ARFTAKINN

 

a var um mijan dag. Ali l mottunni sinni. Hann hnerrai. Hna, sem blunda hafi nlgt honum, gargai, aut t r herberginu og fann sr sta miju hringlaga moldarflagi undir fkjutrnu. Hann hlddi um stund rumurnar r fjllunum sunnan vi binn og kva a setjast upp, v a hann myndi ekki geta sofna aftur fyrr en um mintti. Handan vi reyrviarvegginn var brir hans samrum vi El Medhi, einn mannanna sem ku flki r bnum vgnum upp eftir. Af vernd kaffihssins mtti renna augum yfir kvalda, raua jrina me eldgmlum lfutrjm og niur a dimmum hellunum undir bjarmrunum. Yfirleitt tti feramnnum tsni tilkomumiki. eir leigu sr einn af gmlu vgnunum, sem biu niri bnum, og ltu aka sr upp bugttan veginn, sem bakaist allan daginn slskininu. Ferin upp a kaffihsinu tk tpa klukkustund. ar stu eir undir tglagrindinni skugga vnviarins og drukku te ea bjr. Ekillinn gaf hestunum vatn, og fyrir ljsaskipti hldu eir af sta til baka. sunnudgum komu margir vagnar og bifreiar. Kaffihsi var fullt allan daginn. Brir hans, sem tti kaffihsi og gtti reikningshaldsins og peninganna, sagist gra meira sunnudegi en alla hina daga vikunnar samanlagt. Ali dr a efa, ekki vegna ess a a vri svo lklegt, heldur vegna ess a brir hans sagi a. a var hagganleg stareynd a brir hans var eldri en hann og hafi v erft kaffihsi eftir fur eirra. Andspnis svo hrplegu rttlti var ekkert hgt a gera. N hafi hann huga nokkru sem brir hans hafi fram a fra. Brir hans var eins og veri, maur fylgdist me v og var ofurseldur duttlungum ess. etta st skrifa, en a var ekki ar me sagt a ekki mtti breyta v. Hann hallai sr upp a veggmottunni og teygi r sr. Brir hans og El Mehdi voru a drekka bjr. Hann var viss um a vegna ess hvernig eir lkkuu rminn hvert skipti sem eitthvert hlj barst a utan. eir vildu geta fali glsin skyndi ef einhver kmi nrri dyrunum, svo a eir hlustuu grannt mean eir msuu saman. Hann hafi andstygg essu barnalega laumuspili, sptti glfi vi ftur sr og hrri me berri tnni hvtum hrkanum. ruma glumdi vi r suurfjllunum, ekki hvrari en langvinnari en fyrr. a var fullsnemmt a regntminn hfist, en gti gert rigningu. Hann rtti t hndina eftir vatnskrukkunni og drakk vnan teyg. San sat hann grafkyrr nokkra hr og horfi innrammaa mynd af soldninum sem hkk veggnum andspnis honum. Aftur buldi vi ruma, enn varla neitt hrri, en etta sinn greinilega nlgari og hlji nrgngulla. a var eins og manneskja vri a last a laumulega. Lfaklapp heyrist utan af verndinni og karlmannsrdd hrpai: "Garon!" Brir hans fr t, og hann heyri El Medhi svelgja afganginn af bjrnum og hraa sr san eftir honum. Innan skamms tilkynnti kvenrdd a a tlai a fara a rigna. hrpai El Medhi "Hott, hott!" hesta sna, og a skrai vagninum er hann lagi af sta niur veginn. Eftir a gestirnir voru farnir, hlt brir hans kyrru fyrir ti. Ali gekk hljlega a dyrunum og s hann standa vi brjstvrnina me hendur fyrir aftan og horfa yfir binn. Hinum megin verndinni hkti pilturinn sem voi glsin og skrai glfi. Hann var me loku augu. Lti heyrist nean r bnum. Stku sinnum flaug fugl ofan af hinni bakvi og stakk sr ofan dalinn. Himinninn var dkkur. Brir hans sneri sr vi og s hann standa dyragttinni. "Svafstu?" "J." "a er a fara a rigna."

