Raui kjllinn

Jakob gst Hjlmarsson

Hann hafi alltaf elska hana, fyrst sem yndislegt barn en seinna ttai hann sig v a tilfinningar hans breyttust egar hann tk eftir v a hn hafi breyst konu.

Hn hafi einnig ekkt hann fr v a hn mundi eftir sr og liti hann sem skemmtilegan frnda. egar henni var a ljst hverjar tilfinningar hann bar til hennar kom yfir hana tti og ofbo. Hann gat enn fundi srsaukann sem nsti hjarta hans sem spjtlag .

Hann hafi alltaf gefi henni jla- og afmlisgjafir. Mean hn var barn voru a leikfng ea bkur en seinni rin aeins peningar til nms sem hn stundai hrassklanum fyrst, en seinna menntasklanum hfusta landshlutans. Hn hafi misst fur sinn egar hn var tta ra og ftt flk fjlskyldu hans en murflki ftkt. au hfu veri akomin orpi eirra. Mirin urfti v asto a halda.

a hafi veri um nstliin jl. Hann hafi langa til ess a gefa henni essa gjf fr v hann sigldi skaland um hausti og s ennan fallega raua hlfsa kjl b Hamborg. Kjlum hafi veri stillt t glugga gnu me miki ljst hr. Hann s hana  fyrir sr kjlnum og fann um li einkar sterka r eftir henni. Hann dreymdi um a gefa henni ennan kjl sem tkn um stina sem hann bar til hennar. Hann s fyrir sr hvernig hn mundi fyllast glei yfir a f aftur persnulegan hlut a gjf og vegna ess hver gjfin var ti hn a skilja ann hug sem hann bar til hennar. Hann hafi s fyrir sr hvernig hn mundi hverfa til hans og mundi hann rsta henni a sr og lta hana finna stina sem hafi gagnteki hann.

etta var ekki svona. Langt fr v! Hn hafi vissulega ori undrandi egar hann hafi rtt henni pakkann, rtt eins og hann hafi vnst og smuleiis ori hrifin egar hn s hve kjllinn var fallegur. Hn hafi bori hann vi sig og frt sig a speglinum og horft spennt mynd sna. sem hn s fyllti hana hins vegar allt annari  tilfinningu en hann hafi vonast eftir. Hn ttai sig sannarlega tilfinningum hans, en vibrgin voru allt nnur en hann hafi reikna me. Hn flnai upp leit snggt hann eins og til ess a f stafestingu hugsun sinni. Hann hafi stai arna og stin sem mlu andlit hans.

a kom hana ft og hn braut kjlinn saman flti og lagi hann skjuna sem hann hafi veri . Hn gekk til hans og kyssti hann snggt vangann og sagi: Takk, etta var arfi. Upp fr v foraist hn a lta til hans.

ramtaballinu bau hann henni nokkrum sinnum upp. Hn lt sr vel lka, enda dansai hann vel og var skemmtilegur. var sem einhverjum af yngri piltunum tti hann einoka hana og smuleiis fylgdust einhverjar kvennanna me dansinum af nokkuri fund. a hfu v fari af sta einhverjar vangaveltur sem uru svo a kviksgum.

Hann hafi aeins hitt hana stutt egar hann kom til a ska eim mgum gleilegs rs. Svo var hn farinn sklann. Skip hans kom einu sinni hfnina ar og lt hann kastljs skipsins lsa herbergisgluggann hennar heimavistinni eins og kvejuskyni. etta var stafestingin sem vinkonur hennar r orpinu urftu grun snum um a eitthva vri milli eirra.

*

Sgurnar hfu ar me fengi vngi. Einkum var a aldursmunur eirra sem var rddur. Hann var kominn fram yfir venjulegasta giftingaraldur og hn menntasklastlka. Og hafi hann yfirleitt veri vi kvenmann kenndur?

