Kraftaverk jlum

Landsptalinn lyktai alltaf eins hvert einasta skipti sem g kom anga. Flest flk fann bara lykt af stthreinsi og lyfjum en g fann einnig lykt af veikindum sem hrju sjklingana, vonleysinu egar eir gfust upp a reyna og jafnvel sm keim af dauanum sem gekk oft um gangana.
,,H, mamma, sagi g egar g gekk inn herbergi 13 ar sem tvr manneskjur lgu rmum snum og svfu vrum dsvefni. g fr yfir a rminu sem var nr glugganum, en fyrir utan var snjhr a vinna a v a hylja allt sem ti var.
a var ekki sjn a sj mmmu; hn var tengd snrum sem lgu yfir tki sem hlt lfinu henni. a mtti segja a tki lifi fyrir hana og hefi gert brum tta r. Gyllt hr hennar, sem hafi einu sinni veri svo lflegt og lia, l n sem dautt koddanum. H hennar var flgr og varirnar litlausar. g dsti og setti njan blmvnd sem g hafi komi me, vasa vi hliina rminu, sta ess gamla sem var vi a a deyja.
blmvendinum voru alltaf smu blmin og hfu veri tta r. a voru rjr rsir fyrir eilfa st, tvr tsprungnar liljur fyrir von og eitt slblm fyrir tkifri ns dags. En dag var vndurinn ruvsi fyrsta skipti, en blmasalinn hafi stungi upp v a lta eina jlastjrnu hann til a halda upp htirnar.
Kannski var a ekki vi hfi, jlin voru kannski ekkert til a hrpa hrra yfir og hfu ekki veri a sast liin tta r. Trin spruttu fram augum mnum vi a eitt a hugsa um a rlagarka kvld.
a hafi vanta gular baunir. a var enginn afangadagur n gulu baunanna svo mamma skrapp t 10-11 til a kaupa r. a var mikil hlka gtunni og bllinn rann til og keyri ljsastaur. Mamma hafi fengi ungt hfuhgg og veri di sjkrahsi san.
Lknarnir voru alltaf a angra okkur pabba me hugmyndum um lffragjf og rngva upp okkur eirri stareynd a eins og komi var fyrir mmmu myndi hn aldrei vakna aftur. En pabbi neitai a lta taka tki r sambandi. Hann elskai konuna sna afar heitt.
Afangadagur hafi ekki veri eins san . Eftirvntingin sem ltil stlka tti a hafa hvarf og jlin hfu ekki veri haldin htlega san. eim fylgdi bara sorg og srsauki minninganna og me tmanum x essi litla stlka upp fullorna manneskju sem hatai jlin.
g sat vi rm mmmu minnar og hugsai um sorgina sem heltk litlu fjlskylduna egar mamma htti a vera arna til a halda henni saman og egar g flutti t var enginn til a koma veg fyrir a a slitnai milli mn og pabba. Vi httum a vera fjlskylda ann dag sem hn fll d.
a var orlksmessukvld og ktar raddir hljmuu r tvarpinu og jlalgin voru spilu hvert eftir ru. g var lei essum endalausu ktu rddum tvarpinu, glei var eins langt fr mr og sumari, svo g lkkai tvarpinu og settist aftur stlinn og horfi mmmu mna anda reglulega me hjlp tkjanna.
Stundum gleymdi maur a hn var di. Snrurnar sndust hverfa og a leit bara t fyrir a hn vri sofandi. Hn var meira a segja enn me hlturhrukkur kringum augun og ri yfir handabak hennar eftir a hn skar sig fiskivinnslunni unglingsaldri var enn arna. essi litlu merki um a hn hafi einu sinni veri lifandi, lifa lfinu eins og hver nnur manneskja, voru arna til ess eins a minna mig a hn myndi aldrei lfa v lfi aftur.
Hugsanir mnar drgu mig sfellt lengra inn hugarheim minn og vindurinn sem hvein gluggunum hafi svfandi hrif og g sveif vit vrra drauma um blslys og sorg og kvalafullt andlit fur mns egar hann talai vi lgregluna.
g opnai augun og dauft skin fr gmlum sjkrahslampa var a eina sem lsti upp herbergi. ti var dimmt en samt greinilegt a enn snjai. g var stir um allan lkamann eftir a hafa sofna stlnum. g dsti, st upp og teygi r stirum tlimum og kva a a vri tmi til kominn a fara. Afangadagur var genginn gar og nna voru nkvmlega tta r san mamma mn fll d. essari stareynd fylgdi gilegur stingur maganum, eins og hvert einasta innyfli vri a dragast saman af srsauka.
