mannsmynd standa vi kirkjudyrnar og geislai t af henni alla vegu. Kngur og drottning uru hissa vi sjn essa og ttust vita a hr vri kominn engill af himnum til a boa einhver strtindi jru. Kom eim samt a fagna slkum gesti vel, bija hann miskunnar og veita honum smilega lotningu.

Klast au n skjtt knglegan skra og ganga t til engilsins. varpa au hann knkrjpandi og bija sr miskunnar og fyrirgefningar syndum snum. En hann sagist ekki veita eim bn eirra annarstaar en fyrir altarinu kirkjunni.

Fylgja au n englinum anga og egar ar var komi segist hann skuli fyrirgefa eim allar eirra syndir, en me vissu skilyri. au spyrja hvert a skilyri s. Hann segir a s a a au fari bi ofan belginn sem liggi arna hj eim krglfinu. eim tti kosturinn gur og skriu undireins bi ofan belginn.

En ar en au voru komin a greip engillinn fyrir opi belgnum og batt rammlega fyrir. Kngur spuri hvernig essu sti. Engillinn segir og hristir um lei af sr ll ljsin: "g er enginn engill, kngur minn," og um lei dregur hann belginn yrmilega fram eftir kirkjuglfinu, "heldur er g kunningi inn, Grmann garshorni. Er g n binn a stela r og drottningu inni eins og skipair mr grkvldi og tla n a fyrirgefa r syndirnar me v a drepa ykkur bi nema veitir mr undireins eina bn sem g tla a bija ig um og vinnir mr ei a v ur en g hleypi r upp r belgnum."

Kngur s sr n ekki anna frt en gjra allt sem Grmann vildi, og sr egar a hann skyldi veita honum hverja bn sem hann beiddi sig um. Leysti Grmann fr belgnum og hleypti eim t kngi og drottningu.

Segir Grmann knginum a hann tli a bija hann a gefa sr dttur sna og hlft kngsrki me og leyfa sr a hafa karlinn og kerlinguna garshorni hj sr. Kngur jtti essu og bundu eir a fastmlum.

San fer Grmann niur garshorn og hittir karl og kerlingu. Er hann n drjgur yfir sr vi au og biur au a dubba sig dlti upp v au eigi n a flytja bferlum.

a datt ofan yfir karl og kerlingu a heyra etta og gekk enn meira yfir au egar Grmann sagi eim allt sem til st.

Um daginn fr Grmann me karl og kerlingu upp kngsgarinn og var honum ar vel teki. Gekk hann a eiga kngsdttur og tk vi hlfu rkinu.

En til skemmtunar brarveislu sinni sagi Grmann fr v a hann vri sonur ngrannakngsins. Hefi hann ori skynja um rabrugg karlsins garshorni og teki sig saman vi prestinn kngsins a lta or hans sem karlinn byggi allt rtast, og segist hann n vona a karlinn s binn a f kna sna sundfalt borgaa.

Lifi Grmann san lengi og vel me drottningu sinni og tk vi rkinu llu eftir kngsins daga og stri v me snilld og pri til elli. En karl og kerling voru hj honum til dauadags gu yfirlti.

Og lkur hr sgu Grmanns.

 

 

 

 

    SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is
 
   

Nostradamus og spdmarnir um sland

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is

Nostradamus og spdmarnir um sland eftir Gumund Sigurfrey Jnasson hefur a geyma spdma eins mesta sjanda allra tma. Michel Nostradamus (1503-1566) hefur veri kallaur ,,sagnfringur framtarinnar" v sagt er a hann hafi s fyrir orna atburi og aldir. Spdmar hans hafa vaki furu og eiga vsindamenn erfitt me a tskra framsni hans. Skmmu eftir tkomu spdmanna fru msir eirra a rtast og dag er tali a meira en helmingur eirra hafa komi fram. Nefna m a fyrri bkum Gumundar Sigurfreys um spdma Nostradamusar var m.a. sagt fyrir um stjrnarbreytinguna Sovtrkjunum, hrun kommnismans og Persaflastri, mrgum rum ur en essir atburir komu fram. Spdmar Nostradamusar um nnustu framt eru ekki sur nkvmir. eir benda gjrbreytta tma fyrir mannkyni. eim hildarleik gegnir sland mikilvgu hlutverki og aan kemur merkur leitogi. bkinni er jafnframt birtur frumtexti Nostradamusar, samt orskringum, annig a slenskir lesendur hafa n fyrsta sinn forsendur til a tlka inntak spdmanna upp eigin sptur. Nostradamus og spdmarnir um sland segir ennfremur fr rum sjendum sem einnig hafa skrt fr mikilvgi slands heimi framtarinnar. Viki er a spdmi Gamla testamentisins um Eldeyjuna vestri og greint fr knverskum spdmi um slendinga. Einnig er fjalla um spdma Pramdans mikla og hvern htt eir vsa sland.

 

 

 

 

 

 

 

   

GRAUTARDALLS  SAGA

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is

a var einu sinni karl og kerling koti snu. au voru blftk og hfu ekkert sr til lfsbjargar nema au ttu dall einn sem aldrei raut grautur .

Son ttu au einn, en sagan getur ekki um nafn hans. rr menn voru ess vegna kotinu og engin kvik skepna nnur. a kotbum tti leiinlegur grauturinn s karlinn samt a dallurinn var ldungis missandi v hann var a eina sem hlt lfinu hyskinu.

Einhverju sinni bar svo til a prestur kom koti hsvitjun. A afloknu v andlega starfi fer prestur a ra um hitt og etta vi karlinn. Meal annars spyr prestur karlinn a hvernig hann geti lifa essu koti. Karl biur prest a minnast ekki a, a s aumt lf sem au eigi. Af v karlinn elskai prestinn sinn hafi hann ekki geta fengi anna af sr en bja presti graut r dalli snum, og segir v vi prestinn a a s einungis essi dallur sem haldi eim vi lfi; dallurinn hafi nttru a a verrai aldrei grautur honum eti vri r honum.

egar prestur heyrir etta falar hann dallinn af karlinum og segir hann skuli ekki hafa skaa skiptunum. Karl segir a sr vilji leiast s sfelldi grautur ori hann samt ekki a gjra nein kaup essu tilliti, en prestur gengur samt svo fast a a karl lofar a senda dreng sinn me dallinn. N fer prestur, en karl og kerling eru mjg ungbin t af essu lofori, samt senda au a fum dgum linum drenginn me dallinn.

milli kotsins og prestagarsins var konungsborg; fer n drengur fram hj henni og kemur ekki bsta konungsins, heldur fer beina lei til prestsetursins. Drengur afhendir n presti dallinn, en prestur fr honum aftur dk, segir a ekki urfi anna en breia hann bor og segja: "Hans dk, Hans dk, fullt me besta mat," komi rttir bori hva ftur ru.

Prestur segir sendisveininum a hann veri a halda beina lei heim, en megi mgulega koma konungsborg. Piltur lofar essu, kveur prest og heldur sna lei.

En er hann er kominn nlgt borginni (ea kngsrkinu) tekur hann a brenna af lngun til a koma hana, heldur a a muni lti saka hann skoi sig ar dlti um og fer inn borgina. ar verur vegi fyrir honum kngsdttir; spyr hn hva hann s a fara. Drengur verur ekki of agmlskur og segir henni alla sgu.

En egar hann getur um dkinn biur hn hann fyrir alla muni a selja sr hann, segist hn skuli margborga honum dkinn. Vi essar fortlur linast drengur, afhendir henni dkinn, en fr stainn skra skildinga sem honum ykja bi margir og fallegir, ykist ekki hafa fari illa a ri snu og gengur n sem ftur toga heim koti.

Karl fagnar ekki svo mjg yfir essari fer og heldur a etta muni eyast einhvern tma.

etta var lka or og a snnu; v ur langir tmar liu verur hann uppiskroppa og sendir son sinn anna sinni til prestsins og biur hann fyrir alla muni a hjlpa upp sig v n hafi hann ekkert til a lifa vi.

Drengur fer n eins og ur til prestsins. Prestur verur hlfbyrstur vi strkinn og segir hann hafi pretta sig og fari inn borgina. Piltur segir hi sanna. Prestur kvest vera a hjlpa eim dlti, fer burt og a ltilli stundu liinni kemur hann aftur og teymir eftir sr trippi og segir dreng a ekki urfi anna en segja: "Hriss-trippa, hriss-trippa," hristi trippi sig og velti peningarnir t r v.

Enn tekur presturinn drengnum vara fyrir v a koma ekki konungsborg og gefur drengur fgur heit v tilliti.

N leggur hann sta, en er hann nlgast borgina brennur hann skinninu af lngun a fara inn hana. Telur hann sr tr um a hann muni geta stai sig einhver freisting komi fyrir hann. essu trausti beygir hann lei sna a borginni og fer inn hana me trippi taumi.

En egar hann var inn kominn kemur kngsdttir mti honum, heilsar honum vingjarnlega og spyr hva hann s n a ferast. Drengur gleymir n nrri v sjlfum sr og segir henni a a sem hann hafi fengi ur hj henni hafi ori endarjtt svo hann hafi urft a fara a finna prestinn, hafi hann hjlpa fur snum um etta trippi sem ekki urfi anna en segja vi: "Hriss-trippa; hriss-trippa," og velti peningar t r v allar hliar.

N verur kngsdttir ldungis og uppvg, biur drenginn me mrgum blum og fgrum orum a selja sr trippi hva sem a eigi a kosta og lofar honum miklu meira og betra gjaldi heldur en hi fyrra sinn. Drengur ltur loksins til leiast, tekur mti gjaldinu og fer heim kot til foreldra sinna og ltur ekki neitt neinu bera.

Karl ykist a vsu f miki hj presti, en svo fer sem fyrri a eigurnar taka a rjta, v n hafi karlinn lka keypt eim njan og okkalegan klna ar hann hugsai a a sem n kom mundi lengi duga.

a er ekki a orlengja a a karl verur flaus og sendir son sinn rija sinni til prestsins. a drengur ori ekki a lta neitt neinu bera verur hann samt mjg smeykur; ttast hann mjg a klerkur muni vera ungorur vi sig og jafnvel gefa sr skammir fyrir alla frammistuna.

Samt herir hann upp hugann, fer beinlnis til prests, kveur hann svo kurteislega sem hann getur, biur hann fyrir alla muni a reiast sr ekki og greia eitthva r vandrum snum, segist hafa fari mti boi hans inn borgina og ekki geta komist undan kngsdttur a hn fengi trippi.

Klerkur atyrir n ekki drenginn, en fer fr honum, kemur aftur og hefur me sr kylfu eina ekki alllitla sem hann fr drengnum. Hann getur ekkert um til hvers hn eigi a brkast ea hva hn vinni, en til ess hn gjri a sem henni s tla eigi a segja: "Upp, upp, kylfa, upp, upp, egar mtt."

Prestur tekur drengnum engan vara fyrir a koma konungsborg, en biur dreng vel a lifa og ltur hann fara sta. Drengur er n allktur, heldur leiar sinnar beint borgina og hugsar a n skuli hann finna kngsdttur fyrst honum hafi ekki veri tekinn vari fyrir a koma skrautlegu borg.

egar drengurinn er kominn inn borgina arf hann ekki a hafa miki fyrir a finna kngsdttur. Hn hefur augasta eim gamla skiptavin snum og sr hvar hann fer; hugsar hn n gott til og fer a finna hann. Hn spyr hann enn hva hann s a fara og segir hann henni eins og var, a hann hafi fari nausyn fur sns til a finna prestinn sinn og hafi hann hjlpa sr um kylfu essa sem ekki urfi a segja anna vi egar hn eigi a starfa [en]: "Upp, upp, kylfa, upp, upp, egar mtt."

Kngsdttir myndar sr n a a muni vera einhver furuverk sem kylfan eigi a gjra og falar skpum kylfuna. a fer smu lei sem fyrri, a hann selur kngsdttir kylfuna, en fer me borgunina heim kot til karlsins fur sns.

Eftir a kngsdttir er bin a eignast alla essa gripi kemur hn a mli vi fur sinn og biur hann a leyfa sr a stofna til voldugrar veislu. Kvest hn vilja reyna gripi sna og lta ara sj hvlka drgripi hn eigi. Konungur ltur etta eftir henni og bur til veislunnar miklu og mrgu strmenni.

Bosflki kemur tilteknum tma og egar a er komi er s stra hll konungsins alskipu. Konungsdttir kemur settum og rttum tma me dkinn, skar n hann einum rttinum etta sinn, rum hitt sinni og svo koll af kolli, bi vn og vistir, anga til enginn ykist geta neytt meiri matar ea drykkjar.

En egar mltinni var loki og fara tti a skemmta bosmnnum skir kngsdttir trippi og leiir a inn hllina og segir: "Hriss-trippa, hriss-trippa," og hristir trippi sig, en peningarnir velta t r v allar hliar.

ykir mnnum mikils vert um etta og eru mjg ktir. En n samt a auka fgnuinn og v skir kngsdttir kylfuna, ber hana inn hllina og segir vi hana: "Upp, upp, kylfa, upp, upp, egar mtt." smu stundu tekst kylfan loft og rotar svipstundu hvert mannsbarn sem hllinni var nema kngsdttur.

En egar karlssonur - sem komi hafi heim borg til a komast einhverjar veisluleifarnar og hafi stai vi hallardyrnar -- sr etta hleypur hann inn hllina, rfur kylfuna og segir vi kngsdttur a hn skuli n velja um tvo kosti, annahvert a ganga a a eiga sig ea hann skipi kylfunni a rota hana lka.

Kngsdttir kvest mundi kjsa ann fyrri kostinn og egar tmi var til kominn lt hann prestinn sinn gefa sig hjnabandi, var konungur, tk karl og kerlingu heim borg til sn og veitti eim marga ngju og gleidaga; rkti san vel og lengi.

Og svo kann g ekki essa sgu lengri.


(jsagnasafn Jns rnasonar - Textasafn Orabkar Hskla slands)

 

 

 

 

 

 

 

 

   

GORVMB

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is

Einu sinni var kngur og drottning rki snu; au ttu einn son og eina dttur. Dttir eirra var vn stlka og vel a sr, en sonur eirra var illur skapi og hinn mesti okki.

N liu tmar og fer konungur a eldast, en syni hans leiist hva hann lifir lengi og loksins tekur hann a fyrir a hann drepur foreldra sna og systur sna. Kngssonur fr n rki eftir fur sinn og vill kvongast, en a gengur honum illa skum orstrs ess er af honum fr. fer svo endanum a hann fr sr konu egar langur tmi er fr liinn. Um samfarir eirra er ekki geti anna en a a au ttu dttur eina barna sem Ingibjrg er nefnd; hn var afbrag annara kvenna fyrir sakir frleiks og fegurar.

Svo er fr sagt a mir hennar leggst eitt sinn mjg veik. kallar hn Ingibjrgu dttur sna fyrir sig og mlti: "Svo segir mr hugur um a g muni n deyja. Ekkert get g hjlpa r g vildi, en hr er lindi sem skalt jafnan hafa yfir um ig, og mean hefur hann mun ig ekki mat bresta. Hr er einnig tk sem g gef r v egar g er dau mun fair inn vilja sofa hj r og mun hann hafa r taug og skaltu hafa einhver r a koma tkinni taugina, en fora sjlfri r."

N deyr drottning. En hi nsta kvld skipar konungur dttur sinni a sofa hj sr. Hn frist undan, en hann htar a drepa hana ef hn ekki hli, orir hn ekki a frast undan lengur. Ingibjrg kvast samt urfa a lsa hllinni ur en hn gangi til sngur.

"etta eru sannindi," mlti konungur, "og tlar r a sna mr pretti."

Ingibjrg ltur ekki af svari snu a heldur.

Konungur mlti: "Me v einu mti sleppi g r fr mr a g hafi r taug," og a gjrir hann. N fer Ingibjrg til hallardyra og hntir ar tkinni taugina sem kngur dregur a sr, en hn forar sr t r hllinni. Myrkur var ti og gengur hn myrkrinu alla nttina. Um morguninn kemur hn sjvarkletta, ar liggur kaupskip undir. Hn biur kaupmenn hjlpar annig a hn biur a flytja sig land nokkurt er hn til tekur. a gjra eir.

N stgur hn skip og skipi siglir lei sna og byrjar kaupmnnum vel. eir koma vi land ar sem Ingibjrg hafi til teki og skilja hana ar eftir. Hn gengur land og kemur a litlum bndab; ar biur hn a lofa sr a vera og fr hn a.

landi essu var ungur konungur og kvntur og bj nrri bndab eim sem Ingibjrg var . Bndi essi hafi a starf hendi a hann varveitti ft og skra konungs og lt vo klna hans og ln. Konungur veitti v athygli a klnaur hans var betur varveittur en ur og a svo a hann undraist breyting sem v var orin.

Einhverju sinni gjrir hann sr fer til bnda. ar sr hann Ingibjrgu og finnst miki um fegur hennar og atgjrvi. Og loksins fer hann ess leit a f hana fyrir konu og tekur Ingibjrg v vel og kurteislega. San er veisla til reidd og brkaup eirra haldi me miklum sma.

Einhverju sinni mlti Ingibjrg drottning vi konung: "g bi ig einnar bnar, konungur, a taka engan mann til veturvistar ur en g veit af." Konungur lofar henni v.

N la nokkur r svo a ekki ber til tinda. Einu sinni kemur aldraur maur til konungs og biur hann veturvistar.

"v vil g ekki lofa," segir konungur, "fyrr en g hef tala vi drottningu mna."

"a er tlan mn," segir akomumaur, "a megir svo miklu ra rki nu sem a taka mann til veturvistar og enda m ykja ltilmtlegt fyrir kng a urfa a spyrja drottningu sna um vlkt; var g og einu sinni konungur og get v bori um slka hluti."

Hann er anga til a tala um fyrir konungi a hann lofar akomumanni veturvist. Konungur segir drottningu fr essu, en hn kva a miur hafa ori og tekur v unglega.

N kemur a v a drottning verur ltt og svo er sagt a egar hn leggst sng getur hn ekki ftt. Konungur ltur kalla til sn alla hina bestu lkna, en allt verur a rangurslaust. Konungur leitar ra til vetrarsetumanns sns og kvest hann muni reyna a hjlpa drottningu me v mti a enginn s vistaddur mean hann s hj henni. a ltur konungur eftir honum.

Vetrarsetumaur hjlpar drottningu og gengur a fljtt. En egar barni er ftt sem var fallegur sveinn tekur hann a og kastar v t um hallargluggann og tekur hvolp og snir konungi og segir a etta hafi hn ftt af sr.

Drottning verur brum ltt anna sinn og atvikast allt smu lei me finguna og barni eins og sagt var um fyrsta barni.

N lur nokkur tmi og verur drottning ltt rija sinn. vill svo til a konungur fr bo fr Herraui konungi brur snum svoltandi a hann biur konung a koma sr til hjlpar og hafa me sr herli svo miki sem hann geti v vinaher s kominn rki sitt. Konungur vill nauugur fara og v sur vill drottning a hann fari, en verur a r a hann fer a hjlpa brur snum sem var httlega staddur, en biur hinn gamla vetrarsetumann fyrir drottningu sna.

egar konungur er fyrir litlum tma r landi farinn fr drottning jstt og elur fagurt meybarn. Vetrarsetumaur kastar barninu t um hallargluggann a vanda.

Vonum brar kemur konungur r herferinni heim rki sitt. Er drottning orin heilbrig og fagnar vel konungi.

Vetrarsetumaur kemur eitt sinn a mli vi konung, frir honum tugtarlegan hlfblindan kettling og mlti: "Hr sr , konungur, afkvmi a sem drottning n hefur n ftt heiminn og snist mr a ekki samboi veldi yar og tign a eiga drottningu sem samlagar sig vi auvirilegustu kvikindi."

Vi etta verur konungur glaur mjg og ungbinn skapi. Hann tekur a fyrir a hann ltur sma trstokk og er drottning lg hann. San eru um stokkinn spenntar rjr jrngjarir, bori hann hunang og borinn san t skg. ar er stokkurinn lagur meal trjnna me drottningu .

N koma villudr og sleikja au stokkinn, hrekkur ein jrngjrin sundur svo a drin flast. Drin koma brum a sleikja stokkinn aftur, en hrekkur nnur jrngjrin svo au hlaupa fr. egar ltill tmi er liinn koma drin enn a sleikja stokkinn; hrekkur rija jrngjrin me svo miklum bresti a drin flast og hlaupa langt fr t skg.

N opnast stokkurinn og rs drottning upp og litast um; tekur hn a fyrir a ganga um skginn. Hn gengur lengi anga til hn kemur a litlu hsi nokkru. ar sest hn niur.

A ltilli stundu liinni kemur ar t kona. Hn mlti: "Illa ertu komin, Ingibjrg kngsdttir."

Konan bur drottningu a koma hsi og a iggur hn. ar er uppbi rm hsinu sem konan bur henni a hvlast og egar konan hefur smurt allan lkama hennar leggst hn fyrir og sofnar fljtt. Hn sefur vrt, en egar hn vaknar aftur er bjart hsinu og slskin fagurt inn um gluggana.

Konan talar vi drottningu og segist n ekki geta hjlpa henni eins og hn vildi, "en hvern ann hlut sem sr hr hsinu mttu kjsa r ef vilt," segir hn.

veltur ar fram nokkurs konar freskja, engum hlut lkari en gorvmb og mlti: "Kjstu mig, kjstu mig, kjstu mig."

" g a kjsa etta?" mlti drottning.

"Eigi mun r a lakara," mlti konan og ks hn sr gorvmb essa. En sama vetfangi hverfur rmi, hsi og konan, en drottning er ar ein eftir hj Gorvmb.

"N skaltu elta mig, drottning," mlti Gorvmb.

Hn veltur sta og veltur lengi og langan veg anga til r koma a sjvarstrnd. mlti Gorvmb: "Komdu n bak mitt, drottning, v hr tla g yfir um."

a gjrir drottning. San botnveltist Gorvmb yfir sjinn anga til r koma vi eyju eina. ar var fjrhs og b konungs ess er drottning tti. r fara land og koma a einu fallegu hsi. ar fer Gorvmb inn og drottning lka.

" essu hsi veruru n a vera fyrst um sinn," mlti Gorvmb vi drottningu; "g a sjlf."

Er drottning ar um nokkurn tma og lifir allsngtum hj Gorvmb.

Einn dag safnar Gorvmb saman miklum eldivii og gjrir bl miki. Bli sst fr hll konungs.

mlti vetrarsetumaur til konungs: "N eru vildarmenn komnir eyju na, konungur, og arf a reka burt."

Konungur fellst a og leggur vetrarsetumaur af sta skipi til eyjarinnar. En verur stormur og sjgangur svo mikill a hann m hverfa til sama lands aftur.

Gorvmb safnar eldsneyti og gjrir bl miki nsta dag og fer vetrarsetumaur af sta aftur, en allt fer eins og fyrri daginn a hann m vegna ofsaveurs hverfa heim vi svo bi.

Hinn rija dag gjrir Gorvmb bl miki a nju og a svo a hir konungs og sjlfum honum ofbur. Gjrir konungur t strt skip og fer sjlfur me vetrarsetumanni snum til eyjarinnar. eim gengur ferin vel og egar eir koma til eyjarinnar kemur Gorvmb til sjvar.

mlti vetrarsetumaur konungs: "a mun vera sem ert a rna og spilla hr eyju konungsins."

"Vi skulum seinna tala um a," mlti Gorvmb.

Gorvmb bur konungi heim til sn og a iggur hann. Gorvmb hafi herbergi afsis hsi snu. ar ltur hn konung og vetrarsetumann fara inn og setur konung gullstl, en vetrarsetumann jrnstl me hespu sem hn spennir um bringspalir hans.

"N bi g ig bnar, konungur," mlti Gorvmb, "a ltir n ennan vetrarsetumann inn segja visgu sna."

"a vil g gjra, mlti konungur, en egar konungur skipar honum a frist hann undan. byrjar hann loksins a segja fr.

mlti Gorvmb: " segir ekki rtt fr," og herir hespunni sem var svo tilbin a henni voru jrnbroddar sem stungust inn brjst karlsins. Vetrarsetumaur byrjar anna sinn.

mlti Gorvmb: " sleppir undan og segir satt," og herir hespunni svo karlinn hljar. Vetrarsetumaur byrjar rija sinn og segir langan kafla.

mlti Gorvmb: " bi skilur eftir og lgur," og herir hn jrngjrina svo karlinn emjar hstfum; hugsar hann a hn muni tla a kreista r sr lfi. Hann byrjar sguna a nju og segir hana til enda.

"N er rtt fr sagt," mlti Gorvmb, "og ykir r ekki konungur a essi maur s binn a lifa ngu lengi?"

"J," sagi konungur og grt.

dr Gorvmb hellu undan jrnstlnum; var ar undir sjandi bikketill og fll ar vetrarsetumaurinn niur og endai ar lf sitt.

"Hva viltu n borga mr, konungur," mlti Gorvmb, "ef g gti komi me drottningu na og brnin ykkar ll?"

" mundi g vilja gjra fyrir ig allt hva g gti," sagi hann.

Gorvmb skir drottningu og verur ar s fagnaarfundur a au fmuu hvort anna og grtu gleitrum. San skir Gorvmb brnin rj og eykst enn meir glei eirra.

"ess bi g ig n, konungur," mlti Gorvmb, "a giftir mig Herraui brur num."

"a er yngri rautin," mlti konungur, "en skal g leggja mitt besta til."

N fer konungur og drottning og Gorvmb me eim heim rki; gjrir konungur bo eftir Herraui brur snum, og egar hann kemur ber hann upp erindi og gengur allt mjg tregt, en verur a fyrir fylgi konungs og drottningar a Herrauur lofar a eiga Gorvmb.

N er Gorvmb leidd fyrir unnusta sinn og bregur honum mjg vi. er n veisla til reidd og brkaup haldi og fer allt fram me mikilli vihfn; er brguminn mjg dapur, en Gorvmb hin ktasta og rur hn sr varla fyrir glei.

N kemur a v a au brhjn eiga a ganga eina sng bi og sj menn a brguminn kvir fyrir v mjg. snga au bi saman eins og siur er til. Lur n nttin.

Um morguninn vaknar Herrauur og sr fyrir ofan sig fagra mr, en hamurinn af henni er fyrir framan rmi. Herrauur brennir haminn og er n hinn glaasti. Var mr essi kngsdttir lgum og hafi stjpa hennar lagt hana. Eftir etta fer Herrauur og drottning hans heim rki sitt og stu san bir konungar a rkjum alla vi eftir etta og fr vel rkisstjrn eirra. Endar svo saga essi.


(jsagnasafn Jns rnasonar - Textasafn Orabkar Hskla slands)

 

 

 

 

 

 

 

 

   

BNDADTURNAR

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is

Ekki alllangt fr konungsborg nokkurri bj bndi einn vel efnaur. Hann tti rjr dtur. Var hin elsta tvtug, en hinar yngri, allar gjafvaxta.

Einhverju sinni er r voru gangi fyrir utan b fur sns sj r hvar konungur - er var giftur - kom me tveimur fylgdarmnnum; tti annar eirra a hafa veri skrifari, en hinn sksmiur.

segir s elsta: "g vildi ekki ska mr meir en g tti sksmiinn."

S nsta henni sagi: "En g skrifarann."

sagi s yngsta: "En g konunginn sjlfan."

Konungur sem heyrt hafi a r voru eitthva a tala segir vi fylgdarmenn sna: "g vil fara til kvenmanna essara og vita hva r hafa veri um a ra; mr heyrist ein segja: "konunginn sjlfan"."

eir svruu a a mundi ekki hafa veri merkilegt sem r hefu haft fyrir umtalsefni. Konungur segir eir skuli n til eirra fara og ra eir n allir samt til stlknanna. Konungur spyr hva r hafi veri um a ra egar eir hafi veri komnir nlgt eim; fer n svo a r segja eins og veri hafi. mlti konungur a svo skyldi einnig vera sem r hefu ska, og a var.