"Incha' Allah." "Hlustau n." Brir hans rtti upp hndina og hann leit til hliar. fjarska mtti greina minn af rddum litlu strkanna, sem hlupu um gtur bjarins og sungu lagi til Sidi Bou Chta, sem eir sungu alltaf rtt ur en byrjai a rigna. "J." N voru rumurnar yfir nlgustu fjllunum. Brir hans nlgaist dyrnar og Ali vk til hliar til a hleypa honum framhj. "N lokum vi," sagi brir hans. Hann kallai til drengsins sem tk til vi a bera stlana og borin inn herbergi ar sem eim var stafla. Ali og brir hans stu madressunni og geispuu. egar drengurinn var binn, lokai hann dyrunum, setti hengilsinn fyrir. San kom hann inn herbergi og fr a blsa glurnar me fsibelgnum. Hann bar eim svo bum glas af tei. "Faru t hs. Vi borum snemma," sagi brir hans. Drengurinn fr t. N heyrist ruma beint yfir eim. eir litu hvor annan. Ali sagi: "g skal loka hsinu. Drengurinn er bjni." Litla hsi var bakvi kaffihsi, byggt upp vi lga klettinn rtt fyrir nean veginn. egar hann var kominn a fkjutrnu heyri hann brur sinn tala vi einhvern. Hann var undrandi og nam staar til a hlusta. Strir regndropar tku a falla vs vegar ofan ryki. a var erfitt a heyra hva brir hans sagi. Hann gekk inn hsi. arna bj enginn nema eir tveir og drengurinn, sem svaf fyrir utan. a var aldrei mjg hreint hj eim. Ef bririnn hefi n bara fengist til a kvnast, hefi Ali haft afskun fyrir a fara burt. En anga til var a mgulegt, v a fair hans hafi sagt honum a vera kyrr og hjlpa brur snum vi kaffihsi. Allt sem hann fkk a launum var sktugt herbergi og vondur matur sem drengurinn eldai handa eim. Hins vegar egar brir hans gekk gegnum hverfi Moulay Abdallah var honum fagna af konunum hverju hsi. Peningarnir fru armbnd handa eim og vn og bjr handa vinum hans. Fyrir utan essar konur, sem hann eyddi flestum nttum me, var alltaf einhver heivir stlka sem hann vonaist til a geta tlt. a mistkst yfirleitt, en sigrarnir stu bara upp huga hans. Um essar mundir var a Kinza, dttir kaupmanns fr Taza, sem hann var a stga vnginn vi. Hn hafi veitt honum stutt samtl ffrnum ngstrtum me jnustustlku veri fein skref fr. Eitt sinn hafi hann hitt hana ljsaskiptunum fyrir utan Bab Segma og teki utan um hana (eftir a vinnukonan fkkst til a horfa hina ttina), og hann hafi meira a segja tt t^ete--t^ete me henni bakherbergi kaffihsi. hafi hann lyft bljunni hennar og kysst hana. En hn hafnai frekari atlotum og htai, ef hann beitti hana valdi, a kalla jnustustlkuna sem st fyrir framan dyrnar. Eftir a hn hafi egi fjlmargar gjafir, lofai hn honum rum slkum einkafundi, svo a hann lifi enn voninni. Ali vissi allt um lf brur sns og um Kinzu, v a tt brur geti ekki rtt slk mlefni sn milli, er fullkomlega elilegt a ra au vi hvern annan sem er. Hann vissi allt um Kinzu og vonai a brur snum yri ekkert gengt me hana. N fr rigningin vaxandi. Hann lokai gluggunum svo a vatni kmi ekki inn. San, bi t r leiindum og eins af v a hann var langai a vita hver vri kominn kaffihsi, gekk hann yfir opna svi sem skildi a byggingarnar tvr, og lddist aftur inn bakherbergi. Handan vi skilvegginn var n veri a blsa eldi glurnar, etta sinn var a brir hans sem geri a. "g er mjg hrifinn af teinu ykkar hr Marokk," sagi karlmannsrdd. eir tluu frnsku. Brir hans sagi: "Mr finnst bjr bestur." "Fu r ara flsku," sagi kunni maurinn rausnarlega. "Sklum fyrir v a rigningunni sloti. Ef hn heldur fram kemst g ekki niur b fyrir