g stari gn mmmu en tk san hendi hennar og kreisti mjklega, hrdd um a hn myndi brotna.
,,Vi sknum n, mamma, hvslai g brostinni rddu. ,,Komdu heim. Tr lddust r augum mnum og skildu eftir sig rk kinnum mnum en fllu san niur sngurftin. g sleppti hendi hennar en v skynjai g eitthva. g leit aftur hana. Ekkert. San ttai g mig v a g heyri ekki lengur vindinum. g leit t um gluggann og s a allt var kyrrt fyrir utan, frislt. a var eins og heimurinn hldi niri sr andanum.
g s hreyfingu t fr mr og leit snggt aftur mmmu. g sr a g hafi s hana hreyfast. San s g a. Fingur hennar brust rlti, bara rlti, eins og hn vri a teygja sig eftir einhverju. Tilfinning glei og efa blnduust saman einn graut. ,,etta gat ekki veri, hugsai g. ,,Lknirinn sagi a a vri mgulegt.
Aftur hreyfist hendi hennar og g fltti mr til hennar og tk hendi hennar, full vonar. Trin lku niur vanga mna strum straumum og g brosti barmi hlturs og taugafalls.
,,Mamma? Mamma? sagi g og kreisti hendi hennar von um a hn sndi vibrg. Augnlokin kipptust til og mynduu rifu svo glitti fagurbl augu sem g hafi ekki s tta r. Trin hldu fram a streyma. ,,Mamma, g er hr, ekki fara aftur, g er hr! hvslai g rvntingu, hrdd um a hn myndi detta aftur djpi, hrdd um a missa hana aftur.
Rdd barst r hlsi hennar, hs og varla skiljanleg. ,,Errn... aah. sagi hn og mr lei eins og g vri a springa af glei.
,,g er hr, mamma! sagi g og famai hana fast a mr og naut ess a finna veikbyggar hendur hennar lykjast um mig. ,,g saknai n, muldrai g hlsml hennar og mr lei eins og ltilli stelpu aftur, ltilli tlf ra stelpu sem saknai mmmu sinnar. ,,g saknai n svo miki.
Daginn eftir stum vi ll saman essu sama sjkrahsherbergi, g, mamma og pabbi. Spennan leyndi sr ekki, g var a endurheimta fjlskylduna mna. Vi vorum saman n. Andlit pabba ljmai af glei egar hann tk utan um konuna sna og g var ekki fr v a g hafi s nokkur tr renna niur vanga hans. Mamma var ll a koma til, lknarnir sgu a a tki hana tma a jafna sig eftir essi tta r.
egar vi loksins fengum a taka hana heim fann g eftirvntinguna aftur. g hlakkai til einhvers fyrsta skipti san g var tlf ra, mr lei eins og barni aftur.
g kom aftur sptalann til a taka saman ftklegar eigur hennar, ar meal blmvndinn. Jafnvel eftir allan ennan tma var hann enn fallegur. Liljurnar voru tsprungnar, rsirnar virtust meira lifandi en ur og slblmi virtist geisla fr sr slskini sumarsins. Jlastjarnan bar af hinum blmunum og g fann fyrir hlju sem breiddi r sr yfir herbergi. Undarlegri hugdettu skaut upp huga mr. Kannski, bara kannski... Nei, kraftaverk voru bara til vintrum.
En egar g yfirgaf herbergi me bakpoka fullan af persnulegum munum og blmavndinn, sem tti a vera lngu visnaur, hndunum, lddist lti bros um varir mr og g gekk t af sptalanum sasta skipti, nema etta skipti var g hamingjusm.

------
Nfn og afrek falla gleymsku eftir daua hverrar kynslar fyrir sig en eru nokkur nfn sem lifa a eilfu minni manna en a eru r manneskjur sem breyta heiminum til hins betra.
Markmi mitt lfinu er a marka nafn mitt sgu heimsins svo tilvist mn dofni ekki og hverfi.

 

Hf: kunnur, sent inn 23 febr. 2010

 

ur birtar smsgur og  hugleiingar

Share on Facebook

 Deila Facebook.

 

  

 Deila  Twitter
 

©SigfsSig.Iceland@Internet.is