Mur sumra vinstlkna hennar minntu a hann hefi raun veri sem einn af fjlskyldunni og eiginlega gengi henni fursta. eir hfu veri nnir vinir, pabbi hennar og hann, og egar hann d fyrir feinum rum hafi hann stai vi hli ekkjunnar og gert allt sem gera urfti sambandi vi tfrina. Menn ttust vita a hann hefi kosta sitthva v sambandi, enda hafi hann vel efni v orinn skipstjri.

a hafi hann reyndar gert og hugga mgurnar eftir mtti. Hann hafi ori eitthva svo gagntekinn af sorg eirra og umkomuleysi. Hann hafi ttast a tralind dtturinnar tlai aldrei a orna. Hann hafi haldi henni oft og lengi er hn grt fur sinn. a var eins og hjarta tlai a bresta af sorg. Me tmanum hafi trunum fkka og hann teki a sr a hluta forsjrhlutverk furins ltna.

Um vori egar hn kom heim af sklanum var hn ekki lengur flttaleg. a var spurn augum hennar, ekki geng nokkurn htt. Hn sagi honum fr sklanum og huga snum nminu og v skemmtilegasta flagslfi sklans. Hn hafi veri me sklaleikritinu og leiki ar nokku veigamiki hlutverk.

*

Skmmu seinna var sjmannadagurinn. Hann leiddi sna menn kapprri og hafi sigur. Hn skai honum til hamingju me adunarbliki augum. ballinu um kvldi dnsuu au mest saman og skemmtu sr konunglega. a s ekki honum vn fremur en endanr.

Seinasta dansinn dnsuu au vangadans. Hann hafi vafi hana a sr svo mikilli st og hn  hjfra sig a honum svo innileg. Hann hafi fylgt henni heim, en ekki gert neina tilraun til ess a fara me henni inn. Hn kvaddi hann me stuttum en fstum kossi og fr inn til sn.

Hann hafi fyrr um vori stt ntt og glsilegt skip til skalands. Daginn eftir hlt hann riju veiiferina v skipi. Hann var berandi glaur eim tr og aflai vel. egar hann kom a landi fr eftir vonum hans. Hn bei hafnarbakkanum eins og svo oft ur, mean allt var enn saklaust.

Hann bau henni um bor og sndi henni stoltur skip sitt. Hn dist spart a v sem hn s. Seinast sndi hann henni vistaverur snar, skipstjraklefann. ar talai hann heillaur af huga snum starfi snu, enda var hn hugasamur hlutstandi og spuri spurninga. Hann bi gladdist og var snortinn af adun hennar.

Frsgn hans dvnai gn. au hfu mist seti ea stai. N st hann og horfi heitum augum hana ar sem hn sat stl hans. Andlit hennar var fullt af glei og eftirvntingu. Hn st upp og lagi hgt en hika arma sna um hls honum. Augu hennar horfu hans me nokkuri spurn en v meiri setningi. Hann horfi vi henni eftirvntingarfullur en logandi af heitri st sem hafi alla frsgnina veitt mli hans unga.

Hn var nokkru lgvaxnari en hann og var fremur h. Ljst hr hennar myndai rtt geilsafl um valt andlit hennar sem endai kringlulaga hku sem tk svo skemmtilega undir vi munninn tjningu gebriga hennar. Nef hennar var beint en eilti bjgt. Vairnar rjar og hvtar jafnar tennur sem gfu brosi hennar einkar glalegan svip.

Hn rtti a honum ennan munn og neri vrin titrai ltt. Hann laut niur a henni ar til varir eirra nstum snertust. Hann lt henni eftir a kvea hvort af kossi yri. Hn lukti aftur augunum og fri varir snar svo r snertu hans. Feginleiki og unaur fr um lkama hans allan og hann rsti henni fast a sr. Fyrsti kossinn var stuttur. Hn fri andlit sitt fjr og horfi augu hans og lkai a sem hn s, brosti og kyssti hann aftur og n lengi og djpt.

a var sem hn vri rugg og sl egar hn eftir kossinn hjfrai sig a breiri bringu hans. Langa stund voru au frislu famlagi. Svo losai hn sig hgt r fami hans og sagi: akka r fyrir a sem hefur snt mr. g ska r til hamingju me a sem hefur eignast.