En egar s yngsta systirin var orin drottning fru hinar a lta vildar- og fundarauga til hennar og vildu fyrir hvern mun hrinda henni r tigninni.

egar drottningin var ungu og komi var nrri eim tma hn skyldi barni fa, fengu r v til vegar komi a r stu yfir henni. egar hn hafi barni ftt su r um a barni var teki og fari me a burt, og tti eftir tiltlun eirra a kasta v dki eitt fyrir utan borgina sem haft var til a lta saur og annan verra r borginni.

S sem sendur var a framkvma starf etta lt barni bakkann, en karl einn sem um gekk fann a og bar heim til sn.

Systurnar ltu n skari hj drottningu hvolp einn sem r ttuu bli og sgu san a drottning hefi tt hann. Konungur var mjg hryggur vi essi tindi, en stillti harma sna.

annig fr anna og rija sinn sem hn tti barn, og brnin lentu hj hinum sama karli; voru a tveir synir og ein dttir.

Karlinn lt gefa brnunum heiti og kallai eldri sveininn Vilhjlm, en hinn Sigur. Nafn stlkunnar sem yngst var er vst.

egar drottning hafi tt rija barni var konungur afar reiur og bau a setja hana hs nokkurt hvar ljn var lti inni vera, en sta ess a a rifi hana sundur gaf a henni t af v sem v var frt til a ta svo hn tri arna hj v n ess nokkur vissi a hn vri lfi.

N vkur sgunni til karlsins sem fstrai brnin. Hvern sem hann hitti ea til hans kom spuri hann hvert hann vissi ekkert um brn essi, en allir luku upp sama munni a eir vissu ekkert.

Brnin uxu upp og voru mjg efnileg, en karlinn tk n a gjrast mjg aldraur. Ri hann brnunum til a au skyldu halda sama vana og hann hefi haft a reyna til a komast eftir tt sinni. Eftir etta andaist karlinn og gjru brnin eins og eim hafi veri boi.

Einhverju sinni kom til eirra gamall maur. Frttu au hann hins sama og ara; hann kvast sjlfur ekki geta sagt eim neitt um a, en gti vsa eim ann er a vissi. Hann sagi a nokkurn veg aan burt vri steinn einn str og upp honum sti fugl sem bi skildi og gti tala mannamli. Kva hann eim mundi best a finna hann, en ar vri nokkurt vandhfi v margir hefu anga fari, en enginn aftur komi. Konungabrn sagi hann a hefu vilja vita fyrir forlg sn, en ekkert af eim er komi hefi hefi haft a til a bera sem me yrfti.

Svo sagi hann sti a s sem upp vildi komast steininn yri a vera svo stafastur a hann liti ekki aftur hva sem hann heyri v hver sem a gjri yri a steini og allt a er eir hefu meferis. essa stillingu kva hann a hefi vanta hj llum, en vri hn, gti hver og einn upp komist.

Ef n einhver kmist upp sagi hann a s gti lfga hitt allt v klettinum uppi vri pollur einn og lok yfir, hverju fuglinn sti; leyfi fuglinn hverjum sem til hans kmist a taka af vatninu og dreifa v yfir sem a steinum hefu ori, og vi a lifnuu eir aftur og yru eins og eir ur voru.

etta virtist brnunum ekki mikil raut, ltu brurnir drjgmannlegast, og kkuu au karli fyrir sgu sna. Litlu ar eftir leggur eldri bririnn Vilhjlmur sta, en segir svo brur snum a ef rr bldropar komi hnfinn hans egar hann bori einhvern tma megi hann koma, v hafi fari fyrir sr sem hinum rum.

Hann heldur n sem hann eftir gamla mannsins tilsgn vissi a lei l, og er ei geti um fr hans, en eftir hr um bil rj daga, svo sem svarai fer hans a steininum, kom bli hnf Sigurar. Honum br mjg brn og segir systur sinni a hann veri a leggja sta, og gjrir smu r fyrir vi hana og brir hans hafi gjrt.

Leggur hann n sta og fer allt smu lei. leggur systirin sta, kemur a steininum og sr ar kring tlulegan gra af steinum alla vega mynduum, sumir lkir kistlum, sumir skpum o.s.frv. Hn leggur a steininum og fer a klifrast; heyrir hn mjg miki mannaml og ar meal ekkir hn rm brra sinna. Ei a sur gtir hn ess a lta ekki vi og kemst upp steininn.

Fr hn miki hrs hj fuglinum fyrir stafestu sna og heitir henni a fra hana um a er hn vilji. Henni verur fyrst fyrir a vilja lfga steinana og a fr hn. Bendir fuglinn henni einn og segir a ef hn vissi hver ar vri mundi hn vilja koma af honum steinhamnum. -- n ess a orlengja a lfgar hn alla og akka eir henni lfgjfina.

v nst spyr hn fuglinn til hverra au systkinin hafi tt sna a rekja ea hverjir su foreldrar eirra. Fuglinn segir a au su brn konungsins landinu og greinir fr hvernig systurnar hafi a fari egar au fddust. Lka getur hann um vi au a mir eirra s enn lfi hj ljninu, en s orin nr daua en lfi bi af hrygg og skorti llu gu.

steini eim sem fuglinn hafi vsa henni var hinn tguglegasti konungsson. Hann leit strax starauga til lfgjafa sns og leist hverju vel anna. Hafi hann einkum haft me sr a er var hinum kistlamynduu steinum; voru a kassar fullir me drgripi.

Eftir a fuglinn hafi frtt um a er menn girntust a vita, leggja systkinin sta og essi eini konungsson me eim. au fara inn borgina, f sr verkfri og brjta gat mrinn hsi v hvar ljni var inni.

Fundu au ar mur sna ngviti, v hn hafi hrdd ori vi agang eirra a brjta mrinn. Lifnai hn samt vi; fru au hana almennileg ft og lgu san a konungshllinni og bu sr orlofs a tala vi hann. etta veittist eim, og segjast au n vera komin brnin hans me mur sna r ljnsblinu og lta hann vita allt sem fuglinn hafi frtt au .

San var haldinn rannsknarrttur yfir systrum drottningar; kom upp hi sanna. Var eim kasta inn til sama ljnsins sem reif r og ttti sundur.

Drottningin komst n tign sna aftur; dttirin tti ann mikla konungsson sem me systkinunum fr til borgarinnar og settist a rkjum eftir fur sinn. Vilhjlmur giftist og tk vi rki eftir fur sinn ltinn, en Sigurur giftist konungsdttir r ru rki og komst ar a eftir fur hennar. Lifu san ll lukku og velgengni.

(jsagnasafn Jns rnasonar - Textasafn Orabkar Hskla slands)

 

 

 

 

 

 

 

 

   

BANGSMON

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is

Einu sinni var kngur og drottning rki snu. au ttu son sem Sigurur ht. garshorni skammt aan bj karl og kerling; hann ht Bangsmon. au ttu eina dttur sem Helga ht. Hn var jafngmul Siguri kngssyni og lku au sr oft saman sku.

Svo bar vi a kngur missti drottningu sna; syrgi hann hana mjg og sat oft haugi hennar og sinnti ekki rkisstjrn. Rgjfum hans og hirmnnum tti svo miki mein essu a eir gengu fyrir kng og bu hann htta harmatlum snum og buust til a fara og leita honum kvonfangs. Honum lkai etta r vel, en ba um a taka hvorki eyjaffl, annesjaflj n skgarkonu.

eir htu honum gu um a og bjuggust san til ferar. Fengu eir svo hafvillur miklar og sjvolk og gekk eim seint ferin. Loksins su eir sorta mikinn fyrir stafni og a me a etta var eyland. eir gengu land og fru anga til eir komu a tjaldi einu. Su eir ar fra konu sem sat stli og var a greia hr sitt me gullkambi. Hn spuri hvert eir vru a fara og hvert erindi eirra vri. En eir sgu til hi sanna.

Hn sagi: "a er lkt komi me kngi yar og mr; v fyrir stuttu hef g misst mann minn. Hann var yfirkngur tuttugu smknga; vkingar rust rki, kngur fll, en g fli hinga."

Bu eir hennar svo til handa kngi snum og tk hn eim mlum vel. San stigu au ll skip og gekk eim ferin vel heim.

egar kngur s til fera eirra lt hann aka sr vagni til strandar og bau hann drottningu a stga vagninn hj sr og var eim svo bum eki heim.

Me v kngi gejaist vel a drottningu essari hf hann bnor sitt til hennar og tk hn v vel. Lt hann efna til mikillar veislu og drakk brkaup sitt til hennar. Sigurur kngsson skipti sr lti af stjpu sinni og vildi sem minnst eiga saman vi hana a slda.

N lur og bur anga til drottning verur veik og tti kngi a illt. Spuri hann drottningu hvort etta mundi vera helstt ea skrpastt. En hn lst tla a a mundi vera helstt og ba hn kng a gera a fyrir sig a lta Sigur son sinn vaka yfir sr rjr fyrstu nturnar herbergi v sem hn tk til egar hn vri din.

Fr n svo sem drottning gat til a etta var helstt og lt kngur flytja lk hennar herbergi a sem hn hafi til teki og ba um a eins og hn hafi sagt fyrir. San ba kngur son sinn a vaka yfir lkinu, en hann mltist undan v fyrstu. Kngur var byrstur vi hann og skipai honum a svo Sigurur ori ekki anna en lofa a gera a.

En af v hann var bi myrkflinn og lkhrddur fr hann til Helgu karlsdttur og ba hana a f Bangsmon fur sinn til a vaka fyrir sig. Karl var tregur til ess fyrstu, en lt til leiast og ht a vaka fyrstu nttina; fr hann svo heim herbergi a sem lki l um kvldi.

En egar hann kom ar inn spyr drottning: "Hver er ar?"

"Bangsmon karl garshorni," segir hann.

"Svei r, skmmin n; ekki tt a vaka yfir mr; Sigurur kngsson a vaka yfir mr. Eru flir ftur mnir?" segir hn.

"Flir svo sem grasstr," segir hann.

" er best a bera sig til," segir hn.

Me a reis hn upp af lkbrunum og rst Bangsmon og ttust au vi allt til dags.

egar dagur rann lagist hn fyrir eins og ur, en karl fr heim kot sitt. Allt eins fr ara nttina og eftir a neitai karl me llu a vaka hj henni riju nttina, en geri a fyrir bnasta dttur sinnar a vera ar einu nttina sem eftir var. En ur en hann fr sagi hann eim Siguri og Helgu a au mttu giftast a remur rum linum ef hann yri ekki kominn aftur innan ess tma.

Fr karl svo heim kngsrki og herbergi a sem lki var og frust eim drottningu og honum smu or milli og ur og glmdu san til dags.

egar dagur rann var hn a gammi, en hann a flugdreka; flugust eir loftinu og flugu yfir l og lg uns au komu a landi einu; ar var drottning undir skiptunum og tlai karl a bta hana barkann. Bast hn friar og ht karli a launa honum lfgjfina egar hn vri orin kngsdttir v rki.

"Hvernig tlar a fara a v?" segir karl.

"g tla a gera mig a dlitlu barni og lta knginn finna mig egar hann fer draveiar," segir hn.

Karl lt hana lausa og fr hn skg einn mikinn skammt aan.

Nsta dag eftir fr kngurinn rkinu veiar og fann skginum frtt meybarn; tk hann a heim me sr og l a upp sem eigin dttur sna v au kngur og drottning voru ur barnlaus. Mr essi dafnai svo fljtt a furu gegndi.

Karlinn Bangsmon hafi komi til kngshallar og dvaldist ar; var hann ltinn berja fisk og gera anna slkt.

egar fram liu stundir tk fsturdttir kngsins upp v a bta sig fingurna svo blddi r; sagi hn a karlinn sem hrna vri fri svona me sig. tti kngi og drottningu mjg fyrir vi karl; en var hann ekki rekinn burtu a heldur.

Einu sinni egar kngsdttir essi var gangi ein sr spuri Bangsmon hana nr hn tlai a launa sr lfgjfina. Hn lst mundi gera a egar hn vri orin kngsdrottning ar rkinu.

"Hvernig tlaru a fara a v?" segir karl.

"g tla," segir hn, "a bija drottninguna a sna mr gripasafni v hn ltur allt eftir mr. g tla a lta hana fara upp stigann undan mr sem anga liggur upp; en sjlf tla g eftir og egar hn er komin efstu stigarimina tla g a kippa stiganum undan henni svo hn hlsbrotni, dysja hana ar undir stiganum, fara ftin hennar, og svo myndar kngurinn sr a g s konan hans."

San skildu au karl.

Fm dgum sar saknai kngur dttur sinnar og sagi drottning a lkast vri a fiskakarlinn sem hefi einlgt veri a hrekkja hana hefi s fyrir henni. Var karl tekinn fastur og tti a leia hann bl og brenna hvernig sem hann bar a af sr a hann hefi drepi kngsdttur.

Var hann san leiddur a blinu og voru au kngur og drottning ar vi einnig. En ur en karli vri hrundi bli bast hann ess a kngur veitti sr eina bn og ekki lf. Kngur ht honum v. Ba karl drottningu a segja visgu sna. Hn sagi a vri fljtgert v hn hefi veri kngsdttir og san hefi hn gifst knginum sem hn tti n og san vissu allir um framferi sitt.

Karl sagi upphtt alla vi hennar fr v hn kom ar land. Brst hn flugdreka lki og flaug karlinn. En hann tk belg undan skikkju sinni og kastai yfir hfu henni svo hn lenti blinu og brann.

R karl kngi til a lta grafa upp hj stiganum sem l upp gripasafni. Var a svo gert og fannst allt eins og karl hafi fr sagt; akkai kngur karli me mrgum fgrum orum a hann hefi frelsa sig fr essari kind, gaf honum skip og menn og sigldi karl san heimleiis.

En ef Siguri er a a segja a hann hafi misst fur sinn mean Bangsmon var erlendis og hafi teki vi rkisstjrn. egar karl kom heim var Sigurur a halda brkaup sitt til Helgu; v voru liin rj r fr v karl fr a heiman; var ar v hinn mesti fagnafundur.

Lifu au hjn san lengi saman me veg og viringu og lkur svo sgunni af Bangsmon.

(jsagnasafn Jns rnasonar - Textasafn Orabkar Hskla slands)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   

BKOLLA  -  II

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is

Einu sinni voru karl og kerling koti snu. au ttu einn son, en tti ekkert vnt um hann. Ekki voru fleiri menn en au rj kotinu. Eina k ttu au karl og kerling; a voru allar skepnurnar. Krin ht Bkolla.

Einu sinni bar krin, og sat kerlingin sjlf yfir henni. En egar krin var borin og heil orin, hljp kerling inn binn.

Skmmu seinna kom hn t aftur til a vitja um kna. En var hn horfin. Fara au n bi, karlinn og kerlingin, a leita krinnar og leituu va og lengi, en komu jafnnr aftur.

Voru au stygg skapi og skipuu strknum a fara og koma ekki fyrir sn augu aftur, fyrr en hann kmi me kna; bjuggu strk t me nesti og nja sk, og n lagi hann sta eitthva t blinn.

Hann gekk lengi, lengi, anga til hann settist niur og fr a ta. segir hann: "Baulau n, Bkolla mn, ef ert nokkurs staar lfi."

heyrir hann, a krin baular langt, langt burtu.

Gengur karlsson enn lengi, lengi. Sest hann enn niur til a ta og segir: "Baulau n, Bkolla mn, ef ert nokkurs staar lfi."

Heyrir hann , a Bkolla baular, dlti nr en fyrra sinn.

Enn gengur karlsson lengi, lengi, anga til hann kemur fram fjarskalega ha hamra. ar sest hann niur til a ta og segir um lei : "Baulau n, Bkolla mn, ef ert nokkurs staar lfi."

heyrir hann, a krin baular undir ftum sr. Hann klifrast ofan hamrana og sr eim helli mjg stran. ar gengur hann inn og sr Bkollu bundna undir blki hellinum. Hann leysir hana undir eins og leiir hana t eftir sr og heldur heimleiis.

egar hann er kominn nokku veg, sr hann, hvar kemur gnarstr trllskessa eftir sr og nnur minni me henni. Hann sr, a stra skessan er svo strstg, a hn muni undir eins n sr.

segir hann: "Hva eigum vi n a gera, Bkolla mn?"

Hn segir: "Taktu hr r hala mnum, og leggu a jrina."

Hann gjrir a. segir krin vi hri: "Legg g , og mli g um, a verir a svo strri mu, a ekki komist yfir nema fuglinn fljgandi."

sama bili var hri a gnastrri mu.

egar skessan kom a munni, segir hn: "Ekki skal r etta duga, strkur. Skrepptu heim, stelpa," segir hn vi minni skessuna, "og sktu stra nauti hans fur mns."

Stelpan fer og kemur me gnastrt naut. Nauti drakk undir eins upp alla muna.

sr karlsson, a skessan muni egar n sr, v hn var svo strstg.

segir hann: "Hva eigum vi n a gera, Bkolla mn?"

"Taktu hr r hala mnum, og leggu a jrina," segir hn.

Hann gerir a. segir Bkolla vi hri: "Legg g , og mli g um, a verir a svo stru bli, a enginn komist yfir nema fuglinn fljgandi."

Og undir eins var hri a bli.

egar skessan kom a blinu, segir hn: "Ekki skal r etta duga, strkur. Faru og sktu stra nauti hans fur mns, stelpa," segir hn vi minni skessuna.

Hn fer og kemur me nauti. En nauti meig llu vatninu, sem a drakk r munni, og slkkti bli.

N sr karlsson, a skessan muni strax n sr, v hn var svo strstg.

segir hann: "Hva eigum vi n a gera, Bkolla mn?"

"Taktu hr r hala mnum, og leggu a jrina," segir hn.

San segir hn vi hri: "Legg g , og mli g um, a verir a svo stru fjalli, sem enginn kemst yfir nema fuglinn fljgandi."

Var hri a svo hu fjalli, a karlsson s ekki nema upp heian himininn.

egar skessan kemur a fjallinu, segir hn: "Ekki skal r etta duga, strkur. Sktu stra borjrni hans fur mns, stelpa!" segir hn vi minni skessuna.

Stelpan fer og kemur me borjrni. Borar skessan gat fjalli, en var of br sr, egar hn s gegn, og tr sr inn gati, en a var of rngt, svo hn st ar fst og var loks a steini gatinu, og ar er hn enn.

En karlsson komst heim me Bkollu sna, og uru karl og kerling v skp fegin.

 

 

 

 

 

 

 

   

BKOLLA  -  I

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is

Einu sinni var karl og kerling garshorni; au ttu rjr dtur; r htu Sigrur, Sign og Helga. Karli og kerlingu tti vnt um Sigri og Signju, en ekkert tti eim vnt um Helgu, og l hn vallt skust.

a er mlt, a karl og kerling ttu engan grip eigu sinni nema k eina, sem Bkolla ht. Hn var s dnumannsgripur, a hn vri mjlku risvar dag, mjlkai hn ekki minna en fjrutu merkur hvert sinn. Karl reri til fiskjar degi hverjum og reri alltaf keraldi, og hverjum degi flutti Sigrur dttir hans honum mat fiskimi og flutti hann einnig keraldi.

a bar einu sinni til garshorni, a krin Bkolla hvarf, svo enginn vissi, hva af henni var. Ra au n um a karl og kerling, hva r skuli ra, og verur a, a Sigrur er send sta a leita og ltin hafa nesti og nja sk.

Hn gengur lengi, ar til hn kemur einn hl; ar borar hn og mlti: "Baulau, krin Bkolla, ef g a finna ig."

En ekki baular krin.

N gengur hn annan hl, borar ar og mlti: "Baulau, krin Bkolla, ef g a finna ig."

En ekki baular hn a heldur.

Hn gengur rija hlinn, borar ar og mlti san: "Baulau, krin Bkolla, ef g a finna ig."

baular krin langt fr uppi fjalli. Sigrur gengur upp fjalli, ar til hn kemur a hellisdyrum. Hn gengur hellinn. ar sr hn, a eldur logar skum, kjtpottur er yfir eldi og kkur glum. ar er og Bkolla og stendur vi tustall og er bundin me jrnhlekkjum.

Sigrur tekur kku af eldi og kjtbita r pottinum og snir. Hn tlar a leysa Bkollu, en getur ekki, og sest hn undir kverk hennar og klrar henni.

A litlum tma linum fer hellirinn a skjlfa, og kemur trllskessa mikil hellinn. Hn mlti: " ert komin hr, Sigrur karlsdttir, skalt ekki lifa lengi, hefur stoli fr mr."

Skessan tekur hana , snr r hlslinum og hendir bknum gjtu hellinum.

Vkur n sgunni heim garshorn. Karl og kerlingu fer a lengja eftir Sigri og tla hn muni n dau. au ra af a senda Signju a leita a Bkollu, og fer hn af sta. Vera n forlg hennar eins og Sigrar a llu leyti, og seinast drepur skessan hana hellinum.

N biur Helga karl og kerlingu a lofa sr a leita a Bkollu. En au halda a veri til ltils, egar hinar gu gulldtur snar hafi ekki geta fundi hana og su n lklegast dauar.

a verur , a Helga fr a fara. Hn fr skrpskinnssk fturna og nesti fr hn bring, ro, ugga og skfir.

Hn gengur n lengi, anga til hn kemur hl nokkurn. mlti hn: "Hr hafa systur mnar bora, hr skal g bora lka."

Fer hn n a naga r nesti snu. San mlti hn: "Baulau, krin Bkolla, ef g a finna ig."

En ekki baular krin.

N gengur hn annan hl og fr eins a og fyrra hlnum.

Hn gengur rija hlinn. mlti hn: "Hr hafa systur mnar bora, hr skal g bora lka."

egar hn hefur bora, mlti hn: "Baulau, krin Bkolla, ef g a finna ig."

heyrir hn, a Bkolla baular uppi fjalli. Hn gengur upp fjalli hlji. Loksins kemur hn a hellisdyrum. Hn gengur hellinn. ar stendur kjtpottur yfir eldi, og kkur eru glum. Hn hagrir kkunum, snerpir undir pottinum, en tekur ekkert og sest san hj Bkollu, sem ar stendur vi tustall.

Litlu sar heyrir hn hark ti, og hellirinn fer a skjlfa. San kemur trllskessa hellinn, mikil vexti og ri fasmikil. Hn mlti til Helgu: " ert komin hr, Helga karlsdttir; skalt n lifa, v hefur engu stoli fr mr."

Lur n nttin, og gefur skessan Helgu mat.

N tlar skessa t skg til veia um daginn; mlti hn til Helgu: " skalt n vinna nokku dag: skalt skja brjstnl, sem g tti, egar g var heimasta hj Daladrottningu systur minni."

Helga spuri, hvar hn vri.

"a mttu segja r sjlf," mlti skessan, "og ef verur ekki komin me hana kvld, drep g ig."

Fer n skessan, en Helga er ralaus og sest n fram hellisdyr og grtur.

kemur til hennar maur, i-frnilegur a lta. Hann var skorpnum skinnstakki, sem ni ristar a framan, en herabl a aftan. Horinn ni r nefinu og niur tr. Hann spyr, af hverju hn grti. Hn kva a vera til ltils a segja honum a, hann mundi lti geta r v btt.

"g veit, hva a r gengur," segir hann, "og ef vilt kyssa mig kvld, skal g hjlpa r a n nlinni."

Hn kvest skuli gera a. Helga spyr hann a nafni, en hann kvast heita Dordingull. au ganga n bi fr hellinum, anga til au koma a litlu hsi. Vi dyrnar hsinu er pll og reka. segir Dordingull: "Pll, sting ; reka, moka ."

taka au pll og reka til starfa, anga til au koma niur a nlinni. Tekur Dordingull hana upp og segir, a hr s n nlin, og spyr Helgu, hvort hn vilji n ekki kyssa sig; en a segist hn ekki geta.

Fer n Helga heim hellinn og leggur brjstnlina rm skessu. Um kvldi kemur skessa heim og spyr, hvar nlin s.

"Hn er rmi nu," segir Helga.

"Vel er unni," mlti skessa, "en varla muntu hafa veri ein rum."

Nsta morgun segir skessa: "Verk hef g tla r dag, Helga: skalt skja tafl, sem g hj Daladrottningu systur minni; hef g lengi vilja f a, en ekki fengi."

Helga spyr, hvar Daladrottning s.

"a mttu segja r sjlf," mlti skessa, "og ef kemur ekki me tafli, skal g drepa ig."

Fer n skessa burt, en Helga situr eftir ralaus og sest hellisdyrnar og grtur.

kemur ar Dordingull og kvest muni hjlpa henni, ef hn kyssi sig kvld. Helga kvest fegin vilja ganga a eim kostum og meira vri.

San ganga au fr hellinum og ganga n lengi, anga til au sj hll mikla nokku langt fr. " essari hll," segir Dordingull, "br n Daladrottning. Skaltu n fara anga, og mun hn taka r vel og f r tafli. Hn mun bera fyrir ig mat, en skalt engan bita bora, en rj bita skaltu taka og stinga vasa inn, og vel skaltu signa borbnainn, egar ert setst undir bor. egar ert komin sta, mun hn senda eftir r rj varga, og skaltu fleygja snum bitanum hvern."

Fer n Helga til hallarinnar. Daladrottning tekur henni vel og ber fyrir hana mat bor. Kvest hn vita, hvaa erindum hn s.

En egar allt er bor bori, segir Daladrottning: "Skeru hana, gaffall, sting hana, hnfur, og gleyptu hana, dkur."

svarai hnfurinn, gaffallinn og dkurinn: "Vi getum a ekki, hn Helga signdi okkur svo vel."

N fr Daladrottning fr Helgu um stund; tekur hn rj bita og stingur eim vasa sinn, en ekkert borai hn sjlf.

Daladrottning fr n Helgu tafli, og fer hn san af sta. egar hn er komin nokku fr hllinni, koma rr vargar eftir henni, og telur hn vst, a eir muni eiga a ra sr bana. Helga tekur bitana og kastar fyrir , en vargarnir ta sinn hver og detta egar dauir niur.

Helga fer n leiar sinnar og hellinn og leggur tafli rm skessunnar.

Um kvldi kemur skessan heim og spyr Helgu, hvar tafli s. Hn segir a s rminu.

"Vel er unni," mlti skessan, "en a grunar mig, a srt ekki ein rum."

Nsta morgun kvest skessan hafa tla Helgu starf dag. " skalt," segir hn, "elda fyrir mig, ba um rmi mitt og hella r koppnum mnum og vera bin kvld, ella mun g drepa ig."

Helga kva etta hgt verk vera. En egar skessan er farin, tlar Helga a fara a ba um rmi, en eru ftin fst, og egar hn tlar a taka pottinn, er hann fastur, og koppurinn er lka fastur.

N sest hn skladyrnar og grtur. kemur Dordingull og bau henni hjlp, ef hn kyssti sig kvld. Hn lofar v.

Fer Dordingull a ba um og elda, og er allt laust fyrir honum. Hann ltur sjandi bikketil undir rm hennar og segir Helgu, a ketilinn muni hn detta, egar hn setjist rmi, v kvld muni hn vera reytt og ta miki, en undir kodda hennar s fjregg, sem hn skuli brjta sjnu hennar, v hn falli ketilinn, og skuli hn nefna sig, ef hn vilji.

Dordingull fer n burt. egar skessan kemur heim um kvldi, segir hn, a vel s unni, en undarlegt s, ef hn s ein rum. Hn sest rmi og fellur ketilinn. Helga sprengir eggi sjnu hennar og nefnir Dordingul. Hann kemur egar.

Skessan ltur ar lf sitt, og brenna au hana upp. Vera dynkir miklir, svo Helga verur hrdd og kyssir Dordingul rj kossa; segir hann, a Daladrottning s n a drepast lka, v r hafi tt sama fjreggi bar.

