Og gamla manninn dreymdi draum um konuna me trin.
egar hn grt hrundu tr hennar grasi og ummynduust glerperlur. Glerperlur fylltar af litum drauma hennar og rm.
Hn geymdi r svuntuvasanum og lk sr me r egar enginn s til.
egar hann fr gaf hn honum eina perlu sem hann setti vasann, ori ekki a horfa ea skoa betur a sem henni var.
Hva ef draumar hans og rr fru a birtast honum.
Hann stakk henni djpt vasann myrkri ar sem engir litir sust.

hann yri ekki a taka hana upp dagsljsi fannst honum gott a strjka slttan fltinn og hugsa um hvaa leyndardma hn kynni a geyma.
Lngu gleymdar minningar fru a bra sr. Minningar um opi hjarta og viljugan huga. Tilfinning um a vera str en ekki ltill og aumur eins og nna. Lfi hafi kennt honum vginn htt a a borgar sig ekki a lta sig dreyma.a var bara vsun vonbrigi og feilspor.
Betra a vera ruggur v sem hann ekkti.
A hver dagur rennur eins og allir hinir dagarnir. Hljur randi hvaa slarinnar.

mi frttanna af v hvernig essi heimur var orinn..mennskur og kaldur, grimmur og duttlungafullur. a var betra a reyna a gleyma essum fldu skilaboum hjartans sem vildi meira.

egar hann horfi spegilinn morgnana s hann andlit sem hann kannaist ekki lengur vi. Tmleg augun stru hann..virtu fyrir sr lfsins rnir andliti hans. Eins og eyimerkur sandar ar sem vindar blsa og forma lnur og form, ar sem hvorki er hgt a finna skjl fyir ningi lfsins n brennheitum slargeislunum sem brenndu upp hvern vott af lfi.

Hann rmai stundirnar strndinni. ar sem ferskur vindur bls utan af hafinu og fri honum sgur og vintri r verldinni arna ti. Og hann hafi lti sig dreyma um a sigla burtu til fjarlgra landa og vera sfari og finna stina og lfi sem myndi ba hans ar.  hfu augu hans veri full af fjri og birtu og sannleikanum um a lfi vri gott, a lfi vri fagurt og fullt af fldum fjrsjum.

En a var langt, langt san. Me tmanum hfu ldurnar skola burtu draumum hans, tilfinningar hans ori eins og rllandi steinarnir fjruborinu sem komu og fru hverjum andardrtti sjvarins. Og sfarinn verandi byrjai a gleyma vintrunum og sgunum fr verldinni arna ti, og me tmanum og ldufallinu gleymdi hann lka vintrinu um stina og hinn fagra heim sem bei hans.
ess sta hafi raunveruleikinn teki vi. Raunveruleikinn ar sem hver verur a strita hvern dag til a lifa og svo a deyja me draumum snum.
Hann leit lnar hendur snar, snj ftin og fann hva hann var eyttur, svo endanlega reyttur.

Hann st hgt ftur, kvaddi flagana knpunni og hlt t myrkri. Regni lamdi auar gturnar en honum var ekki kalt. Hann var vanur verinu, hann fann bara kuldann slinni. Hann gekk niur a strndinni. Hafi, mninn og vindurinn. Hann andai a sr ferskri sjvarlyktinni og hlustai ldurnar gla hver vi ara um lei og r komu vi og heilsuu honum. Eins og r vissu a etta vri hann..maurinn sem hafi tla a taka s far me eim fyrir mrgum ratugum og lta draumana rtast.

Settis veurbara trbekkinn  ar sem elskendur hittust fgrum sumarkvldum litla orpinu. Og hugsai um lfi og raunveruleikann. Og fann hjartanu sknuinn.
Hann laumai hendinni vasann..strauk ljflega um glerperluna sem konan draumnum hafi gefi honum.
Hn var sltt kld og httuleg. Merkilegt hugsai hann me sjlfum sr a glerperlan hefi veri vasanum buxunum hans ennan morgun. Hann var viss um a etta hafi bara veri draumur. egar hann leit spegilinn  hafi honum brugi egar hann s lngu gleymdum glampa brega fyrir augum snum.
Hann strauk perluna aftur. Huldi hana hendi sr og hlt fast um hana.

Hn hafi veri falleg essi kona.
Me ljsgulli lia hr, tindrandi augu og svolti bstin undir svuntunni.
Hn hafi teki hendi hans sna og haldi henni a hjartanu. Leyft honum a finna slttinn og hann skynjai lfi og fannst hann vera ungur aftur.Og honum fannst hann hugrakkur og sterkur. Og hn hafi hvsla eyra hans lji um a a vri aldrei of seint. Hann vissi ekki alveg hva hn tti vi en samykkti or hennar.
egar kvldai og slin gekk til na bak vi fjalli sagi hn honum sgur sem hn las r perlunum. Hn hlt eim hendi sr og las r litum eirra.
Sagi honum sgur af feralgum fjarlga stai sem menn ekktu ekki. ar sem konur fu rlaganet r silfruum rum mnans. Geru r eim mguleika og tkifri sem biu ess a vera vegi mannvera sem vildu lifa og lra. Og sem oru a fylgja hjartanu.

Hn strauk hrjfan vanga hans bllega og grt me honum egar hann sagi henni fr ttanum, fr v a hafa ekki ora a vera hann sjlfur og hvernig hann hefi lti berast me straumnum og hundsa rddina sem hvatti hann til a vera str.

Hvernig lfi hefi brugist honum og hversu sorgmddur hann vri. Fr unnustunni sem yfirgaf orpi og  hlt vit vintranna me rum manni sem var hugaur og hafi birtu augunum og kjark.
Fr lllum einamanalegu stundunum, svefnlausu nttunum og  myrkrinu sem hafi teki sr blfestu huga hans.

Konan draumnum hafi vali fallegustu perluna sem hn tti og gefi honum.og kvatt hann me eim orum a lfi vri gott og lfi vri fagurt en a vri hans a sj og skilja.

Mninn skjunum og varpai flleitri birtu manninn fjruborinu.
Hann tk perluna upp r vasanum, opnai lfann hgt og horfi alla litina sem dnsuu um glerperlunni sem einu sinni var tr.
Og hann muldrai um lei og hann st upp...aldrei of seint og a var venjulegur glampi augunum honum og ftatak hans mai um gul strtin egar hann hlt lttstgur t myrkri.

a er sagt a enginn hafi vita me vissu hva var til ess a gamli maurinn tk sig upp og fr en sgur segja a hann hafi fari til fjarlgra landa og selt fagurlitaar glerperlur strtum og  alltaf klst ftum sem ofin voru r silfurrum.

Sent inn af nafnlaus: 16 janar 2010

 

ur birtar smsgur og  hugleiingar

Share on Facebook

 Deila Facebook.

 

  

 Deila  Twitter
 

 

©SigfsSig.Iceland@Internet.is