*

au hittust ekki aftur fyrr en verslunarmannahelginni. hafi hann boi skipshfninni og fjlskyldum eirra tilegu vi skla sem hann hafi fengi til afnota grennd vi tihtarsvi. Hann bau henni me frnku sinni sem var ein af konum skipshafnarmanna.

a var glatt hjalla og hann hafi bi s fyrir rausnarlegum veitingum og hafi samt strimanni snum og vlstjra undirbi margvsleg skemmtiatrii og atburi.

Um kvldi var fari dansleikinn tihtinni. a var ekki kja margt, enda var etta hrasht og sai ekki a sr mrgu ru akomuflki en brottfluttum hrasbum.

au voru ekki samfera dansstainn. Hann skimai eftir henni ar til hann s hvtt hr hennar mannrnginni.  Hann stefndi smu tt og hn. Hn hafi s hann og svipur hennar var leyndardmsfullur. Hva hn bar af rum konum, hugsi hann. Svo ltlaus hreyfingum en samt yfir henni reisn og okki.

N kom hn t fyrir dansandi mannsfnuinn. Hjarta hans stvaist eitt andartak. Hn nam staar, og eins og til ess a sna sig sem best sneri hn sr ltillega. Hn var kldd kjlnum raua sem hann hafi gefi henni um jlin. Hn var enn fegurri  essum kjl en hann hafi ra fyrir. Litur kjlsins fr vel vi nstum hvtt hri sem sl bliki svo a minnti hvtagull. Einfaldleiki snisins dr fram lnur beinvaxins lkama hennar. Barmurinn fagurlagaur, rstinn en ekki mikill, ttar valar mjamir og essir fallegu ftur sem hann hafi svo oft horft egar hn striplaist um sem barn.

Hann st sem bergnuminn svo hn kom yfir glfi til hans. Hn svo ung, en vissi a hn var yndi hjarta hans. a li gngulagi hennar ryggi og tignarleika. Mkt sku hennar magnai v sey sem fkk hann til ess a gleyma llu ru en nrveru hennar sem umlukti hann allan. Tnar dansins lyftu stundinni yfir ennan sta.

Hn tk hann me sr dansinn og allt var eitt, dans af dansi og hlj adun milli danssyrpanna. Kvldi var hltt. Geislar hniginnar slar lituu lofti logagyllt. Bl ma ljsaskiptanna geri umhverfi rtt og vintralegt.

a mtti n llum vera ljst a hn var stlkan hans. Glei eirra hvort yfir ru og feguar star eirra hreif alla.

dansinum var hn hans og hreyfingar hennar fylgdu hreyfingum hans. a var sem hn laai fram honum srsta hrynjandi, svo sem a vri hn sem vekti honum ann dans sem hann leiddi hana . au mist svifu um glfi eins og au ttu a ein ea lifu sig inn fjlbreyttan takt n strra hreyfinga. au sjlf voru dansinn.

au fundu sinn tma sjlf og hurfu t nttina. a var enn nokkur skma vesturhimninum sem geri ratljst um skgarrjrin. ur en au hfu gengi langt nmu au staar og hurfu hvort til annars lngum og rum kossi. Varir eirra og tungur knnuu mkt, brag og tilfinningu hvors annars. Lkamir eirra lgu tt hvor a rum og hn fann a karlmennska hans var vakin. Hann fann a famlag hennar var n fyrirvara.

au leiddust lengra inn skginn, rddu krkustga og vissu a au voru ein. Nttin var srlega hl og au heit eftir dansinn. au nmu staar rjri vi ltinn foss sem hjalai vrum ni. Ilmur kom skginn me nttfallinu algjru logninu.

au stu hvort gegnt ru og hldust bar hendur. au nutu eftirvntingarinnar nokkra stund og renndu augum yfir andlit hvors annars.