Dordingull og Helga svfu n saman um nttina, en um morguninn var Helga ess vr, a frur kngsson var fyrir ofan hana rminu, en hamurinn ar hj. Hn dreypir kngsson, en brennir haminn; hafi Dordingull veri kngsson lgum. Hann tti n Helgu fyrir konu.

au tku a, sem fmtt var hellinum, og ar meal Bkollu; svo tku au lka allt f r hll Daladrottningar, sem var bsna miki. au fru san utan, Dordingull og Helga, og settust a rki fur hans, en a honum nduum erfu au rki.

au lifu lengi eftir etta, og var samb eirra hin besta; og lkur svo essari sgu.

 

 

 

 

 

 

 

   

BRJMS  SAGA

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is

a var einu sinni a kngur og drottning ru fyrir rki snu. au voru rk og mektug og vissu varla aura sinna tal. au ttu eina dttur; hn lst upp sem flest nnur sgubrn. ar bar hverki til titla n tinda, frtta n frsagna ann t nema logi vri.

Karl og kerling bjuggu garshorni. au ttu sj syni og eina k til bjargar; hn var so vn a hana urfti a mjlka risvar dag og gekk hn sjlf heim r haganum um midegi.

a var einu sinni a kngur rei jagt me sveina sna; eir riu hj nautaflokki kngs; ar var kr karls saman vi.

Kngur talai til og sagi: "Vna k g arna."

"Ekki er a yar kr, herra," sgu sveinarnir, "a er kr karls kotinu."

Kngur sagi: "Hn skal vera mn." San rei kngurinn heim.

En egar hann var setstur til drykkju talai hann til um kna og vildi senda menn til karls a fala hana fyrir ara. Drottningin ba hann a gjra a ekki v au hefi ekki neitt anna til bjargar.

Hann hlddi v ekki og sendi rj menn a fala k karls. Karl var ti og brn hans ll; eir skiluu fyrir knginn a hann vildi kaupa k hans fyrir ara.

Karl sagi: "Mr er ekki mtari kr kngs en mn."

eir leituu fast , en hann lt ekki af anga til eir drpu hann. tku ll brnin til a grta nema s elsti sonurinn sem ht Brjm. eir spuru brnin hvar au hefi teki srast; au klppuu ll brjsti nema Brjm, hann klappai rassinn sr og glotti. eir drpu ll brnin sem brjsti klppuu, en sgu a gilti einu hitt greyi lifi v hann vri vitlaus.

Kngsmenn gengu heim og leiddu me sr kna, en Brjm gekk inn til mur sinnar og sagi henni tindin; hn bar sig illa. Hann ba hana a grta ekki, au tki ekki miki upp v; hann skyldi bera sig a gjra svo sem hann gti.

a var so einu sinni a kngur var a lta sma skemmu dttur sinni og hafi hann fengi smiunum gull a gylla hana bi utan og innan. Brjm kom ar me fnahtt sinn.

sgu kngsmenn: "Hva leggur hr gott til, Brjm?"

Hann sagi: "Minnki um mlir mikinn, piltar mnir," og so gekk hann burt.

En gulli sem eim var fengi til a gylla me minnkai so a dugi ekki meir en til helminga.

eir sgu kngi til; hann hlt eir hefi stoli v og lt hengja . fr Brjm heim og sagi mur sinni.

"Ekki ttiru so a segja, sonur minn," sagi hn.

"Hva tti g a segja, mir mn?"

"Vaxi um rj rijungana! ttiru a segja."

"g skal segja a morgun, mir mn."

Hann fr so heim um morguninn eftir, mtti eim sem bru lk til grafar.

eir sgu: "Hva leggur hr gott til, Brjm?"

"Vaxi um rj rijungana, piltar mnir!" sagi hann.

Lki x so anga til eir felldu a niur. Brjm fr heim og sagi henni fr.

"Ekki ttiru so a segja sonur minn," sagi hn.

"Hva tti g a segja, mir mn?" sagi hann.

"Gu frii sl na hinn daui! ttiru a segja," sagi hn.

"g skal segja a morgun mir mn," sagi hann.

Hann fr so heim um morguninn a kngsrki og s hvar einn rakkari var a hengja hund; hann gekk til hans.

"Hva leggur hr til gott, Brjm?" sagi hann.

"Gu frii sl na hinn daui!" sagi Brjm.

Rakkarinn hl a, en Brjm hljp heim til mur sinnar og sagi henni.

"Ekki ttiru so a segja sonur minn," sagi hn.

"Hva tti g a segja?" sagi hann.

"Hvrt er etta jfsgreyi kngsins a fer nna me? ttiru a segja."

"g skal segja a morgun mir mn."

Hann fr so heim um morguninn; var veri a aka drottningunni kringum borgina. Brjm gekk til eirra.

"Hva leggur hr til gott?" sgu eir.

"Er etta nokku jfsgreyi kngsins, sem i fari nna me piltar mnir?"

eir skmmuu hann t, drottningin bannai eim og sagi eir skyldi ekki leggja neitt til drengsins. Hann hljp heim til mur sinnar og sagi henni fr.

"Ekki ttiru so a segja, sonur minn," sagi hn.

"Hvrninn tti g a segja mir mn?" sagi hann.

"Er etta nokku heiurslfi kngsins i fari nna me? ttiru a segja."

"g skal segja a morgun, mir mn," sagi hann.

So fr hann heim um morguninn og s tvo menn sem voru a birkja kapal. Hann gekk til eirra.

"Hva leggur hr gott til Brjm?" sgu eir.

"Er etta nokku heiurslfi kngsins i fari nna me piltar minir?" sagi hann.

eir sveiuu honum; hann hljp heim til mur sinnar og sagi henni fr.

"Faru ekki anga lengur," sagi hn, "v g veit aldrei nr en eir drepa ig."

"Ekki drepa eir mig mir mn," sagi hann.

a bar til einu sinni a kngur skipai mnnum snum a ra til fiski; eir tluu so a ra tveimur skipum. Brjm kom til eirra og ba a flytja sig; eir sveiuu honum burt og hddu hann; spuru eir hann a hvrnin hann tlai veur myndi vera dag.

Hann horfi mist upp lofti ea ofan jrina og sagi: "Vind og ei vindi! vind og ei vindi! vind og ei vindi."

eir hlgu a hnum og reru so fram mi og hlu bi skipin full, en egar eir fru heimleiis gjri storm. Drukknuu bi skipin.

bar ekkert til tinda fyrri en kngur hlt veislu llum snum vinum og vildarmnnum. Brjm ba mur sna a lofa sr heim a vita hva fram fri veislunni.

egar allir voru setstir gekk Brjm t smiju og fr a sma sptur. eir sem komu spuru hva hann tlai a gjra me r.

Hann sagi: "Hefna ppa, ekki hefna ppa."

eir sgu: " ert ekki esslegur." So fru eir burt.

Hann stlsetti sptur snar allar oddinn og lddist so inn hllina og negldi niur ftin allra eirra sem vi borin stu og fr so burt; en egar eir tluu a standa upp um kvldi, voru allir fastir og kenndi hvr um rum, anga til hvr drap annan so ekki var mur manns barn eftir.

egar drottningin heyri a harmai hn og lt grafa dauu.

Brjm kom heim um morguninn og bau sig til a vera nari drottningar; hn var v fegin v hn tti ekki mrgum a skipa. Hnum fr a dindis vel og var a so af a hann tti kngsdttur og var so kngur og settist ar a rki og lagi af allan gapahtt; og ekki kann g essa sgu lengri.


 

(jsagnasafn Jns rnasonar - Textasafn Orabkar Hskla slands)

 

 

 

 

 

 

 

   

BRUR

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is

 

"au fru me hlft ellefta svn anga og tluu a gta eirra." -

"Me hlft ellefta svn," segir Rauskeggur, "a er mgulegt. Annahvort hafa au hloti a vera tu ea ellefu. Ea hvernig getur fullvissa mig um a, sonur gur, a a hafi veri hlft ellefta svn, sem au fru me?" -

"g segi r a ekki, nema lofir mr a vera sj r enn hj mur minni," segir Brur.

"a m g alls ekki," mlti Rauskeggur, "v a verur orinn mitt ofurefli."

Hvort sem eir rttuu lengur ea skemur um etta, fr svo a lokum, a Rauskeggur lofai Bri a vera sj r enn hj mur sinni, ef hann segi sr, hvernig a vri laga me svnin. Brur er ekki seinn sr, hleypur inn svnastuna, tekur hlfa svni, fleygir v Rauskegg og segir: "arna er hlft svn, hinn helminginn batt g bak einu lifandi svni, svo a au fru me hlft ellefta svn t skginn." -

", svei kerlingunni, sem soi drakk og beinin t. Hvorki tlaist g til, a r yri afli n viti," segir Rauskeggur og rkur af sta.

"Blessu veri mir mn fyrir a," segir Brur og sat n inni, ar til karl og kerling komu heim. Uru au mjg gl, egar au su Br og spuru, hvort enginn hefi komi. Hann sagi eim sem var og a me, a Rauskeggur tlai a lofa honum a vera hj eim sj r enn. Glei eirra karls og kerlingar var segjanlega mikil yfir essu vnta lni.

Skammt fr kotinu var kngsrki. anga gekk Brur oft, v a honum tti dauflegt heima. Bar ar margt fyrir augu, sem honum tti gaman a sj, en srstaklega hafi hann gaman af a lta eftir llu smi, einkum hsasmi.

Einu sinni fr hann til kngsins og ba hann a gefa sr sptur. Kngur spuri, hva hann tlai a gera me r. Brur kvast tla a reyna a sma hs r eim. Konungur gaf honum eins mikinn vi og hann vildi hsi og smatl. Tekur Brur a flytja viinn heim a kotinu og byrjar hssminni. Er hann a essu smi sj r. Hsi var fremur broti og lti, me einum glugga, og lgu stigar tveir upp hann, annar inni hsinu, en hinn ti, og nu eir saman uppi glugghsinu.

egar essi sj r eru liin og afmlisdagurinn kemur, egar Brur er #21 rs, segir hann vi karl og kerlingu: "N verur sjlfsagt ekkert undanfri. g ver a fara me Rauskegg, egar hann kemur. g held, a a s bezt, a i su heima dag, v a sjlfu sr gildir a einu, hvort i sji mig fara ea ekki."

au kvust a gera mundu fyrir hans or og skuu n af heilum hug, a hann yrfti ekki a fara fr eim. au sitja n ll inni og ba tekta.

ur langt er lii daginn, er bari. Brur fer til dyra og sr, a Rauskeggur er kominn. "Heill srtu, sonur gur," segir hann.

"a srtu einnig, en g er ekki inn son, v a g er sonur karls og kerlingar," segir Brur.

"J, svei kerlingunni, sem soi drakk og beinin t. Hvorki tlaist g til, a yri r afli n viti." -

"Blessu veri mir mn fyrir a," segir Brur.

"skp ertu binn a sma arna fallegt hs, sonur gur," segir Rauskeggur.

"Og ekki held g a geti n heiti," segir Brur. "g hef veri a dunda vi etta a gamni mnu." -

"Hva tlaru annars a gera me hsi?" segir Rauskeggur.

"g tla a hafa a til ess a tala vi hlfan inni og hlfan ti," segir Brur.

"Tala vi hlfan inni og hlfan ti. Hvernig feru a v, sonur gur?" -

"a skal g sna r. Gttu hrna upp stigann," segir Brur vi Rauskegg, en hljp sjlfur inn hsi og upp stigann, sem inni var, og var fljtari upp en karl. egar karl kemur upp gluggann, beygir hann sig inn hsi. En hggur Brur me xi vert um baki, svo a sundur tk manninn miju, en sinn veg fll hvor hlutinn. "Svona er n fari a tala vi hlfan inni og hlfan ti," segir Brur.

Eftir a fr hann inn og sagi karli og kerlingu, hvernig komi var, og ba au a hjlpa sr a brenna karlinn. au uru gl vi etta og kkuu Bri mjg vel fyrir verki. Var san gert bl miki og Rauskeggur a lagur og brenndur upp til kaldra kola. San frttist etta um kngsrki og kom til eyrna konungi. Honum tti etta svo snjallt af strk, a hann bur honum heim til sn og ltur kenna honum allt a, sem tti frleikur . Gekk a allt vel. Fll konungi mjg vel vi Br, og svo fr, a hann gaf honum dttur sna. Brur tk svo vi rkisstjrn eftir tengdafur sinn og rkti vel og lengi. au kngshjnin unnust hugstum, ttu brn og buru, og svo kann g ekki essa sgu lengri.


(jtr og jsagnir: Oddur Bjrnsson)

 

 

 

 

 

 

 

 

   

SMUNDUR  KNGSSON  OG  SIGN  SYSTIR  HANS

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is

Eitt sinn r konungur nokkur lndum; hann var kvntur og tti tv brn vi konu sinni, son og dttur; ht sonur hans smundur, en Sign dttir; au voru mannvnlegust kngabarna er menn hfu spurn af eim tma og voru eim kenndar allar listir sem konungbornum brnum hfi a kunna; lust au upp hj fur snum miklu eftirlti.

Kngur gaf smundi syni snum eikur tvr sem stu ti skgi og hafi hann a a skemmtun a hola r innan og ba til eim alls konar herbergi; gekk Sign oft me honum og dist a eikunum og vildi hn eiga r me honum. a lt hann eftir henni og bar hn anga alls konar gimsteina og drgripi sem mir hennar gaf henni.

Eitthvert sinn bar svo vi a fair eirra fr herna, en mean tk drottning stt og andaist. fru systkinin t skg og settust eikurnar; hfu au me sr ngan rsfora handa sr.

N er fr v a segja a ru landi rkti kngur einn; hann tti son er Hringur ht. Hringur hafi heyrt um vnleik Signjar og setti sr a bija hennar sr til handa; fr hann hj fur snum eitt skip til ferar; gaf honum vel byri og kom vi land ar sem Sign tti heima.

En sem hann tlai a ganga til hallar sr hann konu koma mti sr forkunnar fra og ttist hann aldrei slka s hafa. Hann spuri hver ar fri, en hn kvast vera Sign kngsdttir. Hann spuri hana v hn fri ein. Hn sagi a a vri af sorg eftir mur sna, fair sinn vri ekki heldur heima.

Kngsson kvast hafa erindi til hennar fyrst svona vri komi, og vri a lei a leita rahags vi hana. Hn tk v vel, en ba hann til skipa ganga v hn kvast tla lengra inn skginn; gengur hn n til eikanna og rfur r upp me rtum, leggur san ara bak, en ara fyrir, og ber r til sjvar og veur me r skip t.

Gjrir hn sig fagra sem fyrri og segir kngssyni a farangur sinn s kominn; segist hn ekki anna f eiga. Sigla au n heim og fagna foreldrar hans og systir honum vel. Hann fr Signju fagran kastala og ltur setja eikurnar fyrir framan gluggana.

Eftir hlfan mnu kemur hann t til hennar og segist innan fjrtn daga vilja gifta sig henni og fr henni um lei mjg vanda efni til brfata handa eim bum og skyldi hn sauma au.

En er hann var burtu genginn kastar hn klunum glfi, lmast svo og umsnst; er hn orin a versta flagi og segist ekki vita hva hn eigi a gjra vi slkt skart sem aldrei hafi neinu snert nema a ta mannakjt og bryja hrossabein; lmast hn n enn meir og segist mega r hungri deyja, v aldrei komi Jrnhaus brir sinn me kisturnar eins og hann hafi lofa sr.

En sama bili spretta rjr fjalir upp r kastalaglfinu og kemur ar upp jtunn me afarstra kistu. au rfa bi upp kistuna og er hn full me mannabka; rfa au a sig og fer svo brir hennar niur aftur sama veg og sr engin vegsummerki glfinu. egar hn er bin a seja sig lmast hn enn meira en ur og rfur klin og tlar a rfa au sundur.

N er a segja fr kngsbrnunum a au eru eikunum og hafa s allar essar afarir; biur smundur Signju a ganga t r eikinni og n klunum heldur en a heyra essi argalti dag og ntt.

Sign gjrir a; saumar hn n ftin sex dgum sem best hn m, gengur san t me au og kastar eim bori. Skessan verur gl vi a.

N kemur kngsson til hennar og fr hn honum ftin; dist hann a handbragi hennar og skildu au me blu.

Skessan ahefst n allt hi sama sem fyrri anga til Jrnhaus kemur; sr n smundur allan ennan agang og gengur til fundar vi kngsson og biur hann a horfa um daginn leik einn sem gjrist kastala hinnar nkomnu kngsdttur; verur honum flent vi a heyra etta um unnustu sna.

eir ganga n bir og fela sig milli ilja ar sem eir geta s inn til hennar. Hamast hn n sem fyrr og segir vi Jrnhaus egar hann kemur: "egar g er bin a eiga kngsson skal g lifa betur en n, skal g drepa allt pakki hllinni og koma me tt mna, og held g trllin gleji sig vi mig og mann minn."

Verur kngsson svo reiur vi etta a hann kveikir kastalanum og brennir hann til kaldra kola. smundur segir honum n allt um eikurnar og undrast hann mjg fegur Signjar og ess sem ar inni var. Biur hann n Signjar systur smundar, en smundur systur Hrings; fara au brkaup bi fram. smundur fer n heim og til fur sns. Tku eir mgar rki eftir feur sna og rktu til ellidaga. Og lkur svo essari sgu.


 

(jsagnasafn Jns rnasonar - Textasafn Orabkar Hskla slands)

 

 

 

 

 

 

 

 

   

VATNSDROPINN

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is

Eftir Hans Christian Andersen - ingu Steingrms Thorsteinssonar

 

munt vst ekkja stkkunargler, svona kringltt sjngler, sem gerir alla hluti hundra sinnum strri en eir eru? egar maur tekur a og heldur v fyrir auganu og horfir vatnsdropa r tjrninni arna ti, sr maur sundmrg undarleg dr, sem maur sr annars aldrei vatninu, en au eru ar, og a er alls engin missning. a er lkast til a lta eins og diskur, fullur af marvrum, sem stkkva hverjir innan um ara. eir eru svo glefsandi og slta krklur og lappir, totur og skkla hverjir af rum, en eru glair og ngir eftir snum htti.

N var einu sinni gamall karl; almenningur kallai hann Ia-Skria, enda var a nafn hans. Hann vildi t hafa a, sem bezt var r hverjum hlut, og egar a vildi ekki heppnast, hafi hann a me gldrum.

N situr hann einn dag og heldur stkkunarglerinu fyrir auganu og rnir vatnsdropa; hann var tekinn r polli, sem st ti skurinum. En hva iai og skrei honum, v trir enginn; ll essi sund smdr hentu sr og hoppuu, rifu og toguu hvert anna og tu hvert anna.

"J, -en etta er, sannast a segja, vibjslegt," mlti Ii-Skrii gamli. "Getur maur ekki fengi drin til a lifa frii og gegna snu?" Og hann var a hugsa um etta, en komst enga lei, og var ekki anna fyrir en a galdra. "g ver a setja au lit, svo au geti komi greinilega ljs," sagi hann og lt eins og dltinn dropa af rauleitu vni vatnsdropann, - en a var galdrabl af langfnasta tagi tvo skildinga, uru ll essi kynjadr rsrau skrokkinn, - a var tilsndar eins og heil borg, sem naktir villimenn bjuggu .

"Hva hefuru arna?" spuri annar gamall galdrakarl, sem hafi a til sns gtis, a hann var nafnlaus.

"Takist r a geta kollinn, hva a er," sagi Ii-Skrii, " skal g lta ig f a a gjf, en a er ekki augeti, egar maur veit a ekki."

Og galdrakarlinn nafnlausi horfi gegnum stkkunargleri. a var sannarlega eins og heil borg, ar sem allir voru hlaupum allsberir. a var hryllilegt, en a var enn hryllilegra a sj, hvernig eir rysktust og rifust, bitust og toguu hver anna. a, sem nest var, tti a vera efst, og a, sem efst var, tti a vera nest. Sko, sko! arna er einn, sem er ftlengri en g; svei! ftinn af honum! arna er einn me ofurltinn nabba bak vi eyra, en nabbinn kvelur hann, og skal hann kverjast af honum enn meir; og eir hjuggu hann og eir toguu hann og tu hann vegna nabbans. Einn sat arna, hgur og stilltur eins og jmfr, og skai einskis annars en a mega vera frii og r, en a fkk jmfrin ekki, a var a draga hana fram, og eir toguu hana og rifu hana sig.

"etta er di skemmtilegt," sagi galdrakarlinn.

"J, en hva helduru a a s?" mlti Ii-Skrii. "Geturu ri gtu?"

"Hn er aurin," svarai hinn, "a er Kaupmannahfn ea einhver nnur strborg, r eru allar hver annarri lkar. En strborg er a."

"a er forarvatn," sagi Ii-Skrii.

 

 

 

 

 

 

   

SLARGEISLINN  OG  FANGINN

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is

Eftir Hans Christian Andersen - ingu Steingrms Thorsteinssonar

 

Vr stndum hausttma kastalavggarinum og horfum t sjinn og eru ar fjldamrg skip siglingu. Vr horfum yfir til Svastrandar hinum megin vi sundi, ar sem hyllir undir hana bjarma kvldslarinnar. A baka til vi oss er virkisbrekkan snarbrtt og allt umhverfis oss eru strvaxin tr, og gulna laufi hrynur af greinunum, en fyrir nean brekkuna standa skuggaleg hs me stauragiringu og kring og fyrir innan, ar sem varmaurinn spgsporar fram og aftur, er dimmt og rengslalegt, en er enn dimmra svartholinu me grindagluggunum fyrir. ar fyrir innan sitja fjtrair fangar, hinir verstu btamenn.

Einn geisli fr slinni, sem er a setjast, skn inn tmlegan fangaklefann. Slin skn jafnt yfir vonda og ga. Fanginn horfir svipdimmur og hrkulegur kaldan geislann og augnari er ljtt. Dltill fugl kemur fljgandi a gluggagrindinni. Fuglinn syngur jafnt fyrir rttlta og ranglta, hann kvakar stuttlega: "v, v," situr kyrr um stund vi grindina, reytir af sr eina fjur og fir sr firi um hls og bringu - og vondi maurinn hlekkjai horfir a, og mkist svipurinn nokku, harur s og frnn. a rennur upp bjartari hugsun brjsti fangans, sem hann getur ekki sjlfur gert sr grein fyrir. En s hugsun eitthva skylt vi slargeislann, sem skein inn klefann til hans gegnum grindina, eitthva skylt vi ilminn af fjlunum, sem spretta svo grzkulega vorin utan virkisbrekkunni. essu gellur vi veiihornsytur. Fuglinn flgur fr grindaglugga fangans, slargeislinn hverfur, og aftur verur dimmt klefanum, dimmt hjarta vonda mannsins. En allt um a, slin hefur n a skna anga inn, og fuglinn hefur n a syngja anga inn.

Hljmi fram, fgru veiihornstnar! Kvldi er unasbltt og hafi kyrrt og spegilfagurt.

 

 

 

 

 

 

 

   

PRINSESSAN    BAUNINNI

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is

Eftir Hans Christian Andersen - ingu Steingrms Thorsteinssonar

 

Einu sinni var prins. Hann vildi f prinsessu fyrir konu en a tti a vera snn prinsessa. Hann feraist v um verld va til ess a finna eina slka, en alls staar var eitthva a. Ng var af prinsessum, en hvort a vru sannar prinsessur, a gat hann ekki almennilega komizt fyrir, v a alltaf var eitthva, sem ekki st alls kostar heima. Kom hann svo heim aftur r essu feralagi og var hnugginn mjg, v hann vildi svo gjarnan eignast sanna prinsessu.

Eitt kvldi geri vonzkuveur og gengu rumur og eldingar. a rigndi eins og hellt vri r ftum. a var afskaplegt. var bari borgarhlii, og gamli kngurinn fr ofan sjlfur til a ljka upp.

a var prinsessa, sem st fyrir utan. En hvlk skp voru a sj hana, eins og hn var til reika af rigningunni og illvirinu! Vatni rann niur r hri hennar og ftum, a rann inn um tna sknum hennar og t um hlinn og samt sagist hn vera snn prinsessa.

J, vi skulum n ekki vera lengi a ganga r skugga um a, hugsai drottningin gamla me sr, en sagi ekki neitt. Fr hn svo inn svefnherbergi, tk ll sngurftin upp r rminu og lt baun ofan rmbotninn, tk san tuttugu dnur og lagi ofan baunina, og tilbt tuttugu dnsngur og hl eim ofan dnurnar.

ar tti n prinsessan a hvlast um nttina.

Um morguninn spuru au hana, hvernig henni hefi sofnazt.

"O, tarna var ljta nttin," sagi prinsessa. "Mr hefur varla komi dr auga alla nttina. Hamingjan m vita, hva hefur veri rminu! g hef haft eitthva hart undir mr, svo g er bi bl og marin um allan kroppinn. vlk skelfing!"

N gtu au s a etta var snn prinsessa, ar sem hn hafi ori vr vi baunina gegnum tuttugu dnur og tuttugu dnsngur. Svo hrundsr gat engin veri nema snn prinsessa.

Prinsinn gekk a eiga hana, v a n vissi hann, a hn var snn prinsessa, og baunin var ltin gersemasafni og ar er hn enn til snis, nema ef einhver skyldi hafa teki hana.

Jja, brnin g! etta er n reianlega snn saga.

 

 

 

 

 

 

 

   

LITLI  KLUS  OG  STRI  KLUS

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is

Eftir Hans Christian Andersen - ingu Steingrms Thorsteinssonar

Einu sinni bjuggu orpi nokkru tveir menn samnefndir. Bir htu Klus, en annar eirra tti fjra hesta og hinn ekki nema einn. Til ess n a greina sundur, klluu menn ann, sem fjra hestana tti, stra Klus, en hinn litla Klus, sem tti ekki nema einn hestinn. N skulum vi heyra, hvernig eim farnaist bum, v etta er snn saga.

Lilanga vikuna var litli Klus a plgja fyrir stra Klus og lna honum eina hestinn, sem hann tti; ar kom mti, a stri Klus hjlpai hinum me llum snum fjrum, en a var ekki nema einu sinni viku, - sunnudgunum. a kynni n a vera, a hann litli Klus lti keyri smella duglega yfir llum fimm hestunum; a gat svo heiti, a etta vru hans hestar eim eina degi. Slin skein svo yndisfagurt, og allar klukkur kirkjuturninum hringdu til messu. Flki var prbi, og hver maur gekk me slmabk undir hendinni gushs til a heyra prestinn prdika, og allir horfu litla Klus, sem var a plgja me fimm hestum. Og hann var svo hrugur og ngur, a hann smellti aftur me keyrinu og kallai: "Hott, hott, allir mnir hestar!"

"Svona mttu ekki tala," sagi stri Klus, "a er ekki nema einn hesturinn, sem tt."

En jafnharan er einhver gekk aftur fram hj lei til kirkjunnar, mundi litli Klus ekki eftir, a hann mtti ekki segja etta, og kallai: "Hott, hott, allir mnir hestar!"

"J, n tla g a bija ig a htta essu," sagi stri Klus, "v ef segir etta einu sinni enn, sl g hestinn inn enni, svo a hann skal liggja dauur eftir."

"Svei mr ef g skal segja a oftar", sagi litli Klus. En egar svo einhverjir gengu fram hj og heilsuu honum me v a kinka til hans kolli, var hann svo ofurfeginn og fannst a eitthva svo mannalegt, a hann hafi fimm hesta til a plgja me, og geri smell me keyrinu og kallai: "Hott, hott, allir mnir hestar!"

"g skal hotta hestana na," sagi stri Klus og tk tjurhnallinn og laust ennan eina hest, sem litli Klus tti, svo miki hgg enni, a hann byltist til jarar og var steindauur.

", n g engan hest framar!", sagi litli Klus og fr a grta. San fli hann hestinn, tk hna og lt hana hanga ti, anga til hn var vel vindurrku. San tr hann henni poka, kippti honum bak sr og sneri lei til borgarinnar til a selja ar hna.

a var lng gngulei sem hann tti fyrir hndum, og l um skg nokkurn mikinn og dimman, og n geri hrilegt illviri. Hann villtist alveg af lei, og ur en hann komst rtta gtu aftur, var ori kvldsett og lengra en svo til borgarinnar ea heim til hans aftur, a hann gti komizt a ur en nttai.