myrkur." Ali reyndi a kkja gegnum rifurnar til a sj hvers konar maur a vri sem hefi gengi alla lei upp a kaffihsinu. En maurinn sat gttinni og horfi t svo a hann s aeins baksvipinn. "Vi erum fegnir rigningunni," sagi brir hans. "Hver dropi frir okkur f. Fellahin s kk." "Oui, bien s^ur sagi kunni maurinn n huga. rumurnar voru linar hj, en a hellirigndi. Brtt tk aki a leka og bunai vatn ofan moldarglfi einu horni herbergisins. Vegna essa aukna hvaa var erfiara a heyra hva eir sgu. Hann lagi eyra fast vi reyrili. "Er Belga ekki nlgt Frakklandi?" spuri brir hans. "Nsti br vi." "Er a gott land?" "J, j." Brir hans rtti manninum teglas. "Fu r ara flsku af bjr," sagi maurinn. Ali heyri flsku opnaa og tappa detta dyrahelluna. "Hva er etta?" spuri brir hans, rddin logai af huga. "Bara tflur. Ef g er taugastyrkur tek g eina. lur mr betur. Ef g get ekki sofna, tek g tvr." "Og sofnaru ?" "Eins og ungbarn." N var gn. San spuri brir hans: "Myndu r hafa au hrif hvern sem er?" kunni maurinn hl. "Auvita," sagi hann. "Sumir gtu urft a taka rjr, arir bara eina." "Hva sefur maur lengi af eim?" "Alla nttina." "Ef einhver kmi vi mann, myndi maur vakna?" "Ha? J." "En ef maur tki fjrar ea fimm?" "Oh,l,l!" gtir hestur troi mr n ess a g yri var vi. a er of str skammtur." N var lng gn, og Ali heyri aeins hvaann rigningunni allt kring. Vatni sem lak gegnum aki var bi a ryja sr farveg yfir moldarglfi fram a bakdyrunum. ru hverju muu fjarlgar rumur fr hunum norri. Lofti sem barst inn um dyrnar var svalt og rungi jararlykt. Skyndilega sagi brir hans: "a er a vera dimmt." "g bst vi a viljir fara a loka." "Oh, ne t'en fais pas!" sagi brir hans hllega. "Vertu kyrr anga til httir a rigna." kunni maurinn hl. "a er fallega boi, en g er hrddur um a g veri hvort sem er blautur, v a a styttir ekki upp." "Nei, nei!" pti brir hans, kominn kefarhljmur rdd hans. "Bddu feinar mntur. a styttir brum upp. Svo ykir mr gaman a spjalla vi ig. ert ekki eins og Frakki." Maurinn hl aftur. Hann virtist ngur me hrsi. heyri Ali brur sinn segja feimnislega: "essar tflur, hvar gti g fengi glas af eim?" "g fkk r hj lkninum mnum Belgu, en g mynda mr a gtir fengi lkni hr til a skrifa au t lyfseli." "Nei," sagi brir hans vonleysistn. "Hva tlar a gera vi r? ltur ekki t fyrir a eiga vi svefnleysi a stra." Brir hans tyllti sr vi hli kunna mannsins. "a er ekki a," sagi hann og hvslai nstum. Ali rndi milli reyrstilkanna og reyndi a lesa af vrum brur sns. "C'est une fille. g gef henni allt mgulegt. Hn segir alltaf nei. g var a hugsa um, ef g gti . . ." Maurinn greip fram fyrir honum: "Ef gefur henni ngu margar af essum, getur hn ekki sagt bofs." Hann hl illkvittnislega. "Hrna. Komdu me lfann." Tautandi einhver skiljanleg akkaror reis brir hans ftur, lklega til a skja ds ea umslag undir tflurnar. Ali fltti sr t um dyrnar, gegnum rigninguna og yfir hitt hsi, ar sem hann skipti um skyrtu, breiddi blautu pa og kveikti lampanum. San fr hann a lesa, me nokkrum erfiismunum, dagbla sem gestur hafi skili eftir daginn ur. Nokkrum mntum sar kom brir hans inn, ngur svip og dlti barfullur. a rigndi mestalla nttina. dgun, egar eir fru ftur, var himinninn samt orinn heiur. Brir hans drakk kaffi sitt flti og fr t. Hann kvast mundu koma aftur um hdegisbil. Tvenn hjn komu kaffihsi ennan morgun, en ar sem au pntuu bjr urfti drengurinn ekki a kveikja eldinn. Nokkru