Hn hneppti fr skyrtu hans svo brei bringan birtist me dkku hri. Hn rsti vrum snum aftur og aftur hgt og innilega a brjsti hans. Hann fann bl sitt renna hratt og ungt um ar. Hva hann  unni essari stlku heitt.

Hann hafi ttast a langan veturinn a hann hefi hrtt hana fr sr; a henni hefi misboi tilfinningar hans gersamlega. Tminn hafi unni hans gu og gert henni ljst a a vri elilegt og henni til hrss a tilfinningar hans hefu rast essa tt. Henni hafi fari a la betur me essa uppgtvun sna og nna var svo komi a hn var hans.

Hn losai um belti hans og hann renndi um lei kjlnum af xlum hennar. Hann greip andann lofti egar hn st nakinn a ofan frammi fyrir honum. Brjst hennar voru sem roskair vextir barmi hennar, hvt og stinn me rsbleika unaskoppa. Hann laut yfir hana og snerti vrum vi eim; til skiptis hr og hvar. Hann fann a andardrttur hennar dpkai og var ungur af stru. Hann leit upp. Andlit hennar var loka um djpa upplifun girndarinnar. Hn lt falla af sr kjlinn.

Hann horfi niur eftir henni. Magi hennar var me mildri bungu fyrir ofan hvtan rhyrning sem nrhld hennar mynduu. Hann renndi af sr buxum og skyrtu. Hann fr um hana hndum eins og hann vildi festa sr sem best minni tlnur hennar. Hann fann lttan tritring holdi hennar egar hann strauk lr hennar og kvi.

Hn lt fallast fataflekkinn og dr hann me sr, og svo var sem liu af eim au ft sem au enn voru . Hann  fr um lkama hennar me kossum mean hn misst grf fingur sna hr hans ea struk honum um brjst, herar og lendar.

Hann fann a hn geri krfu hann. Krfu sem hann var meir en fs a gegna. Han fr hndum um skp hennar og hn stundi ungt og krefjandi. Varlega fri hann sig inn hana. Hn kveinai aumt er hann opnai lf hennar. Hann hikai, en svo rsti hn honum inn sig me v a leggja hendur snar lendar hans, fast og af r.

Hann fr sr a engu slega girnd hans krefist sns. Me hgum hreyfingum og hvldum til kossa byggi hann upp spennu lkmum eirra beggja ar til einskis var lengur a ba. titrandi slu lukust himarnir upp fyrir eim og nttin ljmai heit og rungin.

*

au hfu leita skjls fyrir ntursvalanum hlu eyibli sem ntt var til grastekju og grafi sig ilmandi tuna. ar hfu au sofi famlgum. Um morguninn vaknai hann vi a a hn horfi hann hljum, hugsandi augum.

egar hn s a hann lauk upp augunum fr hn a ekja andlit hans me kossum. Hann vaknai allur vi a og au gldu lengi hvort vi anna me kossum og strokum. Loks nutust au aftur lengi og hgt.

au voru ein heiminum essa ntt og heimurinn var fyrir au ein. Ekkert anna hafi ingu en st eirra. au fundu a allt sem undan var gengi, eirra langa saga sameinai au. a var sem ekkert hefi ingu nema v samhengi og einmitt a gaf llu ru merkingu.

au gengu t morguninn innilega hamingjusm. Hn bar enn kjlinn raua, dagur var lofti og slin hafi n a verma allt. a var enn logn og lofti kyrrt og trt. Sngur fugla kva vi ma og kjarri.

Hann nam staar og sneri henni a sr og sagi rddu sem var vi a a besta af geshrringu: hefur fr v fyrst lifir veri tilgangur lfs mns. llu hefur gefi tilgang fyrir mr og ekkert er til sem g vildi ekki gera fyrir ig.