Rtt vi jgtuna st bndagarur mikill; ar var stofuhs og tihlerar fyrir gluggum, og lagi t birtu innan fr a ofan til. "Hr get g lklega fengi a vera," hugsai litli Klus og drap hgg dyr.

Bndakonan lauk upp, en egar hn heyri, hva hann vildi, sagi hn honum, a hann gti fari sna lei, maurinn sinn vri ekki heima og hn tki ekki mti gestkomendum.

"N, ver g a liggja ti," sagi litli Klus, og bndakonan skellti dyrunum harkalega aftur beint framan hann.

Rtt hj st streflis heystakkur, en sundinu milli hans og hssins hafi veri byggur dltill skr me fltu hlmaki.

"arna uppi get g legi," sagi litli Klus, egar hann s aki; "a er gtt rm. Lklega flgur storkurinn ekki ofan til a bta mig fturna." Uppi akinu st sem s storkur, v hann tti ar hreiur.

N skreiddist litli Klus upp skrinn, lagist ar fyrir og hagrddi sr, svo a sem bezt fri um sig. Gluggahlerarnir luktu ekki fyrir a ofanveru, og gat hann v s beint inn stofuna.

ar var lagt bor, og var v vn og steik og fyrirtaks fiskrttur. Bndakonan og djkninn stu vi bori, en ekki nokkur maur annar, og hn hellti glasi fyrir hann, og hann tk til sn af fiskinum, v fiskur tti honum mata beztur.

", n vri gaman a komast me etta ggti," sagi Klus og teygi hfui allt inn a glugganum. En s slgtiskaka, sem hann s framreidda borinu! vlkt gildi! a mtti n segja.

N heyrir hann hfdyn, og kemur einhver randi eftir jveginum a hsinu. a var maurinn hsfreyjunnar, bndinn sjlfur, sem var a koma heim.

Bndi essi var mesti gamaur, en honum fylgdi s undarlegi kvilli, a hann gat aldrei ola a sj djkna; si hann djkna, tlai hann hreint a ganga af gflunum. a var lka ess vegna, sem djkninn hafi fari inn, til ess a bja konunni gan daginn, a hann vissi, a bndinn var ekki heima, og bar hin ga kona bor fyrir hann allan ann gtasta mat, sem hn tti eigu sinni. egar au n heyru, a maurinn kom, uru au svo logandi hrdd, og beiddi konan djknann a skra niur stra, tma kistu, sem st ti horni, og a geri hann, v hn vissi, a manntetri oldi ekki a sj djkna. Konan faldi snatri allar r ljmandi krsir, og vni einnig, bakstursofninum snum, v hefi bndinn s a, mundi hann vst hafa spurt, hva ess konar tti a a.

"!" sagi Klus milega uppi skrnum, egar hann s allan matinn hverfa.

"Er nokkur arna uppi?" sagi bndinn og ggist upp fyrir sig til litla Klusar; "v ligguru arna? Komdu heldur me mr inn stofu."

Litli Klus sagi honum eins og var, a hann hefi villzt af lei, og beiddi hann a lofa sr a vera ar um nttina.

"J, a er n sjlfsagt," sagi bndinn, "en fyrst verum vi a f okkur eitthva a bora."

Konan tk eim bum mjg vingjarnlega, breiddi dk langt bor og setti fyrir strt fat fullt af graut. Bndinn var svangur og t me gri lyst, en Klus gat ekki anna en veri a hugsa um steikina gu, fiskinn og kkuna, sem hann vissi, a st inni ofninum.

Pokann me hrosshnni hafi hann lti undir bori; hna hafi hann, svo sem fyrr er viki, tla a selja borginni. Grauturinn gat alls ekki smakkazt honum; steig hann pokann sinn, og skrjfai vi a allhtt urri hrosshnni.

"ei, ei!" sagi litli Klus vi pokann sinn, en steig ara hann aftur, svo a skrjfai enn hrra en ur.

"Hva er a, sem hefur pokanum num?" spuri bndi.

"O, a er galdrakarl," sagi litli Klus, "hann segir, a vi eigum ekki a ta graut, v hann hefur galdra allan ofninn fullan af steik og fiski og kku."

"Hva ertu a segja?" mlti bndi, opnai skyndi ofnhurina og s n allan ann gtismat, sem kona hans hafi fali, og tri hann n statt og stugt, a galdramaurinn pokanum hefi galdra etta til eirra. Konan ori ekki a segja neitt, heldur setti matinn oralaust bori, og neyttu eir n bir af fiskinum, steikinni og kkunni. Steig n litli Klus enn poka sinn, svo skrjfai hrosshnni.

"Hva segir hann nna?" spuri bndi.

"Hann segir," svarai litli Klus, "a hann hafi smuleiis galdra til okkar rjr flskur af vni; r standa lka inni ofninum." Og n var konan lka a taka fram vni, sem hn hafi fali, og drakk bndinn og var hinn hreifasti; svona galdrakarl eins og ann, sem hann litli Klus hafi pokanum, sagi hann, a sig strlangai til a eiga.

"Getur hann lka galdra fram djfulinn?" spuri bndi. "Djfsa tti mr n gaman a sj, v n liggur vel mr."

"J!" sagi litli Klus, "galdrakarlinn minn getur allt a, sem g bi hann um. Er a ekki satt kunningi?" btti hann vi og steig pokann, svo a skrjfai. "Heyriru? hann segir j. En fjandinn er svo afskrmislega ljtur, a er betra a sj hann ekki."

"O, g er hvergi hrddur. Hvernig er hann tlits?"

"Alveg eins og djkni, ar skal enginn mun milli sj."

"!" sagi bndi; " var ekki verra von, v a skulu r vita, a djkna oli g ekki a sj, en n m a standa sama; r v g veit, a a er djfullinn, get g betur stt mig vi a. N er g bilugur, en hann m ekki koma of nrri mr."

"N skal g spyrja galdrakarlinn minn," sagi litli Klus, steig pokann og lagi vi eyra.

"Hva segir hann?"

"Hann segir, a getir fari til og loki upp kistunni, sem stendur arna ti horni; munir sj fjandann, hvernig hann hkir kistunni, en verur a halda loki, svo hann sleppi ekki t."

"Viltu hjlpa mr a halda a?" mlti bndi og gekk a kistunni, sem konan hafi fali djknann. Kri djkninn ar lafhrddur undir lokinu.

Bndinn lyfti v dlti upp og ggist undir a. pti hann upp yfir sig og hrkk til baka. "J, n s g hann; hann er alveg eins sjn og djkninn okkar. a er hrilegt!"

Ofan etta urfti n a drekka, og drukku eir svo langt fram ntt.

" verur a selja mr ennan galdrakarl," sagi bndinn, " getur sett upp hann, hva sem vilt; j, meira a segja, g skal egar sta gefa r eina skeppu af peningum fyrir hann."

"Nei, a get g ekki," sagi litli Klus, "gu a v, hva miki gagn g get haft af essum galdrakarli."

", mr er svo skrambi hugleiki a f hann," sagi bndinn og linnti ekki bninni.

"Jja ," sagi litli Klus loksins, "fyrst hefur veri svo vnn a hsa mig ntt, tla g a gera a fyrir ig. skalt f galdrakarlinn fyrir eina skeppu af peningum, en g vil hafa hana kfmlda."

"a skaltu f," sagi bndinn, "en kistuna arna veruru a taka me r, g vil ekki hafa hana stundu lengur mnum hsum. a er ekki a vita, nema hann sitji kistunni enn."

Litli Klus lt bndann f pokann sinn me hrosshnni og fkk eina skeppu af peningum stainn og hana kfmlda. Bndinn gaf honum tilbt strar hjlbrur til a aka burt peningunum og kistunni.

Hinu megin vi skginn var miki og djpt vatnsfall. a beljai fram me svo stru falli, a varla voru tiltk a synda mti straumnum; hafi nlega veri ger yfir a str og stileg br. Litli Klus nam staar henni miri og sagi upphtt, til ess a djkninn kistunni skyldi heyra a:

"Nei, hva g annars a vera a burast me essa bannsettu kistu? Hn er eins ung og hn vri full af grjti. g ver dauuppgefinn a aka henni. g tla v a steypa henni t na; reki hana svo heim til mn, er a gott, og veri a ekki, stendur mr alveg sama."

N tk hann kistuna me annarri hendi og lyfti henni dlti, eins og hann tlai a varpa henni niur straumiuna.

", nei, geru a ekki," kallai djkninn kistunni, "lofau mr a komast t fyrst."

"H!" sagi litli Klus og lt eins og sr yri bilt vi; "hann situr henni enn. a er eins gott, a g fleygi henni n egar t na, svo a hann drukkni."

", nei, , nei!" sagi djkninn, "g skal gefa r eina skeppu af peningum, ef sleppir mr."

"N, er allt ru mli a gegna," sagi litli Klus og lauk upp kistunni. Djkninn skrei ara upp r henni, hratt henni tmri t na og gekk heim til sn. Fkk litli Klus ar eina skeppu af peningum, og eina var hann binn a f ur hj bndanum. Hann hafi n eignazt af peningum eins og komst hjlbrurnar. "Sjum vi a, ann hest fkk g dvel borgaan," sagi hann vi sjlfan sig, egar hann kom heim stofuna sna og hvolfdi niur llum peningunum stra hrgu glfinu. "Mikil raun verur stra Klusi a v, egar hann frttir, hversu mikinn au g hef haft upp r essum eina hesti mnum, en ekki tla g samt a segja honum a me berum orum."

N sendi hann dreng heim til stra Klusar til ess a f mliker a lni.

"Hva skyldi hann tla a gera vi a? hugsai stri Klus me sr og rau tjru botninn, til ess a eitthva tylldi vi a af v, sem mlt yri, og a var lka, v egar hann fkk mlikeri aftur, loddu eftir v rr nir silfurttskildingar.

"Hva er etta?" segir stri Klus, hleypur til litla Klusar og segir: "Hvaan hefuru fengi alla essa peninga?"

"O, a var fyrir hrosshina mna, g seldi hana gr."

"a var, svei mr, vel borga," segir stri Klus, hleypur heim, tekur xi, daurotar alla hestana sna fjra, birkir san og ekur svo me hirnar inn borgina.

"Hir, hir! Hver vill kaupa hir?" kallai hann sfellu, er hann k um strtin.

Allir skarar og starar komu hlaupandi og spuru hva hann vildi hafa fyrir hirnar.

"Eina skeppu af peningum fyrir hverja", sagi stri Klus.

"Ertu vitlaus?" sgu eir allir, "helduru a vi hfum peninga svo skeppum skiptir?"

"Hir, hir! Hver vill kaupa hir?" kallai hann aftur, og llum sem spuru, hva hirnar kostuu, svarai hann: "Eina skeppu af peningum hver h."

"Hann er a gera h og narr a okkur," sgu eir allir, og skararnir tku lrlar snar og stararnir skinnsvunturnar snar og fru a lemja stra Klusi.

"Hir, hir!" ptu eir a honum og skldu sig framan hann, "J, vi skulum f r h, sem sntir rauu. Burt me hann r borginni!" Og stri Klus var a flja eins og ftur toguu og hafi aldrei fengi slka barsm fyrr vi sinni.

"N, n!" sagi hann, egar heim kom, "etta skal litli Klus f borga; g skal drepa hann."

N st svo heima hj litla Klusi, a amma hans gamla var din. Hn hafi reyndar veri gestir og vond vi hann, en samt tregai hann hana mjg, tk hana andaa og lagi hana sngina sna glvolga, ef svo mtti vera, a kerling lifnai vi aftur. ar tlai hann a lta hana liggja alla nttina, en sitja sjlfur ti horni og sofa stl, eins og hann hafi stundum gert ur.

Og sem hann situr ar um nttina, er upp loki dyrum, og inn kemur stri Klus me xi sna. Honum var vel kunnugt, hvar rm litla Klusar st, og gekk hann beint a v og hj enni mmu gmlu, v hann hlt a ar vri litli Klus. "Bi er a," sagi hann, "ekki gabbar hann mig oftar." Og ar me fr hann heim aftur.

"etta er ljti maurinn, etta er illmenni," sagi litli Klus, "arna tlai hann a drepa mig. a var ln fyrir mmu gmlu, a hn var dau ur, annars hefi hann bana henni."

N fri hann mmu gmlu spariftin hennar, fkk hest a lni hj nba snum og beitti hann fyrir vagninn. San setti hann mmu gmlu baksti og bj svo um, a hn gti ekki olti t, egar hann ki. Skokkuu au san af sta sem lei l gegnum skginn, og um morguninn, slarupprs, voru au komin a stru gistihsi. ar lt litli Klus staar numi og fr inn til a f sr hressingu.

Gestgjafinn var strrkur maur, og ar til valmenni, en hann var nasbrur, eins og eldur og funi, egar hann fauk.

"Gan daginn," sagi hann vi litla Klus, "snemma hefur fari spariftin n dag."

"J," sagi litli Klus, "g er lei til borgarinnar me henni mmu minni gmlu, hn situr arna ti vagninum, g f hana ekki til a koma me mr inn stofu. Viltu ekki fra henni eitt staup mjaar, en verur a tala htt, v hn heyrir ekki vel."

"g skal minnast ess," sagi gestgjafinn og fr t me fullt staup mjaar til mmunnar dauu, sem sat upprtt vagninum.

"Hrna er fullt staup mjaar fr syninum," sagi gestgjafinn, en konan daua sagi ekki or, heldur sat steinegjandi.

"Heyriru ekki?" kallai gestgjafinn eins htt og hann gat, "hrna er fullt staup mjaar fr syninum."

Og einu sinni enn kallai hann, og enn einu sinni, en egar kerling hreyfi sig alls ekki r sta, var hann reiur og grtti staupinu beint framan hana, svo a mjurinn rann niur um nefi, en hn valt aftur bak, v hn hafi aeins veri reist upp, en ekki bundin.

"Heyru maur!," kallai litli Klus, stkk fram r dyrunum og greip fyrir kverkar gestgjafanum, "arna hefuru drepi hana mmu mna. Lttu , a er strt gat enninu."

", mikil gfa!" pti gestgjafinn og skellti saman hndunum, "allt etta kemur af fljtlyndi mnu. Elsku litli Klus minn! g skal gefa r eina skeppu af peningum og lta jara hana mmu na, eins og hn vri mn eigin amma, en egiu fyrir alla muni, v annars hggva eir af mr hfui, - og a er svo vibjslegt."

Me essum htti fkk litli Klus eina skeppu af peningum, og gestgjafinn jarai mmu gmlu, eins og hn hefi veri amma hans sjlfs.

egar n litli Klus var kominn heim me essa miklu peninga, sendi hann drenginn sinn yfrum til stra Klusar til ess a bija hann a lj sr mliker.

"Hvernig segir fyrir essu?" mlti stri Klus, "hef g ekki drepi hann? A v ver g a g sjlfur," og fr hann svo me mlikeri til litla Klusar.

"Nei - hvar hefuru fengi alla essa peninga?" sagi hann og glennti upp augun, egar hann s allan ennan au, sem vi hafi bzt.

"a var hn amma mn, en ekki g, sem drapst," sagi litli Klus. "g hef n selt hana og fengi fyrir hana eina skeppu af peningum."

"a var sannarlega vel borga," sagi stri Klus og fltti sr heim, tk xi og drap mmu sna gmlu egar sta, lt hana svo upp vagn og k til borgarinnar, ar sem lyfsalinn bj, og spuri, hvort hann vildi kaupa daua mannskepnu.

"N, hvaa mannskepnu? og hvar hefuru fengi hana?" spuri lyfsalinn.

"a er hn amma mn," sagi stri Klus, "g drap hana til ess a f eina skeppu af peningum."

"Gu varveiti okkur," sagi lyfsalinn, " mistalar ig, segu ekki anna eins og etta, svo vinnir r ekki til lfis." Og n sagi hann honum eins og satt var, hvlkt illvirki hann hefi frami og hvlkt illmenni hann vri, og hlyti hann v a sta refsingu. var stri Klus svo skelkaur, a hann stkk beint r lyfjabinni upp vagn sinn, sl upp hestana og k heim skyndi, en lyfsalinn og allir arir hugu hann vera brjlaan og lofuu honum a aka hvert sem hann vildi.

"etta skaltu f borga," sagi stri Klus, egar hann var kominn jbrautina, "j, etta skaltu f borga, litli Klus!" - Og jafnskjtt sem hann var kominn heim til sn, tk hann strsta pokann, sem hann gat fundi, fr yfrum til Klusar og mlti: "N hefuru gabba mig anna sinn; fyrst drap g hestana mna og ar nst mmu mna. a g allt upp ig, en n skaltu ekki gabba mig oftar." A svo mltu reif hann yfir um Klus, tr honum pokann sinn, kippti honum bak sr og sagi: "N fer g me ig og drekki r."

a var langt nokku, sem hann urfti a ganga ur en til rinnar kmi, og sur en svo, a litli Klus vri ltt byri. Leiin l fram hj kirkjunni; var ar inni leiki orgel og fagur safnaarsngur. Setti stri Klus niur pokann sinn, me litla Klusi, rtt vi kirkjudyrnar, og hugsai me sr, a ekki vri r vegi a fara inn og hla fyrst einn slm, ur en hann hldi lengra fram; ekki vri htt vi v, a litli Klus slyppi t, og allir vru kirkju. Fr hann v inn kirkjuna.

",!" sagi litli Klus stynjandi pokanum, en hvernig sem hann sneri sr og bylti sr til honum, gat hann ekki leyst bandi. En sama bili kom gamall kasmali me snjhvtt hr og strt gnguprik hendi; hann rak undan sr heilan rekstur ka og nauta, og var pokinn fyrir eim og valt um.

", !" sagi litli Klus, "g er enn svo ungur og n svo fljtt a fara himnarki."

"Og g veslingur," sagi kasmalinn, "g er orinn svona gamall og f ekki a komast anga."

"Leystu fr pokanum," kallai litli Klus, "skrddu hann minn sta, kemstu ara himnarki."

"J, a vil g allshugar feginn," sagi kasmalinn og leysti fr fyrir litla Klusi, og stkk hann ara upp r pokanum.

"Vilt n gta nautgripanna?" sagi gamli maurinn og skrei pokann, en litli Klus batt fyrir og fr svo leiar sinnar me allar krnar og nautin.

Litlu sar kemur stri Klus t r kirkjunni og tekur aftur pokann bak sr; finnst honum reyndar, a hann hafi ltzt miki, v kasmalinn var allt a v helmingi lttari en litli Klus. "En hva hann er orinn lttur a bera! j, a mun n koma af v, a g hlddi slminn." Fr hann svo til rinnar, en hn var bi mikil og djp, og fleygi hann t hana pokanum me gamla kasmalanum og kallai eftir honum, v hann vissi ekki betur en a a vri litli Klus: "Hana! bi er a, ekki skalt gabba mig oftar."

Eftir a gekk hann heimleiis, en egar anga kom, sem vegirnir skiptust, mtti hann litla Klusi me allan nautgripareksturinn.

"Hva er etta?" sagi stri Klus, "drekkti g r ekki?"

"J!", sagi litli Klus, " fleygir mr t na fyrir hlfri stundu."

"En hvar hefuru fengi allt etta ljmandi fallega nautf?" spuri stri Klus.

"a eru sjvarnautgripir," sagi litli Klus, "og skal g n segja r upp alla sguna, og hafu kra kk fyrir, a drekktir mr. N er mr htt r essu, - J, n er g verulega kominn lnir, v mttu tra. g var svo hrddur, egar g l arna, innibyrgur pokanum; vindurinn hvein um eyru mr, egar kastair mr niur kaldan strauminn. g skk undir eins til botns, en meiddi mig ekkert, v g kom niur dnmjkt gras, sem vex ar nera, og sama bili var pokinn opnaur, og kom til mn yndislegasta yngismey snjhvtum klum og me grnan krans um rennvott hri. Tk hn hndina mr og sagi: "Ert arna, litli Klus! arna er n, til a byrja me, nokku af nautgripum, sem mtt eiga, en einni mlu ofar veginum stendur vibt heill rekstur, sem g tla a gefa r." g s n, a in var breiur jvegur sbanna. Niri botninum komu eir gangandi og akandi beint utan a r sjnum og hldu inn landi alla lei na enda. ar var mesta auleg af indlustu blmstrum og safamikill grasvxtur, og fiskarnir, sem ar syntu, utu fram hj eyrum mnum, alveg eins og fuglarnir hrna loftinu. en hva flki ar var laglegt! Og var ekki minna vert um bpeninginn, sem gekk ar um grund og haga!"

"En v varstu a koma hinga upp til okkar aftur?" sagi stri Klus. "a hefi g ekki gert, fyrst svo ljmandi fallegt er ar nera."

"J," sagi litli Klus, "a geri g n einmitt af klkindum, og taktu n eftir v, sem g segi r. Skonan sagi, a mlu vegar aan uppi veginum - en me veginum meinar hn na, v ara lei getur hn ekki komizt, - ar s enn heill rekstur, sem mr er tlaur. En g veit, a in rennur alls konar bugum, mist ar og mist hr, a er ekki smris krkur; nei, er betra a stytta sr lei egar maur getur, a koma hr upp land og reka vert yfir til rinnar aftur. Me v spara g nstum hlfa mlu og kemst fljtara til sjvarnautgripanna minna."

", mikill lnsmaur ertu" sagi stri Klus, "heldur , a g fi lka sjvarnautgripi, egar g kem niur rbotn?"

"J, a mundi g tla," sagi litli Klus, "en g get ekki bori ig pokanum til rinnar. Mr ykir heldur ungur, en ef vilt ganga anga sjlfur og skra svo pokann, skal g me mestu ngju fleygja r t."

"akka r fyrir" sagi stri Klus, "en fi g ekki sjvarnautgripi, egar niur kemur, skal g lberja ig."

", vertu ekki svona vondur," sagi litli Klus, og gengu eir n til rinnar. Nautf var yrst, og egar a s vatni, hljp a eins hratt og a komst til ess a geta fengi a drekka.

"Sko, hva a fltir sr," sagi litli Klus; "a langar aftur niur botninn."

"J, hjlpau mr n fyrst," sagi stri Klus, "ef vilt ekki, a g berji ig." Skrei hann svo pokann stra, en ur hafi pokinn legi um vert bak einu af nautunum.

"Lttu stein pokann, v annars er g hrddur um, a g skkvi ekki," sagi stri Klus.

"a mun htt um a," sagi litli Klus, en lt samt stran stein pokann, reyri fast fyrir opi og hratt honum svo t; plump! Stri Klus var kominn na og skk sama vetfangi til botns.

"g er hrddur um, a hann finni ekki nautkindurnar," sagi litli Klus og hlt svo me rekstur sinn heim lei.

 

 

 

 

   

KLUKKAN

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is

Eftir Hans Christian Andersen - ingu Steingrms Thorsteinssonar

a var alttt einni strborginni, a egar kvlda tk og slin rann og skin glu sem gull milli efstu reykhfanna, heyru hinir og essir smstrtunum eitthvert undarlegt hlj, eins og eim af kirkjuklukku, en a heyrist ekki nema rtt svip, v vagnaskrlti og hrpi strtunum tk yfir og truflai. "N er veri a hringja kvldklukkunni," sgu menn, "n gengur slin undir."

eir, sem voru gangi fyrir utan borgina, ar sem hsin stu strjlar innan um trjgara og smekrur, su kvldhimininn enn meiri fegurarljma og heyru betur klukkuhlji. a var eins og hlji brist fr einhverri kirkju r innstu fylgsnum hinna ilmandi skga, og flki horfi anga eins og gagnteki af einhverjum htlegum anda.

N lei og bei, og stundum sgu menn sn milli: "tli a s kirkja skginum arna t fr? essi klukka er svo hljmfgur, a a gegnir undrum. Eigum vi a gera okkur fer anga og skoa hann betur?" Og n fr rka flki akandi og ftka flki gangandi, en a teygist svo undarlega r veginum, og egar komi var anga, sem plviir nokkrir stu yrpingu vi skgarjaarinn, var setzt niur og horft upp trjgreinarnar langar og laufmiklar, og kunni flki sr ekki lti af feginleik yfir v a vera komi t grna sumardrina. Stabrausbakari nokkur kom anga r borginni og reisti upp slutjaldi sitt, og svo kom annar stabrausbakari og hengdi upp klukku rtt andspnis mti tjaldinu snu, og meira a segja, a var klukka, sem var biku, til ess a hn skyldi ola regn og vtu, en klfinn vantai. egar n flki fr heim aftur, sagi a, a etta hefi veri svo dsamlega fagurt. a voru einhverjir rr, sem stahfu, a eir hefu komizt gegnum allan skginn, og alltaf hefu eir heyrt undarlega hlji til klukkunnar, en eim hefi lti svo fyrir eyrum, sem a kmi r borginni. Einn eirra orti um a heilt kvi og sagi, a klukkan hljmai eins og murrdd vi skrleiks skabarn, og ekkert snglag vri fegra til en mur klukkunnar.

essi tindi komu n einnig fyrir keisarann essu landi, og ht hann v, a hver s, sem me snnu fengi uppgtva, hvaan hlji kmi, hann skyldi f nafnbt, a vera kallaur "heimshringjari", og a enda svo reyndist, a klukkan vri ekki til.

Eftir a fru margir essa erindis til skgarins, en a var ekki nema einn, sem kom heim aftur me einhvers konar skringu leyndardmsins. a hafi sem s enginn brotizt ngu langt inn skginn, og hann ekki heldur, en svo miki kvast hann vita, a klukkuhlji kmi fr uglu nokkurri strri sem byggi holu tr, og a vri eins konar vsdmsugla, sem alltaf lemdi hausnum tr, en hvort hlji kmi r kolli hennar ea holum trstofninum, a ttist hann ekki geta sagt me reianlegri vissu. Fyrir etta var hann skipaur "heimshringjari", og samdi hann san ri hverju eina vsindalega ritger um ugluna, en jafnfrir voru menn eftir sem ur.

a var n einhvern dag, a brn voru fermd. Presturinn hafi haldi fagra og hjartnma ru, og brnin hfu vikna svo innilega, etta var lka merkisdagur vi eirra, v a n ttu au r brnum a vera fullorin svna allt einu, og a var eins og barnsslin myndai sig til a taka essari breytingu. a var glaaslskin; fermingarbrnin gengu t r borginni, og klukkan mikla og kunna mai n me undrasterkum hljmi r skginum. au uru egar sta svo fs a komast anga, ll rj. Eitt, sem var stlka, var a fara heim til a mta sr danskjlinn sinn, v a var ekki vegna nokkurs annars en kjlsins og dansins, a hn var fermd etta skipti; hn hefi annars veri ltin ba. Anna barni var ftkur drengur, sem hafi ori a f fermingartreyjuna sna og stgvlin a lni hj syni hseigandans, ar sem hann tti heima, og tti hann a skila v aftur tilteknum tma. rija barni, sem lka var drengur, sagist aldrei fara nokkurn kunnan sta, nema v aeins a foreldrar snir fru me. Hann hefi altnd veri hli barn, og a tlai hann sr einnig a vera eftir ferminguna, og eiga menn ekki a gera gys a slku, en a geru menn n samt.

essi rj fru v ekki me, en hin rkuu af sta. Slin skein heii, og fuglarnir sungu, og fermingarbrnin sungu me og hldust hendur, v enn sem komi var hfu au ekki fengi embtti og voru ll saman fermingarbrn fyrir gui.

En skammt var ess a ba, a tv minnstu brnin uru reytt, og sneru au bi aftur til borgarinnar. Tvr smmeyjar settust niur og fru a knta blmkerfi; ekki komust r heldur me; en egar hin brnin voru komin a pltrjnum, ar sem stabrausbakarinn hafi b sna, sgu au: "Skoum til, n erum vi komin hinga. Klukkan er rauninni ekki til, hn er ekki anna en einhvers konar hugarburur."

