Endurminningar manntu

William Auld
Baldur Ragnarsson ddi

 

g sit hr vi gluggann minn, aldinn a rum, og viri fyrir mr hrringar borgarlfsins gtunni fyrir nean. Herbergi mitt er ltlaust og ltt bi gindum, en mr lur vel, reyki ppu mna makindum og dreypi ru hverju glasi me rommi, g hef enn smilega sjn og reytist aldrei v sjnarspili sem blasir vi augum mnum. Og egar hl verur og leikendurnir hafa viki af sviinu lt g hugann reika til fortar, til mikilla vibura og furulegra vintra sem um sir leiddu mig hinga til essarar fbreyttu vistarveru ar sem g n eyi vikvldinu.


ti fyrir lgar borgarlfi, sjlf simenningin. ar hreykja sr sjlfumglair gborgarar, hamarshgg steinsmia skella gtuhellum, kaupmenn braska og bralla, slumenn bja varning sinn me hrpum og kllum og gleikonur jnustu sna, verkamenn ramma til og fr vinnu, gtustrkar hlaupum. Hvlk ringulrei! Og manngrinn teljandi! Hr gtunni er samankominn meiri mannsfnuur en llum eim heimi sem g ekkti og hrrist bernsku. a er mesta mta undarlegt hva etta hversdagslega sjnarspil er ralangt fr v sem foreldrar mnir og a samflag sem g ekkti forum hefu geti mynda sr. ar voru engir gborgarar, engir hellulagningarmenn, engir pandi gtusalar, engin rf jnustu gleikvenna.


Samt var lfi ar engin parads. tt nttran vri gjafmild og alltaf ng til viurvris, verttan mild og ltil rf klum og flk elskaist n ess a blygast sn, duldist ar samt hggormur eins og rum edensgari sem g fkk a kynnast eftir a g var skrur til kristinnar trar.


g hef va fari um heiminn. g hef s skga og eyimerkur, skoti lfa slttunum og birni fjllunum. g hef kynnst brnum mnnum og hvtum, svrtum mnnum og gulum. g hef siglt strum skipum, komi margar hafnir og a hafnlausum strndum. g hef barist vi sjrningja og reynt mr olrifin barttu vi bl nttrufl. J, g hef veri maur me mnnum og svo sem einnig meal kvenna. Me hjlp ess gus, sem g hafi ekki heyrt minnst fyrr en tuttugasta og sjtta aldursri, hef g lifa af allar rautir og a lokum fundi endanlegan verusta essu landi sem hefur teki mig fstur.


Loksins hafa eir eldar slokkna sem hafa loga um mnum. Hvld og friur virist n skilegra en allir fjrsjir og a er mr ljst a lfi eins og slin sjlf lkkar himni og hngur a lokum djpi og endalaus nttin tekur vi. g bi til Gus a hann fyrirgefi mr syndir mnar og opni fyrir mr hlii a eilfu lfi.


g fddist sem villimaur villtu landi. g veit n a ar var lfi einfalt og broti. g lri snemma a veia, synda, stra eintrjningi, s og uppskera maskorn og a dansa samkvmt krfum helgisia og eftir v sem andinn bls mr brjst a og a sinni.


Hva hefi ori r mr ef g hefi fst hr sem sonur jfs ea kannski lvarar svo a dmi su nefnd? Slkri rlagagtu er ekki unnt a svara. mnum heimaslum, sem eru n svo fjarlgar, hafi srhver nema auvita ekki konur sem ekki hfu atkvisrtt mannfundum - er svo ekki eins hr? - ar hafi srhver maur nema hfinginn og synir hans jafnan rtt til kvarana. Allir voru strsmenn og allir tku jafnan tt v a ta fallna vini.

 

 g skelf enn egar g minnist ess a g var mannta. Samt var ekkert elilegra v svartntti hjtrar sem rkti meal okkar. Vi trum v a vi luumst styrk og hugrekki flugs vinar me v a ta hann. Hva myndi hsmir mn hugsa ef hn vissi a eldkkur leigjandi hennar hefi veri mannta? Hn ekkir mig sem uppgjafa sjmann sem hafi ngla saman nokkrum fjrmunum, htt siglingum og eyi n hinstu vidgunum makindalegri r sustu hfninni. Ef hn vissi a g hef neytt mannakjts tti hn lklega erfitt me svefn nturnar. Mr liggur vi a brosa t anna munnviki vi tilhugsun.


En hva var n etta? Inn um gluggann berast hrp og kll: "Stvi jfinn!" g s hvar unglingsgrey hleypur krkustgum, bleikur andliti, augun galopin, og reynir a komast undan hndum vegfarenda sem flma til hans r llum ttum til a grpa hann. eftir honum hlaupa strkar sem njta eltingarleiksins. Auvita hefur engu veri stoli fr eim, hlaupin eftir jfnum eru eim einungis leikur sem er velkomin tilbreyting hversdagsleikanum. g vorkenni eim sem eltur er. Hann nst sjlfsagt v a gturnar eru fullar af flki og einhver sjlfbirgingslegur gborgarinn mun brlega brega fyrir hann fti svo a hann fellur. Ofskjendurnir munu stkkva hann, berja hann og draga hann me sr lgreglustina. J, a reynist rtt. Hr koma eir til baka, pandi villimenn, me frnarlambi milli sn, blugt og auri ata. N, lklega mun hann lifa etta af, jafnvel fangelsinu. Ekki verur hann drepinn og tinn.
S var t a einnig g var fltta me ofskjendur hlum mr. Og enn finn g skelfinguna sem lt mig hreyfa fturna hraar en nokkru sinni. Best a f sr anna glas af rommi! ...
etta er betra. Eins og veist var g hundheiinn villimaur meal villimanna. Hggormurinn edensgarinum okkar var bardagaeli. tt nttran si okkur llum fyrir ngum mat, tt jarni vri meira en margfalt ng handa hverjum og einum, tt konur okkar vru ljfar og stheitar, fann flk mitt og flki grenndinni ru hverju til mtstilegrar hneigar til a berast banaspjt, tilhneigingar sem ekki var vi sporna. Str var okkar aalstarf, ef svo mtti segja. Hvernig var annars hgt a sanna karlmennsku sna, dug og rek?