- stvinur minn, sagi hn htlega, g er ll n og hefur opna fyrir mr dyr meiri slu og ryggis en g hlt a gti veri til. g get ekki hugsa mr framtina n n.

Hann  beygi sig hnjnum, tk um mjamir hennar bum rmum og lyfti henni upp yfir sig svo hann gat hvlt hfu sitt vi brjst hennar. Hn spennti hann lrum snum svo kjll hennar lauk um au bi. Hn lagi vanga sinn hfu honum og fann sig borna uppi af styrkleika hans.

Hn fann a hann hreyfi hfui og lyfti hfi snu. Hann horfi upp til hennar og hn niur til hans. Bl augu hennar skinu djp vi mgrnum augum hans.

Hver sem hefi s til eirra essari stundu hefi ekki komist hj v a vera gagntekinn af essari fgru mynd star og innileika. a var sem hn sti hum trni hamingjunnar og hann bri uppi farsld eirra beggja. Ljst og miki hr hennar lk um vanga hans. Kjllinn var sem hjpur um glei eirra, rauur og skr morgunslinni, minnti senn eld og bl og st.

au ttu aeins tvo starfundi eftir ennan ur en hn fr sklann um hausti. a  var ur en hann fr sjinn aftur og aftur egar hann kom nst land. Svo var hn farin. Sknuur og r eftir henni uru n skipflagar hans.

*

Um hausti vildi nemendaleikflagi byrja snemma leiklistarverkefninu. au hfu ri ungan efnilegan leikstjra sem loki hafi nmi London um vori. a var meiningin a mta fyrir rmt leikriti sem skyldi sami af hpnum sameiningu. Mean jlaprf og fr stu yfir tlai leikstjrinn a gera r drgum hpsins heildsta mynd af leikverkinu og framvindu ess.

a voru ekki linar margar fingar ur en ljst var a leikstjrinn hafi fengi augasta henni. Athygli hans var ll hreyfingum og svipbrigum hennar. etta rvai hana til ess a leggja sig alla fram.

Eftir eina finguna tk leikstjrinn hana tali og sagi henni a lit sitt a hn byggi yfir einstum hfileikum. Hreyfingar hennar vru senn markvissar og okkafullar og svipbrigin lifandi og hrfandi. Ekki spillti a svo hve falleg hn vri.

a var sem essar jkvu athugasemdir leikstjrans kveiktu henni  ntt lf. Vst vissi hn a hn var falleg stlka, svo tti hn st sem geri hana senn sla og vissa framkomu. N hafi manneskja sem va hafi rata btt um betur me mikilsveru hrsi sem styrkti sjlfsmynd hennar og efldi.

a fr v svo a etta sst framkomu hennar. Sumar vinkonur hennar og sklasystur tlkuu etta af fund sinni sem hroka. Ef til vill var etta   fyrstunni nsta saklaus glei yfir eigin verleikum en hugsunin um eigin frbrleika var smsaman leitnari og dr athygli hennar sem segull a henni sjlfri.

Leikstjrinn hafi frtt af starsambandi hennar v hann fr a vkja a v oftar hva a vri rlegt fyrir hana a bindast svo ung og kasta fr sr takifrum til mennta og frama. Hann virtist ekki sj hvernig gti ruvsi fari en a hn yri bundin vi b og barneignir. etta bar tal me eim me msum htti, beint og beint. Smm saman fr etta a sga inn hugsun hennar svo hn fr a sj fyrir sr nm tlndum og leiklistarferil framhaldi af v. Jafnvel lt hn sr huga koma a leita astoar hans me etta en tti a sanngjarnt ef hn lti hann svo ra sar.