 

 

 

 

 

 

   

HANS  KLAUFI

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is

Eftir Hans Christian Andersen - ingu Steingrms Thorsteinssonar

ti landsbygginni var gamalt hfubl og v bj gamall herramaur, sem tti tvo sonu. eir voru svo gfair, a a var n sitt hva. eir tluu sr a bija dttur kngsins, og a mttu eir, v hn hafi lti kunngjra, a hann mundi hn kjsa sr a eiginmanni, sem henni tti bezt koma fyrir sig ori.

essir tveir voru n a ba sig undir tta daga; a var lengsti fresturinn, sem eir gtu haft til ess, en a ngi lka, v eir voru vel a sr undir, og slkt kemur altnd gar arfir. Annar eirra kunni alla latnesku orabkina spjalda milli og rj rganga af frttablai bjarins, og a bi afturbak og fram. Hinn hafi kynnt sr ll inaarflagalg og allt, sem hver inaarstjri urfti a vita; hann ttist v geta rtt um landsins gagn og nausynjar, og annan sta kunni hann axlabandatsaum, v hann var laghentur og fingrafimur.

g f kngsdtturina," sgu eir bir hvor um sig, og fair eirra gaf eim sinn hestinn hvorum, og voru a prisfallegir hestar; s, sem kunni orabkina og frttablai, fkk brnan hest, en hinn, sem var inaarflaga-frur og tsauminn kunni, fkk hvtan; bru eir san lifrarlsi munnvikin til ess a gera au liugri. Allt vinnuflki var niri garinum til a sj stga bak, en eim svifum kom riji bririnn, v eir voru rr, en engum kom til hugar a telja hann me sem brur, v hann hafi ekki lrdminn hinna tveggja, og klluu eir hann aldrei anna en "Hans klaufa".

"Hvert tli i, fyrst i eru komnir stssftin?" sagi hann.

"Til hirarinnar, til ess a kjafta t kngsdtturina; hefuru ekki heyrt a, sem trumba er um llu landinu?" Og n sgu eir honum allt, hvers kyns var.

"H, h, m g lka vera me," sagi Hans klaufi. "a er kominn mig giftingarhugur. Taki hn mr, tekur hn mr, og taki hn mr ekki, tek g hana engu a sur."

"Bull og vitleysa!" sagi fairinn; "r gef g engan hest. hefur sem s engan talanda. Nei, brurnir, a eru karlar krapinu."

"Fi g engan hestinn," sagi Hans klaufi, " tek g geithafurinn; hann g sjlfur og hann getur vel bori mig." Og ar me settist hann klofvega upp hafurinn, rak hlana sur honum og eysti svo hva af tk eftir jveginum. a var sem klfi vri skoti. "Hr er g," sagi Hans klaufi, og sng vi, svo a glumdi honum.

En brurnir riu hgum snum undan og mltu ekki or. eir voru a bollaleggja me sjlfum sr alla fyndni, sem eir tluu a koma me; a tti n allt a vera svo undur knlega hugsa.

"H, h!" kallai Hans klaufi, "hr kem g; sko, hva g fann veginum!" Og um lei sndi hann eim daua krku, sem hann hafi fundi.

"Klaufi!" sgu eir, "hva tlaru a gera vi krkuna?"

"g tla a fra kngsdtturinni hana a gjf."

"J, geru a," sgu eir hljandi og riu fram.

"H, h! hr kem g; sko, hva g fann; anna eins finnur maur ekki hvern dag gtu sinni."

Og brurnir sneru sr vi til a sj hva a var.

"Klaufi!" sgu eir, "etta er gamall trskr, sem efri hlutinn er dottinn af; kngsdttirin lka a f hann?"

"J, hn a f hann," sagi Hans klaufi, og brurnir riu hljandi fr honum og uru langt undan.

"H, h, hr er g," kallai Hans klaufi; "nei, n versnar og versnar; h, h, a er alveg makalaust!"

"Hva hefuru n fundi?" sgu brurnir.

"O!" sagi hans klaufi, "minnumst ekki a! Hva hn mun vera fegin, kngsdttirin!"

"O, svei!", sgu brurnir, "a er forarleja, sem moka hefur veri upp r gryfjunni."

"J, a er a reyndar," sagi Hans klaufi, "og a af fnasta tagi; maur getur ekki haldi henni." a var or a snnu, og v lt hann hana vasann.

Brurnir riu svo hart sem hestarnir gtu fari og uru v heilli klukkustund undan. Stigu eir af baki vi borgarhlii, og var bilunum ar raa eftir nmerum, sem eim voru fengin jafnum og eir komu. Stu sex hverri r, og var eim skipa svo tt, a eir gtu ekki hreyft handleggina, en a var vel fari, v annars hefu eir skaskemmt bkin hver rum, einungis af v, a einn st rum framar.

Allir hinir arir landsbar stu umhverfis hllina alla lei a gluggunum til ess a sj kngsdtturina taka mti bilunum. hvert skipti sem einhver bilanna kom inn stofuna, brst ll orkingin, og st honum.

"Ekki dugir hann," sagi kngsdttirin; "burt me hann!"

kom s bririnn, sem kunni orabkina, en r henni mundi hann ekkert, og kom a af v a hann hafi ori a hma svo lengi rinni. a marrai glfinu, og lofti var r spegilgleri, svo a hann s sjlfan sig hfi; vi hvern glugga stu rr skrifarar og einn inaarflagsstjri, og skyldu eir skrifa upp allt, sem sagt var, svo a a gti ara komi frttablai og ori selt fyrir tveyring strtamtum. a var ljta gamani, og ar vi bttist, a ofninn hafi veri kynntur svo grarlega, a ppan var orin eldrau.

"a er ljti hitinn hrna inni," sagi biillinn.

"a er af v, a hann fair minn steikir kjklingana nna dag," sagi kngsdttirin.

Be! arna st hann klumsa; eim orum hafi hann ekki bizt vi. Hann gat ekkert sagt, v eitthva skemmtilegt hafi hann tla sr a segja. Be!

"Dugir ekki!" sagi kngsdttirin; "Burt me hann!" Og svo var hann a fara. N kom hinn bririnn.

"Hrna er voalegur hiti," sagi hann.

"J, vi erum a steikja kjklinga dag," sagi kngsdttirin.

"Hva ? ha!"

"Dugir ekki!" sagi kngsdttirin; burt me hann!"

N kom Hans klaufi og rei hafrinum beint inn stofuna. "Mikill steikjandi hiti er etta!" sagi hann.

"a kemur af v, a g er a steikja kjklinga," mlti kngsdttirin.

"a var gtt," sagi Hans klaufi, " get g lklega fengi krku steikta."

"a er guvelkomi," sagi kngsdttirin, "en hefuru nokku til a steikja hana , v g hvorki pott n pnnu?"

"a hef g," sagi Hans klaufi; "hrna er suugagn me tinkeng," og v vindur hann fram trsknum gamla og ltur krkuna hann.

"a er ng til heillar mltar," sagi kngsdttirin, "en hvar fum vi dfu?"

"Hana hef g vasanum," sagi Hans klaufi; "g hef svo miki, a einu gildir, dlti fari niur," og um lei hellti hann niur dlitlu af forarleju r vasa snum.

"Tarna lkar mr," sagi kngsdttirin, " ltur ekki standa svrum, kannt a koma fyrir ig ori, og ig ks g fyrir eiginmann. En veiztu a, a hvert or, sem vi segjum og sagt hfum, er skrifa upp og kemur t frttablainu morgun? Vi hvern glugga standa rr skrifarar, eins og sr, og einn inaarflagsstjri, og inaarflagsstjrinn er verstur, v hann er skilningslaus," - en etta sagi hn til ess a gera Hans hrddan. Og allir skrifararnir hvuu vi og slettu blekklessu glfi.

"S mun hsbndinn vera," sagi Hans klaufi, "og ver g a gefa inaarflagsstjranum a, sem bezt er." Og v sneri hann um vsunum og sletti lejunni beint framan hann.

"a var laglega af sr viki," sagi kngsdttirin, "etta hefi g ekki geta gert, en sjlfsagt mun g komast upp a."

Og n var Hans klaufi konungur, fkk konu og krnu og settist veldisstl, - og hfum vr teki etta beint r blai inaarflagsstjrans, en a er n ekki sem allra reianlegast.

 

 

 

 

 

   

AMMA  MN  HEFUR  KENNT  MR  NOKKU  LKA

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is

Einhverju sinni er a sagt, a Skagfiringar margir saman fru skreiarfer vestur undir Jkul, og er ekki sagt af ferum eirra, fyrr en eir komu vestur og tjlduu skammt fr b einum og slepptu hestum snum gras. eim hafi veri sagt, a bndi s mundi geta selt miki af fiski. En um morguninn, egar bndi kom ftur og s tjaldi, fr hann a hitta feramenn. Gengu eir svo allir samt heim a bnum, og voru eir a spjalla vi hann a selja sr fisk. L lei eirra um, ar sem hestar feramanna voru beit. Var bndi a gamni snu a hyggja a hestunum. Einn eirra hafi ar rauskjttan hest afbragsfallegan, svo hann bar langt af llum hestunum.

"Ef i vilji selja mr hestinn ann arna," mlti bndi, " skal g lta ykkur hafa fisk fyrir hann." En eigandinn sagi, a sr tti gott a f keyptan fiskinn, " fer g heldur fisklaus heim aftur," mlti hann, "en lta hestinn."

l bndi samt vi hann a selja sr hestinn, en ess var enginn kostur. Sagi bndi: "r mun vera meira r honum." Hinn kvast ekki um a hira.

San keyptu eir skrei hj bnda og fru svo a taka hesta sna. L fallegi hesturinn dauur. En ar sem eir stu hj hestinum og eigandinn var a tala um, a hann mundi mega n af hestinum skinninu, kom a eim stlka hr um bil tu ea ellefu vetra, sem var a reka kr haga. "Illa er n komi fyrir r," mlti hn vi eiganda hestsins, "betra hefi r veri a selja honum fur mnum hestinn inn. Ea hva viltu gefa mr til a lfga hann aftur?" Hann hlt hn mundi n ekki geta a, "en gja vildi g r, ef gtir a," mlti hann.

Gekk hn risvar rangslis kringum hestinn og tautai eitthva fyrir munni sr. Spratt hesturinn ftur. Hl hn og mlti: "Hann var ekki dauur. Amma mn hefur kennt mr nokku lka." Launai bndi henni vel viki og tti hest sinn lengi san.

 

 

 

 

 

 

 

 

   

AF  ILLUGA  SMI

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is

Tveir smiir vru samta Biskupstungum sem bru langt af rum eirri rtt. Annar var Eirkur Melkjrsson bndi Bergsstum. Hann smai mynd eftir slkerfinu, en deyi ur en hann hafi fullgjrt gangverk a sem tti a koma llu rs.

Hinn var Illhugi bndi Drumboddsstum. Hann var manna hagastur jrn, en einkum tr. Hann brkai aldrei hefil, en felldi allt saman me smaxinni.

Einu sinni var hann ntt b og ar var lka lrur snikari. eir voru benir a sma mjlkurtrog um kvldi um vkuna. Illhugi hafi engin tl nema xi sna og nafar. Snikarinn hafi ll au tl sem siur er a brka. eir kepptust og var snikarinn litlu fyrri. San var vatni hellt trogin og lak trog snikarans, en Illhuga trog hlt.

Illhugi var fenginn til a sma allt vanda smi sem sma urfti Sklholti. Er sagt hann hafi sma viaraxir r xinni Rimmuggi er Skarphinn tti. Hafi hn seinast veri brku fyrir rttunarxi Sklholti. Sumir segja Illhugi hafi gjrt r henni tlf axir, arir segja r hafi veri frri og er a lklegt. Enn segja nokkrir a xin hafi veri ltin sigla han af landi seinast allra vopna.

Illhugi var einhvur mesti skipasmiur sinni t, en mjg var hann efnisvandur og tti sj nokku fram veginn. Einu sinni kom hann ar a sem menn vru a sma skip. sagi hann: "Ekki eru i efnisvandir a hafa vindeik skipi."

eir gfu v engan gaum. a skip fauk og brotnai spn.

Einu sinni sem oftar var hann fenginn til a sma skip og egar honum var fengi kjalarefni, sagi hann: "etta er bleik; g vil ekki sma skip r v tr."

essu var ekki sinnt og var hann a brka tr. sagi hann: "etta skip verur manndrpsbolli, en vi v skal g gera a aldrei skal a af kjlnum fara." a skip klofnai sj.

Illhugi sagist ekki vita ann kirkjugar slandi sem hann vildi sur liggja en Sta Grindavk, en a sagi hann mundi liggja fyrir sr. Og einu sinni var hann fenginn a sma skip Grindavk og sagist hann gjra a nauugur.

Sagi hann ar til vri rjr orsakir: hin fyrsta a skipi yri manndrpsbolli; nnur a a yri seinasta skipi sem hann smai; hina riju sagi hann ekki. egar skipi var algjrt tk hann stt og d og var grafinn Sta. Sp hans sannaist um skipi.

Son Illhuga var Jrundur fair orsteins bnda Brnavallakoti, sem Gottsveinn Gottsveinsson skar hndina, fur Einars Mrarhsum (ea Plshsum) Seltjarnarnesi og brra hans. eir eru n vaxnir menn og smiir miklir og svo voru eir langfegar allir.

(jsagnasafn Jns rnasonar)

 

 

 

 

   

AF  HVERJU  ER    RIFI ?

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is

Einu sinni voru hjn b; au ttu mrg brn, en ftt hfu au vinnuflk og urftu litlu til ess a kosta, enda voru au vel vi lnir, en bndinn tti meira lagi asjll. Hann hafi ann si a hann tk til allan mat og skammtai konu sinni t pottinn a og a sinni; ar eftir var anna og var konunni mikil raun a nirfilskap hans.

Einhverju sinni bar svo vi a bndi lst urfa a fara a heiman og vera burtu tvo daga. egar hann er farinn burtu segir hsfreyja smalanum a reka heim f; segist hn tla a taka r v besta sauinn, sltra honum og taka me v hungursml r brnunum og flkinu. Smalinn gerir svo og er sauurinn skorinn og lagur pottinn og boraur um kvldi me gri matarlyst.

egar bi er a bora og koma llu fyrir er bari. Konan veit ekki hvaan sig stendur veri a ar skuli vera kominn nturgestur v a var ekki vani. Hn hugsar a a muni vera best a hn fari til dyranna. En ur en hn lkur upp hefur hn var vi a hn spyr hver ti s. Segir bndi til sn heldur drmt. Lkur hn upp bjarhurinni og segir a hann hafi veri fljtari ferum en hann hafi tla sr. Bndi gegndi v engu en snarast innar hj henni og egar hann kemur inn bastofu gtir hann nkvmlega a llu, en finnur enga nlundu neinu.

Barn eirra hjna gekk me hj rmi eirra; a hlt kroppuu sauarrifi. Bndi tekur rifi af barninu, skoar a krk og kring og segir: "Af hverju er rifi a tarna?"

Konan segist ekki vita a hvar barni hafi fundi a, undir rminu ea bak vi a. Bndi segir a a s fr um a a rifi hafi ekki legi lengi sorpi, a s glntt. Ekkert segist konan vita um a; bur hn svo manni snum a bora.

Hann sinnir v ekki, en segir: "Af hverju er rifi?"

En konan ba hann a stagast ekki lengur rifinu, v hann strddi sjlfum sr mest me v a vilja einkis neyta; bur hn honum a fara og hvla sig. En hann hefur allt hornum sr og alltaf sama vikvi vi allt sem hn bur honum:

"Af hverju er rifi?"

drattast hann til a htta um sir.

Morguninn eftir fer hann ekki ftur, liggur me hhljum nokkra daga og deyr svo. Sendir hsfreyja smalann eftir presti og hreppstjra og fleiri nefndarbndum sveitinni a segja eim a bndi sinn s ltinn og bija a koma til hennar v hn urfi a tala vi um tfrina.

Smalinn fr og mennirnir komu sem hn hafi sent eftir. Hsfreyja bau eim inn bastofu, anga sem lki var, og sagi a hn yri n a bija a gera svo vel a hjlpa sr a koma manninum snum sem fyrst jrina v ar vru ltil hsakynni svo hn tti rugt me a hafa lki lengi bnum. Hn ba og a standa fyrir allri tfrinni og spara ekkert til hennar svo a maurinn sinn yri smasamlega grafinn og sjlfir skyldu eir setja fullt upp fyrir mak sitt, v svo vri fyrir akkandi a au hefu ng efni til ess. Komumennirnir htu henni lisemd sinni og hfu n hraann bori svo a bndi yri kistulagur og lki flutt til kirkju. Prestur hlt yfir honum ru og svo var lki bori til grafarinnar.

En egar kistan er komin niur grfina gengur hsfreyja a grfinni, hefst upp r eins manns hlji og segir: "Hvern andskotann hugsaru, maur, a lta kviksetja ig lifandi?"

Gegnir bndi r kistunni og segir: "Af hverju er rifi?"

Var kistan svo dregin upp aftur og opnu og bndi hresstur vi, v imiki var af honum dregi. Taldi svo prestur og arir nefndarmenn um fyrir honum a hann skyldi ekki lta npnuskapinn ra svo fyrir sig a hann geri bi sr og eim sem hann tti best upp a inna lfi leitt.

Vi essa skrveifu tk bndi stakkaskipti og var allur annar maur og bar aldrei konu sna ofurra um nokkurn hlut. Eftir a lifu au saman gl og ng og ttu mestu smahjn. Bndi spuri aldrei um rifi framar anga til hann d anna sinn skaplega og skikkanlega.

(jsagnasafn Jns rnasonar - Textasafn Orabkar Hskla slands)

 

 

 

 

 

   

Nokkur Illhveli

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is

Nauthveli a vera strst allra illhvela a undanteknum lyngbak; a heitir og "fjsi". Nauthveli er a kalla af v a a skri sem naut bi ti rmsj og eins egar a fer me landi fram og heyrir kr baula baular a mti; en vi org ess verur beljunum svo um a r ganga hlji og hlaupa sjinn og hafast aldrei aftur.

Lyngbakur er alkunnur hvalur r fornsgum og ekki er trtt um a ekki fari enn sgur af honum munnmlum; flestallar eru r sninar eftir hinum eldri. Hann a vera strstur allra hvala sj og v snist hann vera eyja er hann er ofansjvar og hefur mnnum snzt sem ar s vaxi lyng og v er hann kallaur lyngbakur.

Sverfiskurinn er og vondur fiskur; hann liggur v lalagi a leggjast kjalfar skipa sj og elta au og grandar eim ef hann nr til eirra. Nafn sitt dregur hann af v a upp r bakinu honum er kjahtt bgsli og unnt sem lkist sveri til a sj. Me v ber hann sjinn til beggja hlia egar illt er honum.

Raukembingur heitir illhveli eitt; er a sagt a hann hafi rau hr eftir hryggnum og aan s dregi nafn hans; engar sgur ekki g um hann.

er enn nhvalurinn. Bi Konungsskuggsj og Eggert lafsson segja a hann s svo mannskur a hann forist menn. A vsu hef g ekki heyrt ess geti a hann grandi skipum sj, en hitt telja menn vst a hann leggist ni ar sem menn hafa farist sj og v heiti hann nhvalur ea nhveli. r eim fiski er hin nafntogaa nhvalstnn.

etta eru au illhveli sem g hef ori var a sjmenn eru helzt hrddir vi og kemur mr jafnframt til hugar a s hjtr standi sambandi vi httu sem sjmnnum er bin af illhvelum a t skyldi kirkja standa opin mean sj er veri og allra helzt ef presturinn sjlfur var sj; m vel vera a a hafi tt a vera vrn vi v a hvessti svo presturinn kmist a landi eins og nnur hgilja snist benda enn ljsara , s nefnilega a ekki mtti vira bkur mean sj var veri v tti hann a blrjka eins og vant er ef bkur eru ltnar t ea a kemur steypiregn.

r jsgum Jns rnasonar

 

 

 

 

 

 

   

Jnas hvalnum

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is

Einu sinni fyrir langa lngu var uppi maur sem ht Jnas. Hann var spmaur. Gu sagi Jnasi a hann tti a fara til staar sem ht Nneve og segja flkinu sem ar bj a htta a hega sr svona illa og hla Gui.

Jnas vildi ekki fara og hlt a hann gti komist undan v me a ykjast ekki heyra a sem Gu sagi. Jnas tk skip og sigldi til Tarsis, annig reyndi hann a flja Gu. leiinni sendi Gu storm og minnstu munai a skipi brotnai. Skipverjar uru hrddir og Jnas sagi eim a stormurinn hefi komi vegna ess a hann hefi ekki hltt Gui. Jnas sagi mnnum a henda sr t sjinn svo a storminn mundi lgja.

eir hlddu Jnasi og vindinn lgi. Gu sendi stran hval til Jnasar sem gleypti hann. Jnas var maganum hvalnum rj slarhringa og ba mean til Gus og ba hann a fyrirgefa sr hlnina. rija degi lt Gu hvalinn spta Jnasi urrt land. fr Jnas til Nneve og prdikai a sem Gu hafi sagt honum a prdika. Hann sagi flkinu a sna sr til Gus v annars myndi borgin farast eftir 40 daga.

Flki hlddi Jnasi og kva a fylgja Gui.

r Gamla testamenntinu, Jnasarbk

 

 

 

 

 

 

   

Hvalurinn hvalvatni

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is

Einu sinni fru menn fr Minesi Suurnesjum fram Geirfuglasker. Var eftir af eim einn maurinn sem eir ekki gtu n vegna brims; var hann n talinn af. Maur essi ht Gsli.

ri eftir fru menn Geirfuglasker. Var sami maurinn ar fyrir skerinu heill og lifandi. Fr hann me eim til lands, en sagi ftt um rsdvl sna hann vri a spurur. var einhver ess vs af honum a hann hefi veri hj konum tveim og a s yngri vri ltt eftir hann.

Skmmu sar var hann vi kirkju Hvalsnesi; var messuflk margt. Um messutmann vill a til a kona kemur inn kirkjuglfi og setur ar barnsvggu me barni , og var yfir vggunni rautt kli. Fer hn san t. Eftir messuna spyr prestur alla kirkjunni hvort nokkur kannist vi barn etta ea hvort nokkur vilji lta skra a, en enginn gefur sig fram. Snr prestur sr beinlnis a Gsla sem skerinu hafi veri og spyr hann hvort hann kannist ekki neitt vi barni ea vilji lta skra a. Maurinn neitar v harlega.

sama bili kemur kvenmaurinn sem me vgguna kom inn og er mjg reiugleg. telur hn manninn harlega ar sem hann eigi henni lfi a akka, hafi veri hj henni rlangt og eigi me henni barn etta, a hann skuli vera s ningur a vilja ekki kannast vi barni n lta skra a. Lagi hn a a hann stainn skyldi vera a eim versta illfiski Faxafla.

N tlai prestur a hafa meira vital af konu essari, en hn greip sama bili barnsvgguna og gekk me hana r greipum eim. Sst hn ekki framar, en raua kli var eftir og var haft fyrir altariskli kirkjunni.

En a er a segja af Gsla a honum var svo vi a hann hljp sjinn, var a illhveli og grandai btum Faxafla; uru a v mikil vandri. Loks fengu menn kraftaskld eitt til a kvea hvalinn upp land. Kva hann hann upp Hvalvatn og sst hann ar ekki nema egar veit harindi ea einhver nnur strtindi.

r jsgum Jns rnasonar

 

 

 

 

 

 

   

Hvalurinn

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is
Olavus segir svo:

"ri 1775, nttina milli 23. og 24. jlm., fr g bti t r Veiileysufiri oku og ykkviri og st a anga til morguninn eftir kl. 8 , a slskin kom og dreifi sngglega okunni svo a vel sst um alla byggina nema aeins fjararmynninu. ar var a sj skrokk einn kolsvartan ofan sjnum sem tk yfir tvo rijunga af fjararbreiddinni, en hann er nrhfis hlf vika sjvar breidd. Skepna essi lktist miki strhveli og hvarf stundum a nokkru sj niur, en stundum rtti hn sporinn upp lofti og bgslin og stundum hausinn allan.

bljalogn vri uru eir sem me mr voru lafhrddir og tluu fyrir fullt og fast a etta vri illhveli og einkum lyngbakurinn sem svo er fr sagt fornum sgum a s eins og eyja tilsndar og urfi ekki a ta oftar en rija hvert r, en hmi hann sig allt sem a kjafti kemur, fiska og fugla, sdr og anna ess konar. Vi hldum v a landi og gengum upp h nokkra; aan sum vi smu sjn og ur, ekki lengra a en fjrung mlu fr sjnum, og virtist okkur a vera reglulegur hvalur.

Hf hann stundum nokku af skrokknum fr sjnum hr um bil lnarhtt, en l sjnum a ru leyti. Sndist okkur hann n miklu ljsari lits en ur. Loksins hvarf hann okkur sjnum allt einu um kl. 9."

r jsgum Jns rnasonar

 

 

 

 

 

 

   

Grjthruni r Tindastli

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is

Vestanvert vi Skagafjr er strt fjall og afar htt; a heitir Tindastll, en a fornu Eilfsfjall. Gengur a allt sj fram og skilur Laxrdal hinn ytra og Reykjastrnd. Fyrrum voru ferir alltar milli sveita essara og fru menn jafnan me sj fram, v a hefur veri skemmstur vegur sem sj m af afstu fyrrnefndra byggarlaga, en undirlendi ea fjruml var allstaar nokkurt undir Stlnum. A vsu hafa veri til fleiri leiir sem enn eru tkaar og liggur ein eirra t Laxrdalsheii.

Einhverju sinni bar svo vi a hval rak Reykjafjru; noran undir Tindastl; var gerur mannsfnuur Reykjastrnd til hvalskurar. egar Laxdlir frttu hvalrekann og skurinn gjru eir og mannsfnu og gekkst mest fyrir v presturinn Hvammi og djkninn v eir vildu eigna Hvammskirkju allan reka v svii og fru fund Reykstrendinga er voru a hvalskurinum. Slst ar illdeilur me eim er hvorir tveggja ttust eiga hvalinn, en hvorugir vildu vgja fyrir hinum. kom svo fyrir umtlur ggjarnra manna a Laxdlir skyldu mega sanna me eii ef eir treystust a eir ttu land a, er hvalurinn var rekinn og skyldu Reykstrendir ekkert af honum hafa. Gengu Laxdlir svo a hvalnum og unnu eia a v a s jr er eir stu vri Hvammskirkju eign Laxrdal; enda var svo a jr s er var skm eirra var eign Reykja Reykjastrnd; v eir hfu rist grassvr fyrir leppa sk sna Hvammskirkju landi, arir segja kirkjugarinum Hvammi, ur en eir fru noran.

egar eir hfu unni eiinn, ltu Reykstrendir rekann af hendi og fru heim san, v eir hugu allt falslaust af hinna hendi, en Laxdlir tku til skurar. En er eir hfu skamma stund skori hvalinn fll skria r Stlnum yfir og hvalinn svo eir tndust ar allir nema drengur einn sem ekki hafi unni eiinn; hann komst aeins undan a flytja Laxdlum tindin sem gerst hfu fr hans. En skrian huldi ekki einungis hvalinn og mennina, heldur tk hn gjrsamlega af veginn er veri hafi allt til ess noran undir Tindastl; s skria heitir san Hvalur. a er sgn manna, a hvtklddur maur hafi szt uppi fjallinu ur en skrian losnai; hafi hann tt a hafa sprota hendi og losti honum fjalli ar sem skrian tk sig upp.

r jsgum Jns rnasonar

 

 

 

 

 

   

Gosi og hvalurinn

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is

Gott er n a vera kominn heim aftur, sagi Tumi engispretta. Gosi kinkai glalega kolli til samykkis. Gosi hafi stroki a heiman en til allrar hamingju hafi Tumi fundi hann aftur. N stu eir ti fyrir hsi Jakobs en hurin var lst. Sju, arna eru einhver skilabo! hrpai Tumi. etta var brf fr blu heilladsinni. Tumi byrjai a lesa upphtt:

Kri Gosi.

g hef slmar frttir a fra.