a var venja a jna og drka me hernai gu okkar, falsguinn Benamk. Ekki hltur slkt a teljast einsdmi. Er a ekki rtt sem g hef heyrt, a sraelsmenn hafi me svipuum htti heira sinn drottin? a var ungum mnnum krkomi ngjuefni a f a berjast vi fjandsamlega ngranna og a taka tt sigurhtum.


Mr hefur ori a betur ljst eftir v sem aldurinn hefur frst yfir, hvernig dauinn nlgast, hgt og btandi. Ungur maur leiir hugann ekki a slku. Hann heldur a hann komist af llum rautum, sama hve httan er mikil. a var v yfiryrmandi reynsla fyrir mig egar fjandmennirnir gripu mig og g geri mr grein fyrir a g yri drepinn og tinn. a gerist bardaga a g og flagi minn vorum krair af, dregnir niur strndina og varpa t einn eintrjninginn. San reru fjandmennirnir sem ast fr landi me miklum fagnaarltum. g var gripinn biksvartri rvntingu. g var aeins tuttugu og sex ra gamall og upplifi n sustu stundir skammvinnrar vi.


g veit ekki hve langur tmi lei en ar kom a btunum var lagt a strnd annarrar eyju og eir dregnir upp fjruna. mean nokkrir vinaliinu sfnuu saman eldivi og kveiktu bl ar sem tti a steikja okkur stu arir vr umhverfis okkur flagana. Vi skulfum bir af hrslu tt vi reyndum a lta ekki v bera. eir vldu flaga minn fyrst til frnar og felldu hann til jarar me einu kylfuhggi. San tku eir strax til vi a lima hann sundur tt hann vri enn me lfsmarki. Mean essu st og athygli eirra var bundin vi vesalings flaga minn tk g undir mig stkk n ess a gera mr mevita grein fyrir vibragi mnu, losnai fr eim tveim sem gttu mn og hljp af sta eins hratt og mr var unnt ttina a runnum sem uxu ofan vi fjruna.


etta gerist svo hratt a vinir mnir ttuu sig ekki strax og fkk g annig egar nokkurt forskot. En rr eirra tku fljtt rs eftir mr. Blind skelfingin kni mig fram, ftur mnir voru sem stltar vagnfjarir og mr tkst a lengja nokku bili milli mn og eirra. En g vissi ekki hvert g gti fli og mguleikarnir a sleppa fr eim ea a fela mig voru lklega engir. En g hugsai ekki um a, heldur hljp og hljp af llum lfs og slar krftum.
Allt einu s g litla vk fram undan. g hljp anga vistulaust og stkk t sjinn og tk til sunds. g var mjg vel syndur og komst fljtlega yfir strndina hinum megin. ar htti g a lta til baka. Einn eltingarmannanna hafi gefist upp en hinir tveir voru sundi yfir voginn ttina til mn. g hlaut v a halda hlaupunum fram tt g vri lafmur og nr aframkominn af reytu.


En einmitt egar g hafi nr misst alla von og fann a g var ann veginn a hnga niur og gefast annig rlgum mnum vald s g mannveru birtast skyndilega skgarjarinum vinstra megin vi mig. S bar kylfu hendi. g var furu lostinn en s a maur essi stefndi ekki ttina til mn. stainn veifai hann til mn og hljp mti eim sem n voru hlunum mr. Hann hljp rakleiis a eim sem fyrri var og felldi hann til jarar me einu kylfuhggi. S sari nam staar og losai boga sinn af xlinni. mean hann lagi r streng gerist nokku furulegt. S kunni lagi kylfu sna a xlinni og beindi henni a bogmanninum. kva vi hr hvellur og bogmaurinn fll til jarar og hreyfist ekki.
Auvita hef g fyrir lngu vanist byssum, en getur rtt mynda r hvlkt undur etta var mr .


essi ofjarl vina minna gekk n ttina til mn. Hann gaf mr til kynna me handahreyfingum a hann vri mr vinveittur og hefi engan hug a vinna mr mein. g varpai mr til jarar, senn ttasleginn og fullur lotningar, skrei til hans og tk um annan ft hans og lagi hfu mr til merkis um algera undirgefni mna.


annig bar a fyrsta fund minn og herra mns. rj r dvldumst vi saman essari eyju ur en okkur tkst a komast aan og hefja fr okkar um hin lku lnd heimsins. g man vel, a essum fyrsta degi, egar hann bjargai lfi mnu, kenndi hann mr fyrstu orin mli snu, au voru j og nei. Jafnframt geri hann mr skiljanlegt a g skyldi varpa hann Herra og mig nefndi hann Frjdag, - ar sem svo ht s dagur egar vi hittumst fyrst eins og g sar fkk a vita.


a er v a akka mnum ga herra og hsbnda, Rbinson Krs, a g sit hr n gamall maur borginni Jrvk v herrans ri 1740, reyki hr ppu mna og drekk mitt romm og nt sjnarspils hins simenntaa lfs eins og a birtist mr fyrir utan gluggann herberginu mnu

 

ur birtar smsgur og  hugleiingar

Share on Facebook

 Deila Facebook.

 

  

 Deila  Twitter
 

©SigfsSig.Iceland@Internet.is