*

a var nokku rvillt stlka sem kom jlfr litla orpi sem tti eins og hn miki undir essum manni. Hann var skipstjri eina stra fiskiskipinu. Fair hans hafi byggt upp tger ess fr v hann byrjai me  einn vlbt, allan skuld. Hann hafi a verulegu leyti byggt upp etta orp. Fyrst tgerina  og svo sar fiskverkunarstina. etta hafi svo lagt grunn a hafnarger og allri annari uppbyggingu seinustu ratugina.

eir ltu ekki miki yfir sr fegarnir og unnu strf sn hljltri ijusemi og af yfirvegun. Eiginkonan, mirin var raun mun meira berandi. Hn var frumkvull flagslfi, sat hreppsnefndinni, var fyrir kvennadeild slysavarnarflagsins og var senn formaur sknarnefndar og sng kirkjukrnum.

au hittust strax og hann kom land jlastopp. a var eins og tminn sem liinn var hefi teki fr eim a hispursleysi sem au hfu eignast. Kannski var a fyrst og fremst hn.

Hann kom heimskn til mgnanna afangadag eins og hann var vanur. Hann fri eim sjaldfengi ggti og henni fallegt krossmen a gjf. a var ltt yfir samfundi eirra enda fari um gamalkunnan farveg. Hann mundi ekki heimskja r aftur um jladagana og yri san a skreppa samt fur snum til hfuborgarinnar vegna tgerarinnar. Hn skyldi hins vegar koma og bora me fjlskyldu hans gamlrskvld. Mir hennar var auvita velkomin lka en hn kaus a vera  heima.

Hn lt beina athugasemd hans um a au gtu hist jladeginum svara.

Hn kom rtt fyrir matinn gamlrskvld. Auk eirra riggja sem bjuggu ar heima voru tv skyldmenni eirra, eldra flk. Foreldrar hans voru allegir og andrmslofti notalegt, og hn ekkti au eins og alla orpinu var henni enganveginn rtt. Hn reyndi a lta engu bera. a fr ekki fram hj henni a hann tk eftir v hvernig henni var innanbrjsts. Kvldi lei uns komi var a sjlfum ramtunum.

egar hann skaut upp strum fallhlfarflugeldi af eim birgum skipsins sem urfti a endurnja var honum hugsa til ess hva ri hefi veri gott, en bar a me sr fyrirheiti um hi komna? Slgin tlf hljmuu tvarpinu og svo ramtaslmurinn. au stu ein  ti glersvlum mur hans. Hann lt ljs hugsun sna og spuri: nja ri jafn milka hamingju handa okkur og a gamla benti til?

Hn dr vi sig svari en svarai svo: g veit ekki hver hugur minn til framtarinnar er, elsku vinur. Leyfu mr a tta mig til vorsins. g ver n stdent vor og svo er a leiklistin sem leitar hug minn.

Hann fann til aldursmunar eirra og hversu miklu a varai framtarferil hennar hva r yri. Hann sagi v: veist a g vil a njtir n og getir gert a sem hugur inn stendur til. g ri a eitt a f a vera sem nst r, elska ig og styja.

Hn gafst honum um nttina en svo var sem hn dragi sig hl. a var ekki sama rlti og hispurleysi yfir eim og veri hafi um sumari. Samt hafi nttin veri eim yndisleg. Varir eirra jafn yrstar eftir a f a kanna, braga og gla. Lkamir eirra ekktu hver annan og brugust sem ur vi atlotum og starorum.

Hann tti undarlegt ruleysi me sjlfum sr. Einhvernveginn eins og hann hefi flgi henni algjrlega rskur um hamingju eirra. Hann vissi a hann gat ekki, n heldur vildi hann hafa nnur hrif kvarnir hennar en a lta hana vera vissa um hug sinn.