Jakob fr burt til a leita a r og n er

stri hvalurinn binn a gleypa hann.

Bestu kvejur,

Bla heilladsin

-! sagi Gosi. Vi verum a bjarga honum. Komdu, Tumi. Fltum okkur til sjvar.

etta er leiin, sagi Tumi engispretta og benti me regnhlfinni niur eftir gtunni. En a er fjarskalega langt anga. a skiptir engu mli sagi Gosi. a er mr a kenna a hvalurinn gleypti fur minn. Vi verum a flta okkur, Tumi. Tumi hafi rttu a standa. a var ralei til sjvar. En endanum sagi Gosi: N erum vi a vera komnir. g finn sjvarlykt.

Snemma nsta morgun komu eir a hum hfa. Ofan af hfanum blasti vi endalaust haf. O-o, sagi Gosi. Voalega er sjrinn str. Sr hvalinn nokkurs staar, Tumi? En hvorki rlai hvalnum n Jakobi. stkkvum vi fram af! kallai Gosi. r essari ? spuri Tumi skelfdur. Auvita! svarai Gosi. Einn, tveir og rr! Og eir hentu sr niur hyldpi. eir sukku grngolandi kaf. Hvaa furufuglar skyldu etta vera? hugsuu fiskarnir. Loks fllu eir mjklega niur hafsbotninn. Lttu bara , sagi Gosi. g er syndur eins og selur. Tumi fann sr snigil fyrir reiskjta. v nst fr hann bak shesti. Hott! Hott! hrpai hann. Httu essu, sagi Gosi. Vi verum a leita a Jakobi.

Gosi rakst kolkrabba og spuri: Hefuru s stra hvalinn? En kolkrabbinn synti skelkaur burt. Hafi i s hvalinn? spuri Gosi smfiskana. En fiskarnir syntu ttaslegnir me eldingarhraa allar ttir. essi hvalur hltur a vera illrmdur, sagi Tumi, r v a allir eru hrddir vi hann. Flagarnir hruu fer sinni eftir hafsbotninum. ar iai allt rungum, krbbum og krossfiskum.

Innan skamms komu eir a strum, dimmum helli. Allt einu fr hellirinn a hreyfast. etta var reyndar enginn hellir. etta var hvalurinn! Hann flatmagai hafsbotninum og hafi fengi sr hdegislr. er bara a vekja hann, sagi Gosi. Hvernig fer maur a v a vekja hval? spuri Tumi. Honum fannst Gosi trlega ffldjarfur.

Rtt essu synti str fiskatorfa hj. Hvalurinn opnai ara glyrnuna grgislegur svip. Hann glennti upp hvoftinn… og allir fiskarnir soguust inn hann. Gosi og Tumi engispretta lentu lka innsoginu. Eltu mig Tumi! kallai Gosi til vinar sns. Kannski vi finnum Jakob loksins. Sjrinn fossai niur van kvi hvalsins. Gosi, Tumi og allir fiskarnir brust nauugir viljugir me straumnum.

Lengst inni kvii hvalsins l ltill fiskibtur vi stjra og vaggai hgt vatnsfletinum. Gamli maurinn sat vi borstokkinn og sndist dapur bragi. Hann hlt langri veiistng hendinni. g veit a ert glorhungraur, Kli minn, sagi hann vi kttinn sem mjlmai eymdarlega. Ef hvalurinn gleypir ekki fljtlega fiskatorfu ttast g a a s ti um okkur. Skyndilega fr bturinn a taka dfur, ldurnar skullu borstokknum og sjrinn var krkkur af fiski. Jakob dr hvern fiskinn ftur rum. Ja, hver remillinn! S er aldeilis lmur, sagi Jakob og rykkti fri af llum krftum. a munai mju a hann missti stngina egar hann s a a var Gosi sem hkk nglinum. Elsku Gosi minn, ert etta ? hrpai Jakob. Hann hl og grt senn og famai drenginn a sr. g irast ess a hafa stroki, sagi Gosi. En n er g komin a bjarga r. a verur enginn hgarleikur, sagi Jakob alvarlega. Vi verum me einhverju mti a f hvalinn til a opna gini, sagi Gosi vi fur sinn. eir veltu essu fyrir sr drykklanga stund.

Loks flaug Gosa r hug! Ef vi getum komi hvalnum til a hnerra, sagi Gosi, tekst okkur a sleppa. Fyrst verum vi a sma okkur traustan fleka. Svo kveikjum vi btnum. myndast mikill reykur og hvalurinn verur a hnerra. Reykurinn barst n fluga um kvi hvalsins svo a ar var kolamyrkur. Og smtt og smtt tk reykjarlopi a liast t milli skolta hvalsins. Fyrst snrlai hvalnum. San hstai hann. Og loks hnerrai hann. A-A-AAAAAATJ--! Hann hnerrai svo kaft a flekinn eyttist t um gini honum. Haldi ykkur fast! pti Gosi. En n var hvalurinn orinn reiur, skureifandi vondur. Hann kom andi eftir eim me opinn hvoftinn og sjrinn lgai umhverfis hann. Hann tlai a gleypa aftur.

Gti ykkar! Flekanum hvolfir! hrpai Jakob. eir komu engum vrnum vi. Litli flekinn eira hfst htt loft og eir fllu allir tbyris, Jakob, Gulli gullfiskur, Gosi, Kli og Tumi engispretta. Syndi eins og i eigi lfi a leysa! kallai Gosi. En aumingja Jakob reyttist fljtt. Reyndu bara a bjarga sjlfum r, stundi hann og saup hveljur. En n hugsai Gosi ekki um sjlfan sig. Hann hlt Jakobi floti og synti ttina til lands. a var olraun fyrir ltinn dreng.

egar Gosi ni landi tkst honum me naumindum a draga Jakob upp r flarmlinu. voru kraftar hans rotnir og hann hn megin af reytu. Vesalings Gosi minn, hvslai Jakob egar hann raknai vi sr. bjargair lfi mnu! Hann tk Gosa gtilega fangi og bar hann heim. Jakob httai Gosa niur rm og breiddi ofan hann hlja breiu. Gosi l me loku augu og bri ekki sr. Blessaur litli Gosi minn, sagi Jakob og traist. Allt einu birti stofunni og gamli maurinn heyri bllega rdd. Bla heilladsin var komin. Dsin snart Gosa laust me tfrasprota snum. Vegna ess hva varst hugrakkur og srhlfinn, sagi hn, tla g a breyta r alvrudreng. Gosi settist upp rminu. Sju pabbi! g er ekki lengur sptustrkur. HRRA! N er g orinn alvrudrengur af holdi og bli. Jakob akkai dsinni og hn brosti vi. Hn vissi a Jakob hafi alltaf langa til a eignast alvrudreng. Jakob og Tumi engispretta byrjuu a leika fjrugt lag og Gosi bau kettinum Kla upp dans.

Pinocchio og hvalen, slensk ing Sigrnar rnadttur fr 1990. Byggt hugmyndum r sgu Charles Collodi um sptustrkinn Gosa. Vaka-Helgafell gaf t.

 

 

 

 

 

 

 

   

lfkonan Geirfuglaskeri

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is

a er sgnum haft a einn tma eftir a a kristni var komin sland og kirkjur almennt settar sttu Suurnesingar tlfringi t til Geirfuglaskers a afla sr geirfugls svo sem eir ttu vanda til hverju vori. En ei er anga frt nema logni og ldeyu; er a haft til marks a s leggjandi a skerinu er ekki lar steini vi Stafnessur.

eir fengu gott leii til skersins, en er eir hfu dvalist ar skamma hr tk veur a ganga upp af landaustri og gjri egar brimsg allmikinn svo a skipverjar komust nauuglega t skip sitt, og vantai einn manninn; hafi hann dvalist eftir skerinu. En skum brims og strsja treystust eir eigi a ba lengur eur n manninum og hldu til lands vi svo bi. - Tldu allir a vst a hann myndi ar bana ba skerinu, en gtu ei a gjrt.

Anna vor eftir hldu Suurnesingar enn t til skersins og fengu n gott leii. En er eir koma skeri er flagi eirra ar fyrir heill hfi og vel klddur, og s engi maur a hann hefi skort lii. eir frttu hann eftir me hverjum htti hann hefi framfrst ar eyiskeri jafnlangan tma, en hann svarai ar fu um, en lt a sr hefi allvel lii. Fr hann san land me eim og duldi alla um veru sna skerinu.

Hvtasunnudag hinn nsta flutti prestur embtti a tsklum (sumir segja a vri a Hvalnesi); en er hann gengur kirkju sr hann a ar er komin barnsvagga fyrir kirkjudyrnar me gtum umbnai og hvlir barn nftt vggunni, en drleg breia er breidd yfir hana.

Prestur spyr sfnuinn egar hvort engi s ar kominn, er vili kannast vi barn etta og rna v skrnar, en v neita allir. ar var og kominn me rum mnnum maurinn, s er skerinu hafi veri; vkur prestur sr n a honum og gengur fast hann og biur hann segja sr ef hann eigi barn etta og vili beiast a a s skrt. Maurinn neitar v verlega.

Undarlegt tti presti etta a engi skyldi vilja kannast vi barni, en kvest allt a einu mundu veita v skrn, lt a austt a v skyni mundi a vera til kirkjunnar komi. v nst er barni skrt og a v bnu ltur prestur leggja a niur aftur vgguna og ba um sem ur.

Litlu sar kemur ar kona kennd a kirkjudyrum og verpir orum manninn ann er dvali hafi skerinu, og mlti: "Illa gerir a er vildir eigi gangast vi faerni barns essa n beia a a vri skrt svo sem g ba ig; skaltu n og taka ess nokkur gjld. Lt g a um mlt a hverfir sj og verir a hinu versta illhveli og grandir bi mnnum og skipum. En breiu essa skal kirkjan eignast minningu ess er prestur skri barn mitt."

Kastai hn breiunni innar kirkjuna og hvarf san brott me vgguna. Hfu menn a fyrir satt a etta hefi huldukona veri. En breian var lengi san hf fyrir altariskli a tsklum og tti fgtur gripur.

En a er fr manninum a segja a honum br svo vi or konunnar a hann gengur egar inn Hlsberg og steypir sr ar fram af sj niur. Er a sgn manna a klettur s er Stakkur er nefndur og stendur vi Hlsbjarg hafi sprungi undan honum er hann hljp fyrir bjargi; en kli hans fundust ar eftir berginu. - Hann var n a illhveli og lagist inn Hvalfjr, er san er vi hann kenndur, og stanmdist ar um hr.

Illhveli etta grandai bi mnnum og skipum og tti hinn mesti vogestur. Eitt sinn drekkti hann tveim sonum ekkju nokkurrar er bj Bjarteyjarsandi, hinum efnilegustu mnnum. eir stu a fiski, v var einatt gott til afla firinum. Ekkjunni fll ungt sonamissirinn. Hn var haldin margkunnug.

Tekur hn n til fornra fra og stefnir illhvelinu r firinum og upp vatn eitt Botnsheii er san heitir Hvalvatn, og kveur hn hann ar dveljast skulu og granda eigi fleirum. - Er svo sagt a ar hafi um margar aldir san sst leifar af hvalbeinum uppi vi vatni. Lkur svo essari sgu.

r jsgum Jns rnasonar

 

 

 

 

 

 

 

   

Vlvuleii Hlmahlsi

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is
Forum daga bj seikona a Hlmum Reyarfiri. Hn gekk me grillu kollinum a einhvern tmann myndu sjrningjar reyna a rast Reyfiringa og ess vegna ba hn um a vera grafin ar sem hn si best yfir fjrinn. Hn lofai a vernda Reyarfjr fyrir rsum mean enn vri nokkurt bein sitt roti. egar hn d var hn grafin utanverum Hlmahlsi, sem n stendur mija vegu milli Reyarfjarar og Eskifjarar. ar gefur enn a lta grnan blett og s blettur er leii vlvunnar.

N lei og bei og ekkert gerist, en nokkru sar uru eir skelfilegu atburir sem ganga undir nafninu Tyrkjarni, en komu rningjar sunnan r hafi, rndu og rupluu um landi allt og tku meira a segja flk gslingu og seldu a rldm suur lndum. En egar essir rningjar tluu a sigla inn Reyarfjrinn geri svo hvassan vestanvind a fjrurinn var snjhvtur af roki. sndist rningjunum a fjrurinn sti ljsum logum og httu vi sigla inn fjrinn.

Aftur lei og bei, en lngu sar, egar ll Evrpa logai stri um mija tuttugustu ld, fr ekki hj v a hrifanna gtti lka Reyarfiri. etta var heimsstyrjldinni sari, en hfu bi bresk og bandarsk herli asetur essum slum. mean styrjldin st yfir komu stundum skar flugvlar flgjandi inn fjrinn og a kom meira a segja fyrir a r vrpuu sprengjum Reyarfjr. En aldrei slasaist neinn af essum rsum. Sumir vilja akka vlvunni a ekki fr verr, hn haldi enn verndarhendi yfir Reyfiringum r vlvuleiinu snu Hlmahlsi.
 

 

 

 

 

 

 

 

   

Urarkttur

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is
jtrnni eru mis skrtin og httuleg kvikindi sem vi rekumst ekki dags daglega – sem betur fer. etta eru kindir sem heita einkennilegum nfnum, eins og finnglkn, skoffn, skuggabaldur og urarkttur.

Finnglkni er svo lst a a s maur fyrir ofan mitti en dr a neanveru, me langan hala, klr og vgtennur. Skoffn er afkvmi kattar og tfu. egar skoffn er nftt smgur a ofan jrina og er ar rj r. egar a kemur upp aftur er augnar ess svo banvnt a allt sem a horfir dettur dautt niur. Skuggabaldur er afsprengi hunds og kattar og augnar ess er jafn eitra eins og skoffnsins.
Sama mli gegnir um urarkttinn. Hann ltur alveg eins og t og venjulegur kttur, en hann er lkt grimmari. Urarkettir grafa sig jru kirkjugrum og leggjast lk og ta au, en egar eir koma upp er augnar eirra svo illt a a drepur allt sem fyrir verur. En eitt er a sem essar kindir ola illa og a er a sj sjlfar sig spegli. sama htt og r drepa nnur dr me augnarinu einu saman, ba r bana af v a horfast augu vi sjlfar sig.

Sagan segir a b einum hafi kttur einhverju sinni komist lk. Eftir a var hann svo grimmur a hann lagist t og drap bi kindur og kr. San grf kisi sig niur nrliggjandi kirkjugari og var ar rj r. En bndinn sem upphaflega tti kttinn lt byggja speglasal yfir ar sem hann fr niur, v ar myndi hann koma upp aftur. egar ar a kom, a urarktturinn kom upp yfirbori, var spegilmyndin a fyrsta sem hann s og eitra augnari speglinum. datt kisi dauur niur og menn uru ekki fyrir frekari vandrum af hans vldum.
 

 

 

 

 

 

 

 

   

Trllin Vestfjrum

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is
fyrndinni voru rj trll Vestfjrum sem tku sig til og tluu a grafa Vestfiri fr afgangnum af slandi me v a moka sund milli Gilsfjarar og Kollafjarar, ar sem styst er milli Breiafjarar og Hnafla. Til ess a hleypa sig eldmi kvu au a koma kapp um hver gti bi til flestar eyjar r grjtinu og moldinni sem au mokuu r sundinu. au skiptu lii annig a a voru karl og kerling saman Breiafirinum, en ein kerling hinum megin Hnafla.

Karlinn og kerlingin mokuu eins og eim lgi lfi vi og moksturinn gekk miklu betur hj eim heldur en kerlingunni enda er Breiafjrurinn grynnri heldur en Hnafli. Eyjarnar sem liggja eins og ber skyri t um allan Breiafjr eru afraksturinn af mokstri essara trlla. a gekk hins vegar allt miklu hgar hj trllskessunni Hnaflanum. Hnaflinn er lka miklu dpri, annig a flest grjtin sem hn kastai fr sr uru a blindskerjum sem nu ekki upp r vatninu en eru mjg httuleg fyrir skip sem sigla um flann.

Trllin voru a moka alla lilanga nttina og gttu ekki a sr fyrr en birti af degi. tku au til ftanna, v a egar slin skn trll vera au a steini. Trllin Breiafirinum hlupu eins hratt og au gtu yfir Steinadalsheii og tluu a fela sig Kollafiri. En egar au komu sjvarbakkann kom slin upp og au uru bi a steinum. ar standa au hli vi hli enn ann dag dag, Drangavk rtt innan vi Kollafjararnes. Anna steintrlli er meira um sig a ofan og mjkkar niur, og a er karlinn, en kerlingin er mjrri a ofan og feitari a nean og a m jafnvel sj mta fyrir maga og pilsi henni neanverri.

En kerlingin sem mokai ein Hnaflanum var lka sein fyrir og gi ekki a sr fyrr en fari var a birta. stkk hn hendingskasti yfir Steingrmsfjr og stanmdist hj klettabelti sem ar gengur fram sj og heitir Malarhorn. egar hn leit aan yfir Hnafla s hn a eftir allt striti hafi henni ekki tekist a mynda eina einustu almennilega eyju, bara feina varphlma og smsker. var hn svo rei a hn ni ekki upp nefi sr. bri sinni lamdi hn skflunni Malarhorni um lei og slin skein hana. sprakk r klettunum eyja sem enn er Steingrmsfiri og heitir Grmsey.

Rtt vi Grmsey er hreistur klettur lkur nauti laginu, enda er hann kallaur Uxi. ann uxa tti trllkerlingin. Hann hafi stai eynni egar hn sprakk fram fjrinn, en uxann dagai ar uppi egar slargeislarnir teygu sig til hans. Kerlingin sjlf var hins vegar a steindranginum sem orpi Drangsnes er kennt vi.
 

 

 

 

 

 

 

 

   

Smundur fri

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is
Smundur fri var lrastur allra slendinga snum tma. Hann sigldi utan og fr Svartaskla, sem sumir segja a s skalandi en arir segja a s Pars. Svartaskla lri Smundur alls kyns listir og galdra. a var engan kennara a sj sklanum, en allt sem nemendur vildu vita egar eir fru a sofa, lgu frammi bkur um egar eir vknuu, ea a a var skrifa vegginn. a var allra vitori a sklastjrinn vri enginn annar en skrattinn sjlfur.

Yfir dyrum Svartaskla st strum stfum: „Inn mttu ganga, tpu er slin.“ au lg voru sklanum a hver sem anga kmi skyldi lra ar rj r og ekki stga t fyrir dyr mean. egar menn yfirgfu svo sklann, geru a allir einfaldri r, hver eftir rum. Skrattinn mtti eiga ann sem gekk sastur t. Til a skera r um hver yri svo heppinn a ganga sastur, vrpuu nemendurnir hlutkesti. egar Smundur hafi loki nmi, fll honum til a ganga seinastur t af snum rgangi. Hann br a r a hafa kpu sna lausa xlunum, en egar hann gekk t um dyrnar kom hnd upp r glfinu og greip kpuna og tk til sn. Smundur slapp t, en kpan var eftir.

egar Smundur var sloppinn r Svartaskla var laust prestsembtti Odda Suurlandi og Smundur ba danska knginn a veita sr a, en essum tma ri danski kngurinn lgum og lofum slandi. En annig vildi til a tveir arir prestar hfu sst eftir sama embttinu og allir voru umskjendurnir bsna fjlkunnugir, sumir myndu segja rammgldrttir. Kngurinn vissi dvel vi hverja hann tti og kva upp r um a s eirra skyldi f Oddann sem fljtastur yri a komast anga. Fer Smundur undir eins og kallar klska og segir: „Syntu n me mig slands, og ef kemur mr ar land n ess a bleyta kjllafi mitt sjnum mttu eiga mig.“ Klski samykkti etta, br sr selslki og fr me Smund bakinu. En leiinni var Smundur alltaf a lesa slmabk sem kllu var Saltarinn. Eftir smstund voru Smundur og selurinn komnir undir land slandi. slr Smundur Saltaranum hausinn selnum svo hann skk, en Smundur fr kaf og synti til lands. Me essu missti klski kaupi sitt, v Smundur blotnai gegn. En Smundur komst Oddann undan hinum umskjendunum og jnai ar sem prestur alla vi.
 

 

 

 

 

 

 

 

   

Stlkan Kageri

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is
Einhver httulegasti kaflinn Keflavkurvegi liggur um Kageri, en ar hafa ori hrilega mrg blslys undanfrnum rum og ratugum. ar hefur veri reistur kross til minningar um sem lti hafa lfi essum vegarkafla.

a hefur heyrst a stundum egar illa virar standi ung stlka vi vegarkantinn Kageri. Hn er niurrignd og heldur umalfingrinum trttum tt a veginum til ess a bija um far binn. eir sem hafa teki hana upp segja a hn s fremur fml, en horfi mest t um gluggann. Aspur um hvert eigi a skutla henni, segist hn vera lei Hafnarfjrinn, a kvenu heimilisfangi sem hn tilgreinir. Ekki er hn hins vegar vn a segja nokku fleira.

egar eki er inn Hafnarfjr, fram hj kirkjugarinum sem stendur vi Keflavkurveginn, bregur hins svo vi a unga stlkan hverfur r blnum. Blstjrunum sem tku hana upp verur auvita mjg bilt vi og margir hafa vst stva blinn og leita a henni, en n rangurs. Hn er alltaf horfin sporlaust. Svo er sagt, a einhverjir blstjrar hafi brugi a r a aka a heimilisfanginu Hafnarfiri sem stlkan hafi tilgreint og hringja ar bjllunni. ar taka mialdra hjn mti blstjranum og egar hann hefur sagt eim alla slarsguna, segja hjnin honum a etta s dttir eirra og a a hafi margir arir komi til eirra undanfrnum rum sem hafi lka teki hana upp . Hn hafi nefnilega di blslysi Kagerinu fyrir nokkrum rum og s grafin kirkjugarinum. Hn s n samt alltaf leiinni heim foreldrahs, blessu stlkan, en kemst aldrei leiarenda, v ur en anga er komi hverfur hn alltaf ofan grfina sna kirkjugarinum.
 

 

 

 

 

 

 

   

Skemmtilegt er myrkri

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is
S siur var hafur gamla daga a egar einhver d heimilinu var vaka yfir lkinu anga til a var kistulagt, sem oft var nokkrum dgum sar. Ef nturnar voru ekki albjartar, var kveikt kerti, svo ekki yrfti a vaka yfir lkinu myrkri. Einu sinni d galdramaur, sem var forn skapi og erfiur viureignar. Ekki var hlaupi a v a finna einhvern til a vaka yfir lkinu, v enginn vildi gefa sig a. fkkst loks til ess maur sem var miki hraustmenni og hvergi banginn. Fyrstu nturnar gekk etta vandralaust hj honum. En nttina ur en tti a kistuleggja, slokknai kertinu rtt fyrir dagrenningu. reis lki upp og mlti: “Skemmtilegt er myrkri.” En vkumaurinn var snggur a svara: “ess fr ekki a njta”, og kva svo vsu:

Alsknandi er n fold,
t er runnin grma.
a var kerti, en ert mold,
og egiu einhvern tma.

San stkk vkumaurinn ofan lki og braut a bak aftur me miklum hamagangi og ltum. Lki var svo kyrrt, a sem eftir var ntur.

 

 

 


 

 

   

Rauhetta og lfurinn

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is
Einu sinni var ltil stlka sem ht Rauhetta. Hn tti mmu sem henni tti voalega vnt um og amman tti heima ti skgi. Einhvern tmann var amma hennar lasin. Mamma hennar Rauhettu tk saman mis meul og maltl og bakkelsi til a gleja gmlu konuna. Hn setti etta allt ofan krfu og ba Rauhettu a fara t skg og fra mmu ennan glaning. En hn ba Rauhettu a fara mjg varlega og alls ekki a fara t fyrir gngustginn, v a vri lfur skginum og eins gott a gta sn vel honum. Rauhetta lofai llu fgru og lagi af sta t skg me krfuna, fallegri rauri kpu me raua hettu.

ess var ekki langt a ba a Rauhetta yri lfsins vr. egar lfurinn kom auga Rauhettu stkk hann undir eins bak vi nsta runna og reyndi a fela sig fyrir henni. En Rauhetta lt ekki gabba sig. Hn gekk niur fyrir stg og kkti bak vi runnann. Svo spuri hn lfinn: “Af hverju ertu me svona str augu?” lfurinn var felmtri sleginn fyrstu, en tk svo sig rgg og reyndi a bera sig lfslega: “Str augu? N, a er til ess g sji ig betur!” Rauhetta lt a gott heita og hlt fram gngunni eftir stgnum, lei til mmu sinnar. En ekki lei lngu ar til hn var aftur var vi lfinn. Aftur stkk lfurinn bak vi nsta tr til a fela sig, en Rauhetta tlti niur fyrir stginn og vatt sr a lfinum: “Af hverju ertu me svona strt nef?” Aftur kom lfinn, en hann reyndi a lta sem ekkert vri og svarai: “Strt nef? N, a er svo g finni betur ilminn af r!” Jja , Rauhetta tk etta gott og gilt og gekk aftur upp stginn og sasta splinn heim til mmu sinnar. En egar anga kom, s hn a lfurinn var a last fyrir utan. Hann reyndi a fela sig bak vi hs, en Rauhetta s vi honum og kom honum opna skjldu: “Af hverju ertu me svona str eyru?”, spuri hn hann egar sst vari. Og n var lfinum ng boi: “Str eyru? Str eyru?”, kveinai hann, “hva, hefuru s Megas?”
 

 

 

 

 

 

 

    Lagarfljtsormurinn SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is
Sagt er a einhvern tmann fyrndinni hafi kona gefi dttur sinni hring r gulli. a er gamall siur a lta orma liggja gulli svo a stkki og af v a stlkan vissi etta, lagi hn hringinn undir lyngorm sem hn hafi fundi. Hn setti bi lyngorminn og hringinn ofan lti skrn. skrninu uxu san gulli og ormurinn. egar stlkan leit skrni nokkrum dgum sar var ormurinn orinn svo str a skrni var fari a glina sundur. Stlkan var hrdd, reif upp skrni og grtti v t Lagarfljt me llu saman .

Svo lei langur tmi n ess nokku drgi til tinda. kom a v a ormurinn tk a bra sr og a me svo miklum ltum a hann drap bi menn og skepnur sem fru yfir Lagarfljti. Stundum teygi hann sig lka upp r fljtinu og spj eitri bakkana. Enginn kunni nokkurt r til a bta r essum vandrum. Loks voru fengnir tveir galdramenn Fljtsdalshra til a bjarga mlum. eir steyptu sr fljti og gtu bundi kindina niur a framan og aftanveru. Sumir segja aftur mti a a hafi veri gamall biskup, Gumundur gi, sem batt orminn fastan   haus og hala.

kemur enn fyrir a ormurinn reki kryppuna upp r Lagarfljtinu og eir eru til sem ykjast hafa s hann, meira a segja allra sustu rum. a er lka sagt a ormurinn s enn a stkka og a hann muni halda fram a vaxa og a hlykkjast um botn Lagarfljtsins alveg fram a heimsendi, en Lagarfljtsormurinn a losna og leggja allt Fljtsdalshra eyi.
 

 

 

 

 

 

 

 

 

   

Krnar Akranesi

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is
Fyrir nokkru var miki rtt um hvort flytja tti inn norskar kr til a bta slenska kastofninn. En sumir segja a s stofn hafi ur veri bttur og a a hafi gerst Akranesi fyrir lngu san.

annig er, a samkvmt gmlum sgnum ba verur mannslki hafsbotninum kringum sland, ekki svipaar hulduflki. Kvenflki er mist kalla marggar, hafgur ea hafmeyjar, en karlarnir eru nefndir marmennlar ea marbendlar. etta neansjvarflk hefur bskap, eins og mennirnir, og stku sinnum ganga nautgripirnir eirra land. Nautin heita snaut, en krnar eru kallaar skr og ykja etta hinir mestu kostagripir. eir eru grir eins og sjrinn og a v leyti lkir rum nautgripum a eir hafa blru milli nasanna. Snaut og skr eru miklar hemjur og menn geta einvrungu n eim sitt vald ef eim tekst a sprengja essa blru.