eftir tlf kom brir hans aftur. Ali leit upp andlit hans egar hann kom inn um dyrnar og sagi vi sjlfan sig: "N hefur eitthva gerst." En hann lst ekki hafa teki eftir neinu og sneri sr undan eftir a hafa heilsa honum eins og ekkert hefi skorist. Hann vissi a brir hans myndi ekki segja honum neitt, hva sem seyi vri. Eftir hdegi geri afbragsveur. a komu fjlmargir gestir eins og alltaf egar veur og skyggni var gott. Sami svipurinn var brur hans. Hann bar bakkana me teglsunum t verndina eins og svefngengill og foraist a lta augun viskiptavinunum. hvert skipti sem einhver kom og gekk inn um vafningsviarhlii t verndina, leit helst t fyrir a brir Alis tlai a hlaupa og stkkva fram af brjstvrninni. Eitt sinn egar Ali s hann reykja, tk hann eftir a hndin skalf svo miki a hann gat varla bori vindlinginn a vrum sr. Hann leit snggt ara tt svo a brir hans si ekki a hann var a horfa hann. egar kvldbnakalli var hljna og sasti vagninn hafi skrlt niur veginn, bar drengurinn borin og stlana inn fyrir og spai glfi verndinni. Ali st gttinni. Brir hans sat brjstvrninni og horfi niur yfir lfutrn dvnandi birtunni. Brinn fyrir nean skk dpra og dpra djp skugganna milli hanna. Bifrei kom eftir veginum og nam staar. Ali s hfu brur sns rykkjast upp mt kvldhimninum. Tveimur blhurum heyrist skellt. Brir hans reis ftur, tk tv hikandi skref og settist san niur aftur. Ali fri sig innar herbergi, fjr dyrunum. a var enn ng birta til a sj a mennirnir tveir, sem gengu yfir verndina, voru lgreglujnar. n ess a smeygja sr ilskna, hljp hann berfttur gegnum bakherbergi kaffihssins yfir aua svi og inn hitt hsi. Hann lagist madressu sna mur og msandi. Drengurinn var inni eldhsi a hafa til kvldmatinn. Ali l arna lengi. Hann hugsai ekki um neitt en virti fyrir sr kngularvefina loftinu brast fram og til baka gustinum. Honum virtist svo langur tmi hafa lii a hann hlt a mennirnir tveir hlytu a hafa fari burt n ess a hann heyri eim. Hann lddist a dyrunum. Drengurinn var enn eldhsinu. Ali gekk t. Krybburnar sungu allt um kring og tunglsljsi var bltt a sj. Hann heyri raddir verndinni. Hann lddist hljlega inn bakherbergi kaffihssins og lagist mottuna. Lgreglumennirnir voru a gera gys a brur hans, en ekki gltlega. Raddir eirra voru hrjfar og eir hlgu of htt. "Belgumaur, hvorki meira n minna!" pti annar me uppgerarundrun. "Hann hefur bara svifi af himnum ofan eins og engill, bien s^ur, me barbitrlyf hendinni. Og enginn s hann nema ." Ali tk andkf og stkk ftur. San lagist hann ofurhgt niur aftur, dr varla andann en hlustai. "Enginn," sagi brir hans lgri rddu. a hljmai eins og hann hefi hendurnar fyrir andlitinu. "Hann sagi a hn myndi bara sofna." etta tti eim drepfyndi. "a vri synd a segja a hn hefi ekki gert a!" sagi annar eirra loksins. N var raddblr eirra hstugur og tnninn ruddalegur: "Allez, assez! On se dbine!" eir stu upp og kipptu honum lka ftur. Mean eir ttu honum leiis a bifreiinni, var brir hans enn a malda minn: "g vissi a ekki. Hann sagi mr a ekki." Vlin var sett gang, eir sneru bifreiinni vi og ku niur veginn. Brtt yfirgnfi krybbusngurinn vlarhlji. Ali l grafkyrr dga stund. En hann var orinn svangur og hlt v inn hsi a bora kvldmatinn sinn.

 

SMSAGA EFTIR
PAUL BOWLES

RNLFUR RNASON DDI

 

ur birtar smsgur og  hugleiingar

Share on Facebook

 Deila Facebook.

 

  

 Deila  Twitter
 

©SigfsSig.Iceland@Internet.is