*

Hann hringdi hana egar hann var landi og sagi henni almlt tindi en miklu fremur vildi hann f a heyra hvernig henni gengi me nmi og leikstarfi. Hn gat tala um nmi en sur um leiklistina. Hn hafi viljug viljug lent undir hrifavaldi leikstjrans. Leikstjrinn hafi n mta leikverki skrar annig a a snerist meira um persnuna sem hn tti a leika. a einsog lyfti henni upp sem frjlsum einstaklingi sem hefi allar stur til ess a fara sna lei, velja sinn veg og iggja og notfra sr asto annara. Hn hlyti a kanna sem flest og reyna sjlfri sr en umfram allt losa um hmlur.

a var sem leikstjrinn  vri me essu a beina henni kveinn farveg, segja henni eitthva um hana sjlfa.

etta gekk allt mjg nrri henni og tk mikinn tma. Hn reyndi a standa sig jafnvel nminu og ur svo etta tk . Hugsunin um hann l svo undir llu saman. Hjarta hennar leitai sfellt til hans en hugurinn vildi taka ara stefnu. etta varnai henni stundum nausynlegs svefns og hvldar.

Nrvera leikstjrans var lka stugt reifanlegri. Hann lagi sem elilegt var mikla herslu a leibeina henni. Hann var henni sem spegill og sndi henni andlitshreyfingar og lagi orin tungu henni. Hann stri hreyfingum hennar og tk stundum hendur hennar ea st fyrir aftan hana, tk utanum mitti hennar og hreyfi lkama hennar og arma eftir vild sinni.

a var lkast v sem hann vildi framkvma gegnum hana og hafa stjrn athfn hennar og hugsun, og ekki aeins leiksviinu heldur almennt. Stundum var sem eitthva ertskt vri vi essa leibeiningu. a truflai hana fyrstu en svo kva hn a hn yri a leika me ef rangur tti a nst.

*

Hann stillti svo til me sjferir snar a hann gat komi frumsninguna og var sem leislu a horfa leik hennar. Hreyfingar hennar voru a elisfari okkafullar og lkamsfegur sfellt meira berandi eftir v sem hn roskaist. Svipbrigin undurfgru andlitinu sgu margr vintri og au kunni hann manna best a lesa.  var eins og komi vri eitthva ntt til sgu og ekki a llu leyti saklaust og hreint, eitthva fremur margrtt og dulugt. a kom srkennilega vi hann a hn lk kjlnum raua seinni hluta sningarinnar. Hann fann til afbri. Kjllinn var huga hans helgaur st og glei eirra einna. Hann fr henni afar vel og hfi hlutverkinu srlega vel.

a var hins vegar tvrtt a etta var sannkallaur leiksigur ungrar konu og um lei stafesting hfni leikstjrans.

Hann gat aeins n til hennar og ska henni til hamingju en au hfu ekkert tkifri til a vera ein. Hn s a hann var undurhrifinn en hn hafi ekki ni til a hugsa frekar um a.

a uru alls fimm leiksningar remur vikum og prflestur nlgaist um. Hn fann sjlf a hn var orin reytt. Hn var v fegin egar a sustu leiksningunni kom. Hn fann a hn tti ekki kraft meira og yri n a sna sr alfari a nminu. yri hn a n a sofa og hvlast vel ur en hn  hellti sr t prflesturinn.

egar tjaldi fll sasta sinn var hn segjanlega reytt en fegin. Hn  hreinsai af sr leikfarann en hafi sig ekki a skipta um ft enda hafi hn ekki komi ftum sem hfu betur til ess samkvmis sem til st. mean yfirgfu leikhsgestir salinn og flagarnir settu upp veislubor sviinu. Veitingar hfu veri pantaar.

Hn hafi litla matarlyst en fkk sr svolti rauvn. Hn var vni vn en hresstist fljtt af v og glein yfir verkalokunum tk vldin. Rur voru haldnar og lofi hlai, mest leikstjrann en einnig hana. r tvr voru stjrnur kvldsins.

au leikstjrinn hittust a lokum bningsklefanum og voru a v a hn hlt a kvejast. Hann trekai a sem hn hafi sagt um veturinn a hn tti a vera frjls, reyna margt og vera strkostleg leikkona.