Einhverju sinni voru nokkrir menn fer mefram sjnum nrri Akranesi og uru varir vi skahp ar skammt fr. egar eir hfu tta sig v hvers kyns var, hlupu eir eins og ftur toguu til a komast veg fyrir krnar ur en r fru aftur sjinn. Einn eirra, Gunnar a nafni, var fljtastur og komst fram fyrir ftustu kna. Honum tkst a sprengja blruna milli nasanna henni, en komst krin ekki aftur sjinn.

Hinar krnar hpnum sluppu hins vegar allar me tlu ur en til eirra nist. Gunnar fr me skna sna heim fjs Akranesi til annarra ka. Hn tti gefast kaflega vel og mjlkai meira en nokkur nnur kr. Fr henni eru komnar margar kr Akranesi og r ykja hafa yfirburi yfir ara gripi, v bi mjlka r betur og eru strri.
 

 

 

 

 

 

 

   

Kolbeinn Jklaskld

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is
Kolbeinn Grmsson, sem kallaur var jklaskld, var uppi 17. ld og bj Einarslni undir Jkli og a Fr Snfellsnesi. a er sagt af honum, a hann vri latur bndi og llegur, en miki og gott skld. Hann gat kvei drara en flestir arir menn, og v til snnunar eru enn til mis lj eftir Kolbein.

egar Kolbeinn bj a Fr, geri hann eitt sinn samning vi klska. Samningurinn hljai upp a klski skyldi vinna fyrir Kolbein allt sem erfiast vri af bstrfum rj ea fjgur r, en a eim tma linum mtti hann svo eiga Kolbein. Kolbeinn setti a skilyri a klski yri fyrst a geta botna allar vsur sem Kolbeinn kastai fram. Skyldu eir kveast a samningstmabilinu loknu til ess a skera r um etta. Ef klska brygist skldskapargfan, skyldi Kolbeinn aftur mti sleppa undan samningnum og vera laus allra mla.

Klski fr n vist til Kolbeins og tk a vinna baki brotnu, svo a Kolbeinn urfti ekki einu sinni a stinga hendinni kalt vatn. essi nji vinnumaur sagi engum hva hann hti, og arir klluu hann sn milli „kunna manninn“. Or fr af v, a hann vri ekki kirkjurkinn, en svo mikill vinnumaur var hann bi til lands og sjvar, a hann bar af llum rum. Konu Kolbeins og rum heimamnnum tti hinn kunni maur mjg erfiur og leiinlegur, enda var hann afar vandltur og blvai og ragnai ef hann tti einhver koma of nlgt sr. Styggastur var essi kunni maur vi konu Kolbeins, v a hn var guhrdd, og klska var v mjg lti um hana gefi.

egar vistartmi klska var liinn og komi a v a eir Kolbeinn skyldu reyna me sr kveskapinn, stti klski Kolbein eina tunglbjarta ntt og fr me hann me sr fram sjvarhamra. eir settust fram bjargbrnina og hengdu fturna fram af. N tk Kolbeinn a yrkja fyrri hluta af vsum, en klski botnai vsurnar jafnan vistulaust. Svona gekk etta lengi ntur, Kolbeinn kastai fram fyrriprtum, en klski kom me seinnipartinn jafnum. En er skammt var til dags, reif Kolbeinn hnf upp r vasa snum, sneri egginni hnfnum upp og kva:

Horfu essa egg, egg
undir etta tungl, tungl.

mlti hinn kunni maur: „Nei, Kolbeinn, a er ekki hgt a botna etta.“ En hlt Kolbeinn fram og botnai vsuna sjlfur me essum seinni hluta:

Eg spyrni r me legg, legg,
li sem hrrir ungl, ungl.

Um lei og hann sagi etta, spyrnti Kolbeinn vi kunna manninum og steypti honum fram af bjarginu. ar me var hann laus allra mla vi klska.
 

 

 

 

 

 

   

Kirkjusmiurinn Reyni

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is
Einu sinni bj maur nokkur bnum Reyni Mrdal. Hann tti a sj um a koma ar upp kirkju, en eitthva gekk illa a f timbur til byggingarinnar. egar komi var fram yfir mitt sumar, en ekki enn bi a f smi verki, fr bndi a kva fyrir v a kirkjan yri ekki tilbin fyrir veturinn.

Dag einn var hann a reika t um tn ungu skapi. kom maur til hans og bau honum a sma fyrir hann kirkjuna. A verklaunum vildi hann aeins etta: Anna hvort segi bndi honum nafn hans, ur en sminni vri loki, ea, ef hann gti a ekki, skyldi bndi lta af hendi vi hann einkason sinn, sex ra gamlan. Um essa skilmla tkst samkomulag.

Akomumaurinn tk n til verka og skipti sr ekki af neinu nema smum snum, enda vannst verki furulega fljtt. Bndi s a kirkjan myndi von brar vera tilbin. tk hann a glejast mjg og s eftir llu saman, en hann tti ekki annarra kosta vl en a standa vi samninginn sem hann hafi gert vi smiinn. Um hausti, egar kirkjan var nrri fullsmu, rfai bndi t fyrir tn. Hann lagist ofan hl ar grenndinni til ess a hugsa r sitt. heyri hann sungi hlnum, eins og mir vri a syngja fyrir barni sitt:

“Senn kemur hann Finnur,
fair inn fr Reyn
me inn litla leiksvein”

etta var sungi aftur og aftur. Bndinn hresstist n allur vi og gekk heim og rakleiis inn kirkjuna. var smiurinn ann veginn a festa sustu sptuna yfir altarinu. sagi bndinn: “ er etta a vera bi hj r, Finnur minn.” Sminum var svo bilt vi essi or a hann missti fjlina og hvarf. San hefur ekki sst til hans.
 

 

 

 

 

 

 

 

   

lfhllinn Leirdal

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is
undanfrnum rum hefur Kpavogsbr um veri a breia r sr Smrahvammslandi og byggjast saman vi Breiholti og Garabinn. ar eru a rsa risastrt verslunarhverfi, atvinnusvi og barbygg. Leirdal Smrahvammslandinu er gert r fyrir framtarkirkjugrum hfuborgarsvisins. a Smrahvammslandi s t af fyrir sig miju Str-Reykjavkursvinu, hefur a til skamms tma veri utan alfararleiar og ess vegna alveg fengi a vera frii. En n hefur borgin lka teygt anga sna anga og alla lei inn Leirdal. Til ess a undirba Leirdalinn undir hi nja hlutverk sitt sem kirkjugarur fluttu trukkar fullfermi af jarvegi anga og svo tku turnar vi, ku moldinni til og slttuu r henni. mean essi undirbrningur st yfir, fyrir fjrum rum san, ttu sr arna sta atburir sem mrgum ttu mjg dularfullir. Framkvmdirnar Leirdalnum rtuu algerar gngur og grunur lk a lfar ea hulduflk ttu ar hlut a mli.

annig var, a kveinn hll dalnum olli tunum mldum vandrum. tumaurinn segir svo fr a egar hann fr nlgt hlnum tunum, fru r bara a spla, tt a vri sama sem engin fyrirstaa fyrir tutnninni. Hann fann fyrir einhverri einkennilegri tilfinningu egar hann kom nlgt hlnum, „ekki neinum notum, en svona einhverri sm hrslu.“

San frtti tumaurinn af v a a var til gmul jsgn um a lfar ea hulduflk ttu heima essum hl. Fyrr ldinni hafi veri bndabr og bskapur Smrahvammslandi og mun hafa veri gott samband milli bendanna bnum og banna hlnum. Bndur Smrahvammslandi hfu lka alltaf passa sig a sl ekki hlinn ea meia hann me nokkrum htti. a kom lka daginn, a egar fari var a eiga vi hlinn me tunum, biluu r ofan . vildi lka henda a a drpist vlinni vrublum sem keyru a hlnum og eitt skipti urfti a draga vrubl 200-300 metra burtu ur en hann fr gang aftur.

Eins og von var, kvisaist fljtt t a lfar og hulduflk lki menn grtt Leirdal og ess var skammt a ba a fjlmilar flykktust vettvang. egar frttali Stvar 2 tlai a mynda hlinn vildi hins vegar ekki betur til en svo a upptkuvlin virkai ekki egar henni var beint a hlnum. Ef eir aftur mti gengu splkorn burtu virtist allt vera lagi. essu lauk me v a eir gfust upp og fru me sjnvarpsmyndavlina upp verksti Stvar 2, en ar var eim hins vegar sagt a vera ekki me neina vitleysu, v a vri ekkert a essari vl. eir fru aftur niur Leirdal og tluu a hefjast handa, en a var sama sagan og ekkert gekk. a var svo ekki fyrr en eir sttu nja myndavl, sem a loksins hafist a mynda ennan merkilega hl.

eir sem unnu a framkvmdunum Leirdal og eir sem hfu umsjn me eim fyrir hnd Kpavogsbjar su a etta var ekki einleiki, ll essi vandri sem hlutust af v a vera a eiga vi hlinn Leirdal. eir hlluust helst a v a hlnum vri eitthva dularfullt sem eir gtu ekki tskrt, helst lfar ea hulduflk.

ar kom a mnnum tti tmi til kominn a gera hl verkinu. a tti rtt a lta reyna hvort ekki vri hgt a n sttum vi lfana me v a fra sig um set einhvern tma. Og a var eins og vi manninn mlt, a egar turnar sneru aftur a hlnum eftir etta hl voru ll vandri r sgunni. tumaurinn fann ekki lengur fyrir essari gilegu tilfinningu sem ur hafi stt a honum nlgt hlnum og turnar uru ekki fyrir neinum skakkafllum. Hva sem a hafi veri arna hlnum, lfar ea hulduflk, var greinilega bi a stta sig vi framkvmdirnar Smrahvammslandinu. egar hl hafi veri gert verkinu, stti a fris og fluttist brott.

a vera sem sagt engir lfar nja kirkjugarinum Leirdal. Enginn veit hvert eir fru, en sennilega hafa eir leita t fyrir borgarmrkin, anga sem enginn nar bili, a.m.k. anga til borgin verur bin a breia svo miki r sr a hn bankar aftur a dyrum hlnum hj eim og krefst ess a f lina eirra undir blasti.
 

 

 

 

 

 

 

   

Herjlfur og Vilborg

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is
Herjlfsdalur Vestmannaeyjum er nefndur eftir manni sem ar bj til forna og ht Herjlfur. Herjlfsdalur er vestan til Heimaey og hann er umkringdur hum fjllum rj vegu. Br Herjlfs st vestanverum Herjlfsdal undir hu og snarbrttu hamrafjalli. Hann var s eini af eyjarbum sem hafi gott vatnsbl nrri b snum og v komu margir til hans a bija um vatn. Hann vildi aftur mti engum gefa vatn, bara selja a.

Svo er sagt a Herjlfur hafi tt eina dttur sem ht Vilborg, en hn var mjg lk fur snum. Hn var g og gjafmild bi vi menn og dr, en henni tti karl fair sinn vera nirfill og nns a selja ngrnnunum vatni. Hn stalst oft til ess skjli ntur a gefa mnnum vatn mean karlinn svaf.

Einhverju sinni bar svo vi a Vilborg sat ti nlgt bnum og var a laga eina skpari sitt. kom hrafn til hennar, kippti rum sknum r hndunum henni og flaug burt me hann. Hn var miur sn a missa skinn, stkk ftur og hljp eftir hrafninum. En egar hn var komin splkorn fr bnum var grjthrun fjallinu og grarstr skria fll niur yfir b Herjlfs. lkt dttur sinni, var Herjlfur staddur inni bnum. Hann var undir skriunni og lt ar lfi. En hrafninn bjargai lfi Vilborgar me v a teyma hana burt me sknum. Segir sagan a hrafnarnir hafi veri a launa henni greia, v hn hafi svo oft viki gu a eim.

San reisti Vilborg b Herjlfsdalnum sem er kallaur Vilborgarstair. tninu vestan vi ennan b Vilborg a vera grafin, en leii hennar er kalla Borguleii. Vi Vilborgarstai er lka tjrn sem Vilborg gaf nafni Vilpa. Um lei lagi hn svo me ggaldri a engum skyldi nokkurn tmann vera meint af a drekka vatni r Vilpu, enda sttu Eyjamenn vatn essa tjrn til skamms tma. Vi ofanvera grjthrguna sem fll b Herjlfs er jafnframt tr vatnslind sem aldrei rtur alls staar annars staar veri vatnsskortur. essi lind hefur oft svala orsta heimamanna egar nnur vatnsbl hafa gengi til urrar.
 

 

 

 

 

 

 

   

Djkninn Myrk

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is
Forum daga var djkni Myrk Eyjafiri, sem er gamall kirkjustaur innarlega Hrgrdal. a fylgir ekki sgunni hva djkninn ht, en hann var tygjum vi konu sem ht Gurn og var jnustustlka bnum Bgis, hinum megin vi Hrgna. Djkninn tti grfxttan hest sem hann kallai Faxa.

Einhverju sinni bar svo til litlu fyrir jl a djkninn fr til Bgisr a bja Gurnu jlaveislu a Myrk og lofai a skja hana tilsettum tma afangadagskvld og fylgja henni til veislunnar. egar djkninn sneri aftur heimleiis hfu ori miklir vatnavextir Hrg og hann rei mefram henni, uns hann kom a br nrri bnum Myrk. Djkninn rei brna, en egar hann var kominn t hana mija, brotnai hn undan honum og hann fr na.

Morguninn eftir, egar bndinn fnavllum ar rtt hj reis r rekkju, sr hann hest me reitygjum fyrir nean tni, allan votan og illa til reika, og ykist ekkja ar Faxa, hest djknans Myrk. Honum verur bilt vi etta, v hann hafi s til fera djknans daginn ur, en ekki ori var vi a hann fri til baka. Hann gengur v ofan a nni og ar finnur hann lk djknans. Bndinn fer egar til Myrkr og segir tindin. Djkninn var mjg skaddaur hnakkanum er hann fannst. Hann var fluttur heim til Myrkr og grafinn vikunni fyrir jlin.

Vatnagangurinn hlt fram alveg fr v a djkninn fr fr Bgis og fram afangadag. ar sem enginn komst yfir Hrgna frttist a ekki til Bgisr a djkninn vri drukknaur. En afangadaginn hafi mesta vatni runni r nni og Gurn hlakkai miki til a fara veisluna a Myrk. egar lei daginn, fr hn a ba sig, og egar hn var vel veg komin me a heyri hn a a var banka. Fr nnur kona til dyra, en s engan ti, enda tungli skjum svo a var hvorki bjart n myrkt. egar konan kom inn aftur og kvast ekki hafa s neitt, sagi Gurn: “Til mn mun leikurinn gerur. a er vst best a g svari essu.” var hn tilbin, nema a hn tti eftir a fara hempuna. Hn teygi sig hempuna og fr ara ermina, en fleygi hinni erminni yfir xlina.

egar hn kom t s hn Faxa standa fyrir dyrum og mann hj, sem hn taldi vst a vri djkninn. Hann tk Gurnu og setti hana bak og settist san sjlfur fyrir framan hana. Svo riu au um hr n ess a tala saman. En egar hesturinn hrasai ltillega vi lyftist hattur djknans upp a aftanveru. smu svipan rak skin fr tunglinu og Gurn s glampa bera hauskpuna undir hattinum. mlti djkninn:

“Mninn lur, dauinn rur.
Sru ekki hvtan blett
hnakka mnum,
Garn, Garn?”

Henni var bilt vi og agi. En svo er sagt a draugar geti ekki teki sr ori “Gu” munn og ess vegna hafi djkninn kalla Gurnu “Garn”. San segir ekki af samrum eirra fyrr en au koma heim a Myrk. ar fru au af baki fyrir framan sluhlii. segir djkninn vi Gurnu:

“Bddu hrna, Garn, Garn,
mean g flyt hann Faxa, Faxa,
upp fyrir gara, gara.”

A v mltu fr hann me hestinn, en henni var liti inn kirkjugarinn. ar s hn opna grf og var mjg hrdd, en tekur a til brags a grpa klukkustrenginn. v er gripi aftan hana. var henni til happs a hn hafi ekki fengi tma til a fara nema ara ermina hempunni, v a var toga hana af svo miklum krafti a hempan rifnai sundur. En a s hn sast til djknans, a hann steyptist ofan opnu grfina me hempuslitri hndunum og moldin spaist yfir hann fr bum hlium.

En a er fr Gurnu a segja, a hn hringdi sfellu kirkjuklukkunni, alveg anga til bjarmenn Myrk komu t og sttu hana. Hn var orin svo hrdd a hn ori hvorki a hreyfa sig ea a sleppa klukkustrengnum, v hn ttist vita a n hefi hn tt vi djknann afturgenginn. essa smu ntt, egar allir voru farnir httinn Myrk og bi a slkkva ljsin, kom djkninn og stti Gurnu. essum sknum fylgdu svo mikil lti a flki bnum var a fara ftur og engum var svefnsamt ntt. hlfan mnu eftir etta mtti hn aldrei vera ein og a var a vaka yfir henni hverja ntt.

N var fenginn galdramaur vestan r Skagafiri til ess a setja niur drauginn. egar hann kom, lt hann grafa upp stein einn mikinn fyrir ofan tni og velta honum heim a bnum. Um kvldi, egar dimma tk, kemur djkninn aftur og vill fara inn binn, en galdramaurinn nr honum vi bjargaflinn og setur hann ar niur me miklum sringum. San veltir hann steininum ofan hann og ar djkninn a hvla enn dag. Eftir etta linnti draugaganginum Myrk og Gurn fr a hressast. Litlu seinna fr hn heim til sn a Bgis, en hn jafnai sig vst aldrei alveg essum reitr me djknanum.
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   

Bari draugur

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is
Fyrir 200 rum var prestur Hsavk sem ht Helgi Benediktsson. Hann var frari heldur en gerist og gengur. Hann skildi hrafnaml, spi fyrir um orna hluti og sumir segja meira a segja a hann hafi veri rammgldrttur.

Einhvern morguninn sagi Helgi prestur konunni sinni fr v a sig vri fari a dreyma hva eftir anna a a kmi til sn maur og bi hann um a hjlpa sr. Maurinn var me barastran hatt hfinu og a var greinilegt a hann var drukknaur. Hann sagi Helga presti fr v hverjir hefu fundi sig og kvartai sran undan v hvernig eir fru me sig.

Eftir a prestinn hafi dreymt sama drauminn nokkrum sinnum tk hann sr fer hendur t Tjrnes. ar heimstti hann bndurna a Mn og Bangastum og spuri hvar maurinn vri sem eir hefu fundi. Fyrst knnuust eir ekki neitt vi neitt, en presturinn gekk anga til eir sgu honum sannleikann. eir hfu fundi bt og vi btinn hafi veri bundinn dauur maur. eir sgust hafa slegi eign sinni btinn og stoli ftunum af manninum, en fali lki svo a ekki kmist upp um .

Prestur lt essa jfa lofa sr v a grafa upp lki og flytja a a Hsavk, en mti lofai hann a hjlpa eim a hola v niur kirkjugarinn svo a lti bri . Nstu ntt fluttu jfarnir lki poka yfir heiina. Helgi prestur hitti vi kirkjuna og saman jruu eir drukknaa manninn kyrrey Hsavkurkirkjugari. Eftir etta lt maurinn Helga frii, enda var Helgi binn a veita honum asto sem hann ba um.

Presturinn lenti mrgum vintrum eftir etta og d hrri elli, en sgurnar af honum voru skrifaar niur eftir einu af barnabrnunum hans. Til drukknaa mannsins hefur hins vegar oft sst san ar sem hann list um Hsavk og nrliggjandi sveitir. essi draugur er kallaur Bari vegna ess a hann er alltaf me sama barastra hattinn hfinu. Og hver veit nema Bari s enn sveimi og spki sig gtum og torgum Hsavkur.
 

 

 

 

 

 

 

   

„Helduru ekki, gin mn, a sveinninn s umskiptingur?

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is
a var b einum um sumar, a flk allt var engjum nema hsfreyja; hn var heima og gtti bjar me syni snum rija ea fjra rinu. Sveinn essi hafi vaxi og vel dafna til ess tma; altalandi var hann orinn, skr og efnisbarn eitthvert hi mesta. En me v konan tti um ms bjarstrf a annast auk sveinsins, var hn a vkja sr fr honum litla hr og fr t lk, er var skammt fr bnum, a vo mjlkurtrogin. Skildi hn barni eftir mean bjardyrunum, og segir ekki af v, fyrr en konan kom aftur eftir drukklanga stund. egar hn yrir a, hrn a og pir illilegar og mttlegar en hn tti von , v ur var barni mesta spektarbarn, lynt og gt. En n fr hn ekki af v nema hlj ein og illhrinur.

Lur svo nokku hr fr, a barni mlir ekki or fr munni, en var kaflega keiptt og relli, svo konan kunni ekkert lag essum httaskiptum; a vex og ekki og ltur fflslega mjg. Konan var mjg angru af essu og tekur a r, a hn fer a hitta grannkonu sna, er tti vera hyggin og margfr, og segir henni fr hrmum eim, sem sig hafi hent. Konan innir hana grannt eftir, hva langt s san, a barni hafi teki essa fsinnu, og hvernig hn tli a hafi atvikast. Mir sveinsins segir henni allt af ltta, eins og gengi hafi. egar grannkonan hin fra hafi heyrt alla mlavxtu, segir hn: „Helduru ekki, gin mn, a sveinninn s umskiptingur? v a er tlun mn, a um hann hafi skipt, mean gekkst fr honum bjardyrunum.“ „g veit ekki,“ segir hn, „ea geturu ekki kennt mr r til a komast eftir v?“ „ a mun g geta,“ segir konan; „skaltu einhverntma skilja barni eftir eitt saman og lta einhverja nlundu bera fyrir a, og mun a eitthva mla, er a sr engan kring um sig. En skalt hlera til og vita, hva v verur a ori. yki r ortk sveinsins undarleg og skyggileg, skaltu strkja hann vgarlaust, unz eitthva skipast um.“ A svo mltu skildu r tali, og akkai mir sveinsins grannkonu sinni heilrin og fr heim san.

egar konan er heim komin, setur hn hldupott ltinn mitt eldhsglf; san tekur hn skft mrg, bindur hvert vi enda annars, svo a efri endinn tk allt upp eldhsstrompinn, en vi hinn neri batt hn vruna og lt hana standa pottinum. egar hn hafi veitt ennan umbna eldhsinu, stti hn sveininn og lt hann ar einan eftir vera; gekk hn r eldhsinu og st hleri ar, sem hn s gegnum dyragttina inn eldhsi. egar hn var fyrir litlu burtu gengin, sr hn, a barni fer a vappa kringum pottinn og vira hann fyrir sr me vrunni og segir san: „N em eg svo gamall sem grnum m sj, tjn barna fair lfheimum, og hef eg aldrei s svo langan gaur svo ltilli grtu.“ Fer konan aftur inn eldhsi me vnan vnd, tekur umskiptinginn og kaghir hann lengi og vgilega. pir hann gurlega. egar konan hefur strkt sveininn um hr, sr hn, a kunnug kona kemur inn eldhsi me sveinbarn handlegg sr, fagurt og frtt; lt hn vel a v og segir vi konuna: „ jafnt hfumst vi a; eg dilla barni nu, en ber bnda minn.“ A svo mltu setur hn af sr sveininn, son hsfreyju, og verur hann ar eftir, en hefur karl sinn burtu me sr, og hurfu au egar. En sveinninn x upp hj mur sinni og var efnismaur.

 

   

kerling vill hafa nokku fyrir sn sinn.

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is
Einu sinn var karl og kerling koti snu. au voru svo snau, a au ttu ekkert fmtt til eigu sinni nema sn einn af gulli snldu kerlingar.

a var siur karls, a hann fr dag hvern veiar ea til fiskifanga til a afla eim lfsbjargar. Skammt fr koti karls var hll einn mikill. a var tr manna, a ar byggi huldumaur s, er kallaur var Kihs, og tti hann nokkur visjlsgripur.

Einu sinni sem oftar bar svo vi, a karl fr veiar, en kerling sat heima, eins og hn var vn. Af v gott veur var um daginn, settist hn t me snldu sna og spann hana um hr. Br svo vi, a gullsnurinn datt af snldunni og valt nokku til, svo a kerling missti sjnar honum. Hn undi essu allilla og leitai dyrum og dyngjum. En allt kom fyrir ekki, hn fann hvergi sninn.

Eftir a kom karl heim, og sagi hn honum fall sitt. Karl kva Kihs hafa teki sninn, og vri a rtt eftir honum. Bjst karl enn a heiman og segir kerlingu, a hann tlai a fara og krefja Kihs um sninn ea eitthva fyrir hann. Vi a br heldur af kerlu.

Karlinn gengur n sem lei l a hlnum Kihss og ber ar lengi yrmilega me lurk. Loksins svarar Kihs:
Hver bukkar mn hs?
Karl segir:
Karl er etta, Kihs minn,
kerling vill hafa nokku fyrir sn sinn.

Kihs spuri, hva hann vildi hafa fyrir sninn. Karl ba hann um k, sem mjlkai fjrungsftu ml, og veitti Kihs honum bn. Fr svo karl heim me kna til kerlingar.

Daginn eftir, er hn hafi mjlka kna um kvldi og morguninn og hafi fyllt alla dalla sna me mjlk, kom henni til hugar a ba til graut, en man hn eftir v, a hn ekkert kast grautinn. Fer hn til karls og biur finna Kihs og bija hann um kast.

Karl fer til Kihs, ber hlinn me lurknum sem fyrr. segir Kihs:
Hver bukkar mn hs?
Karl segir:
Karl er etta, Kihs minn,
kerling vill hafa nokku fyrir sn sinn.

Kihs spyr hann, hva hann vilji. Karl biur hann a gefa sr t pottinn, v au kerling sn tli a elda sr graut.

Kihs gaf karli mltunnu. Fr svo karl heim me tunnuna, og gerir kerling grautinn. egar grauturinn var soinn, settust au a honum, karl og kerling, og tu, eins og eim l. egar au hfu ti sig mett, ttu au enn miki eftir pottinum.

Fru au a hugsa sig um, hva au ttu a gjra vi leifarnar. tti eim a tiltkilegast a fra r sankti Maru sinni. En fljtt su au a a ekki var auhlaupi upp anga, sem hn var.

eim kom v samt um a bija Kihs um stiga, sem ni upp til himna, og hldu, a snurinn vri ekki ofborgaur fyrir v.

Karl fer og ber hlinn hj Kihs. Kihs spyr sem fyrr:
Hver bukkar mn hs?
Karl svarar enn:
Karl er etta, Kihs minn,
kerling vill hafa nokku fyrir sn sinn.

Vi a byrstist Kihs og segir: "Er snskmmin aldrei borgaur?"
Karl ba hann v meir og kvast tla a fra Maru sinni grautarleifarnar skjlum. Kihs lt til leiast, gaf honum stigann og reisti hann upp fyrir karl.

Var karl glaur vi og sneri heim til kerlingar. Bjuggu au sig svo til ferar og hfu me sr grautarskjlurnar. En er au voru komin i htt upp stigann, tk au a sundla. Br eim svo vi, a au duttu bi ofan og sprengdu sundur sr hfuskeljarnar.

Flugu heilasletturnar og grautarkleimurnar um allan heim. En ar sem heilaslettur karls og kerlingar komu steina urur r eim hvtar drfnur, en r grautarkleimunum uru hinar gulu, og sjst hvorar tveggja enn dag grjti.

 

 

 

 

 

 

   

slenskur blaadrengur

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is

Saga eftir Jhann Magns Bjarnason

Jhann Magns Bjarnason fddist a Mealnesi Fellum Fljtsdalshrai 24. ma ri 1866.

Nu ra gamall fluttist hann vestur um haf, ar sem foreldrar hans nmu land fylkinu Nova

Scotia Kanada. Jhann gekk skla Winnipeg og tskrifaist sem kennari ri 1900. Var

kennslan hans vistarf og tti hann gur kennari. Samhlia kennslunni var Jhann

afkastamikill og fjlhfur rithfundur, en eftir hann liggja fjlmrg kvi, greinar um

bkmenntir og menningarml, yfir 20 leikrit, rjr langar skldsgur, fjldi smsagna og um

eitt hundra vintri. Voru bkur hans gefnar t Kanada, slandi og Danmrku. Af

ekktum verkum eftir Jhann m nefna sgurnar ,,Brasilufararnir", ,,Vorntur

Elgshum", ,,Eirkur Hansson" og kvin ,,Litla stlkan" og ,,Grmur fr Grund". Jhann

lst ri 1945 og hafi aldrei bori sland augum eftir a hann fyrst fr aan.

Mr hefir finlega tt srlega vnt um blaadrengi, og ef til vill mest vegna ess,

a g var sjlfur blaadrengur um eitt skei, en san g var fullorinn, hef g ekki

komist nin kynni vi , a undanteknum aeins einum. - Hann var slendingur

h og hr, og ht Egill. En hvers son hann var, man g ekki.

g kynntist Agli Vancouver, sumari 1912. Hann var ellefta rinu. Seldi hann dagbl, bi kvlds og morgna, og stundai a starf me dmafum dugnai og atorku. Hann gekk skla vetrum, og seldi bl aeins

kvldin.

Egill tti engan brur, en hann tti tvr systur; var nnur fimm rum eldri en hann, en hin tveimur rum yngri.

Mir eirra var ekkja, og bj me brnum snum dlitlu hsi Grant strti, skammt fyrir austan Victoria Drive. Hn gekk t vinnu fimm daga hverri viku. Eldri stlkan var b niri b, en hin yngri hugsai um

hsverkin, egar hn var ekki skla, en Egill seldi dagbl og gekk skla

alla skladaga. annig vann essi fjlskylda fyrir sr mean g ekkti til. En g var

ngrenni vi hana sj ea tta mnui.

Egill var str eftir aldri og fallegur vexti, kringluleitur me spkoppa kinnum,

hrundsbjartur og ljshrur. Augun voru himinbl, fjrleg, gfuleg, gleg og

ljmuu af kti. Heilsan var sterk, og hann r sr varla fyrir elilegu fjri. Fir af

jafnldrum hans, sem vi hann reyndu, stu honum spori. Hann bar jafnan

hrri hlut, var harsnnastur ryskingum og allra drengja fthvatastur. Og enginn

blaadrengur allri Vancouver-borg hafi sterkari lungu, n snjallari rm en hann.

Hann vissi t upp hr, hvaa frttir voru markverastar blunum, sem hann

seldi, og hann sagi fr eim rfum, vel vldum orum. Hann kallai ekki mjg

htt, egar hann hljp me blin, en or hans heyrust vel og skrt, og vktu

sjlfrtt eftirtekt. Og blin hans gengu t einkennilega fljtt.

g s Egil iulega sumari 1912, bi niri bnum, og eins heima hj mur hans.

— Einn dag, skmmu eftir a g kynntist honum, s g hann ryskingum vi dreng,

sem var miki strri en hann. a var rtt fyrir utan prentsmiju kvldblasins „The

Vancouver World.“ g man a, a Egill var mjg reiur, og tk hann ausjanlega

llu snu afli, og beitti llum brgum til ess a ba ekki lgra hlut. Enda fru

leikar svo, a hann vann sigur a lokum. Var hann kaflega mur, og ft hans ll

reiu, og hfan hans langt ti strtinu. — En nsta gtuhorni st ltill og

veiklulegur, svarthrur drengur, sem horft hafi kjkrandi og kvafullur flogin.

Hrnai snilega yfir honum, egar hann s, a Egill hafi bori hrra hlut. —

sama bili bar ar a lgreglujn, og talai hann eitthva til blaadrengjanna, sem

biu ar fyrir utan prentsmijuna, og uru eir allir undur gulir og siprir.

g gekk til Egils, ar sem hann var a laga sr treyjuna og gjra a ru

axlabandinu.

„Eru eir vondir vi ig?“ sagi g slensku.

„Nei,“ sagi Egill og brosti, „eir eru ekkert vondir vi mig, en a er litla greyi,

sem eir lta aldrei frii.“

Og hann benti um lei litla, veiklulega drenginn, sem st gtuhorninu mti.

„Er a brir inn?“

„Nei, hann er enskur,“ sagi Egill. „Hann er bara sj ra gamall, og mamma hans er

din. Hn d vetur. En stra greyi drekkur og er aldrei heima.“

„Stra greyi?“ t g eftir. „Hver er hann?“

„a er pabbi hans. Hann heitir Mr. Grey. Vi kllum hann stra greyi slensku.

Og Dan kllum vi litla greyi, egar vi tlum um hann okkar milli. eir eiga

heima nsta hsi vi okkur.“

„Selur hann lka bl, svona ungur?“ sagi g.

„Nei,“ sagi Egill, „hann eltir mig bara alltaf, v enginn er til a lta eftir honum.

Stra greyi er ekki heima, nema svrtustu nttina, og kemur oftast heim bsna

drukkinn, og er litla greyi hrddur vi hann, og flr til okkar, og er oft hj okkur

nttunni, en eltir mig allan daginn. Hann er hrddur vi allt, auminginn, — nema

mig og mmmu mna. Hann er gur sr samt, og a er ljtt af drengjunum a

stra honum.“

„Var a t af honum, a flaugst vi stra drenginn an?“

„J, hann var a stra aumingjanum litla, anga til hann fr a grta, og var g

reiur.“

„Og arftu oft a taka mlsta hans?“

„O, nei. Ekki oft. Bara stundum. En a gjrir mr ekkert til, g fljgist vi .

g er ekkert hrddur.“

Hann kallai litla drenginn, sem st gtuhorninu mti.

„Komdu hinga, Dan. r er alveg htt,“ sagi hann ensku.

Litli, veiklulegi drengurinn hljp yfir strti til okkar. Hann var grtblginn og

flttalegur, en leit brosandi til Egils og tk treyjuna hans.

„ arft ekkert a vera hrddur,“ sagi Egill. „Hann meiir ig ekkert. Hann er

farinn.“

„Hann sagi , a hann skyldi lta Knakttinn taka mig,“ sagi Dan.

„a er enginn Knakttur til,“ sagi Egill.

„g veit a. En samt er g hrddur vi hann.“

„Hvernig geturu veri hrddur vi a, sem ekki er til?“

„g er bara hrddur vi einhvern ktt.“

„Hvaa vitleysa er etta! a er enginn kttur til, sem tekur drengi. Hann Bill var

bara a hra ig. Og g bari hann fyrir a."

,,g er samt hrddur," sagi Dan og hlt dauahaldi treyjuna Agli.

Litlu sar kom kvldblai t. Egill keypti eins miki af v og hann gat bori undir

annarri hendinni. Hann rtti litla Dan tv ea rj bl. Og svo hlupu eir af sta

austur Penderstrti. En mjg var Dan litli Agli til tafar, v a Egill urfti svo oft a

ba eftir honum.

Nokkrum kvldum sar heyri g tal eirra heima hj mur Egils. eir stu

trppunum fyrir framan hsi. a var sunnudagskvld — kringum klukkan

ellefu. Tungli var htt lofti og skjum. a var fyllingu.

,,Sru ekki manninn tunglinu?" sagi Dan og horfi upp lofti. ,,Hann horfir

okkur."

,,a er enginn maur tunglinu," sagi Egill.

,,Bob sagi a . Hann segir, a maurinn tunglinu taki stundum litla drengi,

sem hafa svart hr."

,,Bob fer me vtting."

,,Sru ekki a tungli hleypur? Sju, hva a hleypur hratt. Hefir tungli ftur?"

,,Tungli er hnttur."

,,Veltur a ?"

,,a snst."

,,Getur a ekki dotti ofan Vancouverborg? — Ofan okkar hs? a gti broti

heilt hs."

,,Hvaa vitleysa! a getur ekki dotti."

,,Sru ekki, hvernig a hleypur fram hj svarta skinu nna? a er brum komi

yfir okkar hs. g er hrddur um, a a detti ofan okkar hs!"

,,Httu essari vitleysu, Dan! g er oft binn a segja r, a tungli getur ekki

dotti."

,,Hver heldur a?" '

,,Gu." N var lng gn.

,,Heyru," sagi Dan allt einu. ,,Sstu ekki manninn himninum morgun?"

,, himninum?"

,J, arna himninum fyrir noran Burrardfjrinn. Hann ggist yfir Rjpufjall.

Hann rtti strar, svartar hendur upp himininn, og teygi t krkltta fingur. Og

a var langt bil milli fingranna. — ttalegt!"

,,Hvaa vitleysa er n r, Dan litli! a hefir veri sk. Skin taka sig alls konar

skrtnar myndir. En au eru samt alltaf sk."

,,En g var samt ttalega hrddur, a vri sk."

,,Enginn arf a vera hrddur vi sk."

,,a var alveg eins og maurinn myndabkinni. g horfi hann lengi, lengi.

Hann fri sg hgt og hgt fram austur felli arna — ar sem hteli er - stra

hteli." Hann benti norur til fjallanna.

,,a er ekkert htel arna," sagi Egill. ,,a eru bara klettar."

,,a snist alveg eins og htel. Og maurinn himninum fr anga inn. Helduru

ekki a hann hafi fari anga inn til a drekka vn?"

,,ig er a dreyma, Dan minn gur," sagi Egill. ,,a var sk, sem sst loftinu,

en enginn maur. mtt tra mr til ess. g skrkva aldrei a r. — g er reiur

vi alla, sem skrkva a r. — g segi r alveg satt, a a var sk, sem sst.

au eru stundum alveg eins og menn myndabkum."

,,En hver br til skin?"

,,Gu."

,,?"

Og aftur var lng gn. —

annig mun samtal eirra Dans og Egils hafa veri oftast nr. — Egill reyndi af

fremsta megni a trma tta og kva r hinum myndunarrka huga hins litla og

veiklulega, murlausa drengs. Egill var raun og veru kennari hans, verndari hans

og einlgur vinur hans, og meira en a: hann gekk honum fur- og mur sta.

— Og Dan bar takmarka traust til Egils, og mtti ekki af honum sj eitt einasta

augnablik. hans augum var Egill konungur allra blaadrengja, gfugur og

hreinhjartaur, hugprur kappi, sem vissi alla skapaa hluti, og t sagi satt, og

allt gjri rtt, og t mtti treysta blu og stru.

Einu sinni gekk g eftir eim upp Grantstrti.

a var seint um kvld og ori dimmt. eir

gengu hgt og leiddust, og voru alltaf a tala

saman.

,,a gjrir ekkert til, Dan, tndir

blainu," heyri g a Egill sagi. ,,En hlauptu

aldrei framar yfir strti, egar slkkvivlin er

ferinni."

,,En g var svo hrddur vi slkkvivlarnar,"

sagi Dan.

,,Og samt hljpstu yfir strti, egar sst r

koma."

,,Af v varst hinum megin. g vildi vera hj

r. g var hrddur a vera ar, sem g var.

Slkkvivlarnar stefndu mig og einhver

kallai: Burt! Burt!"

,,En tndiru ekki fimm sentunum, sem g gaf

r?"

,,Nei. — g var binn a kaupa fyrir au brjstsykur. g var svo skp svangur."

,, hefir heldur tt a kaupa r brausnei, fyrst varst svangur. Maur borar

ekki brjstsykur vi hungri."

,,En a er svo gott bragi. Og svo er svo miki af alveg spnnjum brjstsykri

bargluggunum niri b. Sumir eru laginu eins og fuglar og lmb. Hefiru ekki

s a?"

,J, g hef s a. En a er ekki allt gott, sem er stt. Brjstsykur er hollur."

,,En a er gaman a v, egar a er laginu eins og fuglar og lmb og fiskar."

,,a er lti vera svona laginu, til ess a krakkar kaupi a frekar. En a er samt

ekki eins gott og sumt anna en brjstsykur. — egar g er svangur, og er niri b,

kaupi g mr brau, ea mjlk, fyrir fimm sents."

,,g tla a gjra eins nst, egar gefur mr fimm sents," sagi Dan.

,,En ekki nema a srt svangur. Maur a fara vel me au sents, sem maur

eignast. verur maur, ef til vill, milljnaeigandi endanum."

,,Og getur maur keypt bifrei."

,,J, og — margt og margt."

,, arf maur ekki a ganga. — g er orinn linn a ganga."

,,a er von, a srt orinn linn, auminginn," sagi Egill. ,, hefir alltaf hlaupi

eftir mr, san klukkan rj dag. En hefir heldur tt a ba mn horninu

hj myllunni, mean g fr suur strti, hefir ekki veri alveg eins linn

nna."

,,En a var drukkinn maur skammt fr myllunni. Hann horfi mig. g er

fjarskalega hrddur vi drukkna menn. eir tla alltaf a detta, — eim er ttalega

illt."

,,Lgreglujnn er alltaf gangi skammt fr myllunni," sagi Egill. ,, arft ekki a

vera hrddur vi lgreglujna. Enginn arf a ttast , nema vondir menn."

,,g veit a. En samt ver g ofurlti hrddur, egar eir horfa mig. — eir vita

ekki fyrir vst, hvort g er gur drengur. — Hvernig eiga eir a vita a?"

,,eir sj a manni."

,,? — En g er ttalega linn! — — g vil hvla mig, ur en vi frum upp

brekkuna."

,,Nei, Dan, nei!" sagi Egill. ,,g vil flta mr heim. g er orinn svangur. Og ert

lka svangur. — g skal bera ig ennan spl, sem eftir er. Komdu upp baki

mr.

Hann beygi sig niur, og Dan litli skrei me miklum erfiismunum upp baki

honum.

,,Svona!" sagi Egill og hlt fram me Dan bakinu. ,,Nei, Dan, ert ekkert

ungur. — Nei, nei, g er ekkert linn. g er bara dlti svangur. — a er von, a

srt orinn uppgefinn, auminginn. ert svo ungur. — J, verur einhvern

tma str og sterkur. ert frskari en sumir stru drengirnir. — En, gi Dan,

mtt ekki sofna bakinu mr, eins og seinast, egar g bar ig upp brekkuna, v

ertu svo ungur."

,,Nei, g skal ekki sofna," sagi Dan og geispai. ,,g skal reyna a vaka."

g gaf mig n fram.

,,Komi i slir, drengir," sagi g. ,,g skal bera hann Dan fyrir ig, Egill minn."

,,g er ekkert linn," sagi Egill. ,,En hann er a sofna. Auminginn er alveg

uppgefinn."

g tk Dan litla fang mr, og bar hann upp brekkuna og heim a hsi ekkjunnar. —

var hann sofnaur.

egar kom fram hausti, veiktist Dan litli alvarlega, og var fluttur sjkrahsi.

Hann l ar tvr ea rjr vikur, og honum hnignai alltaf. Egill vitjai hans, eins oft

og hann mtti, og gjri allt, sem hans valdi st, fyrir hinn sjka vin sinn.

En Dan litli d.

Egill fylgdi honum til grafar. ann dag var glaa slskin og bla.

Eftir hdegi seldi Egill kvldblai, eins og hann var vanur. En enginn heyri hann

hrpa og kalla, ea geta um frttirnar.

Allir blaadrengirnir, sem ekktu hann, litu til hans vikvmnislega ann dag.

sum blin, sem Egill seldi, hfu trdropar falli.

,,Af hverju er slenski drengurinn svo hnugginn dag?" var sagt vi margan

blaadreng, mean kvldblai var a koma t.

Og alltaf var svara lgum hljum:

,,Litli Dan Grey er dinn."

 

 

 

 

 

 

   

Hvernig fflarnir uru til

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is

Barnasaga eftir kunnan hfund

a var einu sinni ltil stlka, sem var me svo yndislegt, ljsgult hr, a hvergi sst

neitt fegurra. Allir dust a v, af v a lokkarnir voru silkimjkir og ljmuu

nstum v eins og slskin. a hafi engin stlka anna eins hr.

,, verur a giftast kngssyni!" sagi mur hennar vi hana. ,, ert alltof falleg

til ess a giftast nokkrum rum!"

etta hafi Gullborg, en a var nafn stlkunnar, alls ekki gott af a heyra, v a

hn var mjg hgmagjrn og montin. Hn hafi alls enga lngun til ess a gera

neitt, hn vildi helst sitja stl og bursta gylltu lokkana sina og glejast yfir fegur

eirra, egar eir fllu niur yfir bak hennar og axlir.

,, Gullborg ekki a hjlpa r vi hsverkin?" spuri pabbi hennar mmmuna,

egar hann s hva hn stritai og dttirin geri ekki anna en a sitja og spegla sig.

,,Nei, a vri synd a lta hana eyileggja fnu, hvtu hendurnar snar og ef hr

hennar sem er svo fallegt yri fullt af ryki," svarai mirin. ,,Gullborg a sitja fyrir

framan hsi og bursta hr sitt, v einn gan veurdag kemur reianlega einhver

kngssonur framhj og tekur eftir henni — og verur hn og vi ll rk og

hamingjusm!"

Gullborg hlt uppteknum htti, en kngssynirnir komu v miur ekki framhj en

einn daginn kom til hennar gmul og bogin kona.

,,Fallega stlka, viltu gefa mr dltinn braubita?" spuri konan, egar hn s

Gullborgu.

,,g hef ekki tma til ess, g arf a bursta hri mitt," svarai hn stutt spuna.

,,, gefu mr eitthva a bora og drekka. g er gmul og lasbura, og n er g bin a ganga langa lei," barmai

konan sr. ,,Nei, g ekkert handa betliog landshornakerlingum,"

 varai stlkan hrkulega, ,,faru burtu, annars siga g

hundinum ig!"

Gamla konan fr, en egar hn var komin inn skginn, breyttist hn dsamlega

ljmandi lfkonu, sem hlt gylltum staf hendinni. stafnum var ljmandi stjarna

sem glitrai eins og gimsteinn. Hn leit vi og hvessti sjnum a Gullborgu ar sem

hn sat og burstai hr sitt og sagi stundarhtt: ,, vonda harbrjsta stlka, itt

fallega hr sem hefur fengi a gjf fr lfunum hefur gert ig svo hgmlega a

hugsar um ekkert anna. N skal r refsa fyrir a.” Hn sagi nokkur

tfraor og hvarf vi svo bi.

Gullborg heyri hvorki n s lfkonuna og hlt eins og ur fram a bursta hr sitt,

en allt einu fann hn, a hn gat ekki stai upp. Hn leit skelfd niur ftur sna

 eir voru horfnir, og stainn fyrir x ar grn jurt — og rskammri stund hvarf

allur lkami hennar og stainn st ar falleg, grn jurt me sknandi, gylltu blmi.

etta var fyrsti ffillinn!

a var n mikil sorg bnum egar Gullborg var horfin og enn meiri var

sorgin egar kngssonur nokkur kom og spuri eftir henni, — hann hafi heyrt geti

um fegur hennar og n var hann kominn til ess a bija hennar.

Gullborg heyri etta allt og var mjg sorgmdd, hn hafi n tma til a hugsa um

hvernig hn hafi veri og hva hafi gerst, og hjarta snu ba hn um

fyrirgefningu leti sinni og hgmaskap.

lfadrottningin, sem hafi breytt henni, heyri a, og eina nttina kom hn, snerti

blmi me stafnum snum og geri a aftur a stlku.

,, skalt f a halda tliti nu eins og a er nna ef vilt leggja eitthva ig og

sanna a a sjir raunverulega eftir hgmaskap num," sagi lfkonan.

,,g vil gera allt," sagi Gullborg grtandi, ,,ef g bara f a vera hj pabba og

mmmu og f a reyna a launa eim dlti fyrir allt a, sem au hafa gert fyrir

mig."

,,Viltu klippa af r hri og gefa mr a?" spuri lfadrottningin.

,,Er a allt og sumt?” sagi Gullborg, og hn reif strax skrin, sem lfkonan rtti

henni og klippti af sr gylltu lokkana.

lfadrottningin flaug fram og aftur yfir akrana og lt lokkana dreifast til allra hlia

og ar sem eir komu niur uxu strax upp ltil blm, sem voru eins gyllt og

lokkarnir. En ar sem Gullborg st, x upp anna blm, sem var ekki nema ltt fis,

sem fauk af vi minnsta vind. a var fyrsta bifukollan.

,,Lttu blmi minna ig a, sem hefir lofa!" sagi lfadrottningin og hvarf.

N var Gullborg alveg breytt. Foreldrar hennar, sem fyrst hfu syrgt fallegu

hrlokkana hennar, uru brtt mjg ng, v a dttir eirra var svo g og

stleg vi au. Kngssonurinn heyri aftur tala um hana og egar hann kom

kvntist hann henni, a lokkarnir hennar vru ekki eins sir og ur.

,,g vil heldur eignast konu me hjarta r gulli en gullhr!" sagi hann, og a hafi

Gullborg n eignast.

 

 

 

 

 

 

   

Genji - Fyrsta eiginilega skldsagan

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is

Af spjldum sgunnar

Sagan af Genji eftir knversku skldkonuna Murasaki Shikibu hefur af sumum veri

talin fyrsta skldsagan sem skrifu hefur veri. Sagan gerist vi hir Japanskeisara

og ykir gefa mikla innsn inn hirlfi Japan ,,Heian” tmanum. Hn segir fr

stum og rlgum Genji, sem var sonur upphalds eiginkonu keisarans.

Murasaki Shikibu fddist ri 973 a tali er og var dttir hrasstjra Japanskeisara

Kna. Snemma bar venju miklum gfum hj henni og rtt fyrir a ekki tkaist

daga a konur hlytu neina bklega menntun leyfi fair hennar, sem einnig var

frimaur, henni a sitja tmum me brur snum. egar Murasaki var komin

tvtugsaldur var hn ltin giftast fjarskyldum ttingja. Eignuust au eina dttur

sem fddist ri 999. Tveimur rum sar lst maur hennar egar plga gekk yfir

landi. Var Murasaki boi til hirarinnar og fkk hn starf sem ein af fylgdarstlkum keisaraynjunnar Aiko.

Af dagbkum hennar fr essum tma m ra a lfi vi hirina hafi ekki alls kostar tt vi Murasaki og hn reyndi ess sta gleyma sr vi vinnu og skriftir. Fannst henni hn vera utangtta essum framandi heimi eins og sst eftirfarandi dagbkarbroti:

,,Snotur og framfrin, hrdd vi athygli, flagslynd, unnandi gamalla sagna, drldin, svo upptekin af kveskap a ekkert anna kemst a, ltandi niur allt og alla kringum mig – annig sr flk mig. En egar a kynnist mr nnar segir a a g s bl minn srstaka htt, ekkert lk v sem a

hafi gert sr hugarlund. g veit a flk ltur

niur mig eins og hvert anna rhrak, en g er vn v og segi vi sjlfa mig: Eli

mitt er a sem a er.”

Me seiglu og olinmi hlt Murasaki fram a skrifa sguna af Genji, en almennt

er tali a fyrsta bindi sgunnar hafi veri loki ri 1004. sgunni virist hn oft

tum nota aalpersnuna, Genji, sem mlppu fyrir eigin skoanir eins og egar hn

ltur hann segja: ,,Rithfundur verur a skrifa til a tj sterkar tilfinningar sem

hann getur ekki lengur haldi huldum hjarta snu.”

Sagan er mjg lng og skrifu eins og framhaldssaga, en einstakir kaflar hennar voru

gefnir t vi hirina og ltnir ganga manna milli. Var hn strax mjg vinsl.

Ekki er vita hva var um Murasaki eftir a hn lauk vi sguna, en hn er talin

hafa ltist ri 1025.

Strax fr v a menn kynntust sgu hennar hefur hn veri tilefni margra

listamanna til myndverka allt fram daginn dag.

 

 

 

 

 

 

 

   

Gott r

SigfsSig. 8600860  iceland@internet.is

Saga eftir kunnan hfund

Einu sinni var bndi Balkanskaga, sem tti stran og fallegan bgar. Bndinn sem

var orinn gamall hafi misst konu sna fyrir nokkrum rum og hafi ekki lengur

huga a fst vi bskap. Hann tti tvo syni, sem auvita hefu hglega tt a

geta teki vi binu, en v miur samdi brrunum svo illa a gamli maurinn

ttaist hvernig fri, ef hann lti eina um bskapinn. a blessaist allt mean hann gat sjlfur haft umsjn me llu. Furnum var mikil raun af sfelldum rifrildum og tkum milli brranna, en vissi ekki hvernig myndi fara ef hann lti eina um

allt? Hann braut heilann um etta vandaml sitt, en fann enga lausn v. Dag nokkurn fr hann v til gs vinar sns, sem tti jr ngrenninu

og bar undir hann etta vandaml sitt.

,,Jja," sagi vinurinn, ,,lttu strkana skipta jrinni, hn er ngu str til

ess. geta eir ri og rkt, hvor snum jararparti, eftir eigin getta.

,,Mr hefir margoft dotti etta hug," sagi gamli bndinn. ,,En ef g kve n,

hva hvor skal f, munu eir reianlega fara a rfast og bir segjast hafa bori

minna r btum."

,,Lttu sjlfa skipta jrinni." ,,Nei, verur a enn verra.

eir geta aldrei ori sttir um a."

,,Mr dettur r hug” sagi vinurinn, egar hann hafi hugsa mli um hr, og

sagi svo gamla bndanum, hva sr hefi dotti hug. egar gamli maurinn

heyri a andvarpai hann af feginleik og gekk raulandi heim til sn.

Daginn eftir kallai hann syni sna og sagi eim a n hefi hann a lokum

kvei a lta taka vi bskapnum. Hann vri orinn of gamall og arfnaist

hvldar og ess vegna tlai hann a flytja litla hsi vi skgarjaarinn, sem hann

hafi lti reisa til a eya ellinni . En ar sem eir gtu aldrei veri sammla, vildi

hann stinga upp a eir skiptu me sr jrinni.

etta var brrunum mjg a skapi, en ara fru eir a rfast um, hvernig best

vri a skipta jrinni. En fair eirra greip strax fram fyrir eim.

,,a er g, sem a kvea a," sagi hann.

Synirnir gnuu n og hlustuu me eftirvntingu.

,,Karl, sem er eldri, a skipta jrinni," sagi gamli maurinn.

Karl brosti, ngur svipinn og horfi drembilega brur sinn, sem var nflur

af bri og tlai a fara a mtmla essu ranglti. En ur en hann fengi sagt

nokku, hlt fair eirra fram.

,,En til a r finnist ekki vera beittur ranglti, Nels, tt a velja ann

jararpartinn, sem r lst best , egar brir inn hefir skipt jrinni jafnt a snu

liti."

Svona hafi vinur bndans veri rsnjall og n voru bir ailar ngir me sitt,

en gamli bndinn gat eytt ellinni r og ni.

 

 

 

Annie Lennox

Erased

I'm gonna put it all behind me
Like nothing ever happened between us
Nothing ever took place between you and me...
Yes
Nothin' ever happened
And if you se me walkin' down the street
I won't even recognise you
I'll just erase you from my memory
Put it all behind me
Because you are erased
All erased...

you'll be sittin' on someone else's couch
You'll be eatin' off a stranger's plate
Everything is gonna get wiped out
Like a new start
Like a brand new fresh clean slate
Well here I go remembering again
All the anger and the blame...
People in glass houses shouldn't throw those stones
but ... something just flew through my window pane

My my my my ... (oh mama did it touch you well?)

I'll be in a brand new pair of running shoes
And you'll be walking on down different street
in a brand new suit and a fresh clean shirt
Makin' telephone calls...
Keepin' in time with someone else's feet
Keepin' in time with someone else's feet

 

 

Share on Facebook

 Deila Facebook.

 

 

 Deila  Twitter

  SigfsSig.Iceland@Internet.is