r fmuust og kysstust, leikstjrinn og hn. Kossarnir voru af hlfu hans srkennilega innilegir og hn var vr stru sem kom henni opna skjldu. Varir hans voru heitir vrum hennar og hendurnar struku henni um lkamann stleitinn htt. Hn hefi sjlfsagt hrint henni fr sr a bragi ef vald leikstjrans og a sem undan var gengi fingunum hefi ekki villt um fyrir henni. Hva vildi hann a hn upplifi? Hn hikai vi og lk me ar til nokku langt var gengi. Leikstjrinn hafi fari me hnd sna um brjst hennar mean hann hlt fram kossum snum og stundi upp adunar og starorum. Hnd hans hafi frst niur eftir lkama hennar um lr og leita eftir skpum hennar egar tvr vinkonur hennar r leikhpnum komu askvaandi inn a leita a henni rar eftir teiti.

egar eim var ljst hva var a gerast rku r upp p svo fleiri dreif a. a laust hana sem elding hvlkar astur hn var komin. Hn hrundi saman og brast ofaslegan grt. Leiklistarkonan rauk dyr og hvarf egar n skringa. Flki talai hva upp anna um a sem hafi gerst. Svona laga var aeins til ljtum blum og sem flk ori varla a minnast .

Einhvern veginn komst hn heim herbergi sitt. Hn fleygi sr rmi. Henni var hins vegar fyrirmuna a festa svefn. Hn grt og skalf. Tilfinningalf hennar var sem henglum. Hafi henni kannski tt etta gott? Nei, a var af og fr. etta var frnlegt. Hafi hn kannski lti leikstjrann misskilja sig? Hva hldi flki sem kom a og hva tti hn a segja honum?

Skjlftinn lkamanum jkst og var ekki lengur neitt sem hn  kannaist vi og andardrtturinn var sfellt grynnri og rari. Hn  lei megin.

*

Hann  var a ljka veiifer egar fair hans sagi honum fr v a hn hefi veikst alvarlega og lgi sjkrahsi. eir hfu ori sttir um a hann  kmi strax land en a yri ekki fyrr en ntt sem hann ni til hafnar.

Hann gat ekki haft hugann vi anna leiinni land en hva hn vri honum drmt. a mtti ekkert af essu leia. Lknarnir vissu reyndar ekki enn hva var seyi en vissu um lag og reytu.  En a var lka saga um veikt hjarta ttinni og a flk hafi falli fr ungum aldri. Pabbi hennar var aeins rtugsaldri egar hann lst.

Leiin land var lng og blferin hfustainn tlai aldrei a taka enda.

Hann stendur vi rm hennar og sr hvar hn liggur svo fl rmi snu. a sker hann hjarta a sj hversu veikluleg hn er. Andliti svo lflaust, mjar hendurnar snginni. Andardrtturinn snggur og grunnur.

Hann finnur til tta og sorgar. Hva yri? Og honum me llu meina a hrfa hana burtu  r essum hska. Hva vildi hann ekki leggja slurnar avo hun mti lifa! Hann gfi glaur sitt eigi lf hannar vegna.

Hann sr a mir hennar er hj henni og ltur til hennar, heilsar og spyr hvernig staan s. Mirin segir me grtstaf kverkunum a tliti s ekki gott. Hjarta hafi bila og svo mikill skai s orinn a ljst s a miki urfi til a hn ni fullum bata. etta er eins og egar g missti hann pabba hennar, segir hn og brast grt. Hann gengur til hennar og sest hj henni og tekur utan um hana. Tr hans ryjast einnig fram.

Lknirinn kemur stuttu seinna og gerir eim grein fyrir v a nsti slarhringur skeri r um framhaldi. a s a mati lkna a sunnan stulaust og of httusamt a flytja hana, ager komi ekki til greina a svo stddu.

egar lknirinn var farinn stu au bi fram hj henni en hugsuu mest sitt. au skiptast helst orum um augnablikslan hennar og a almlt sem eim kemur hug me lngum gnum.

Um kvldi hgir henni svolti. Andardrtturinn verur dpri og hgari. Seint, undir ntt, lkur hn upp augunum og sr au bi og brosir, segir bara: Gott, en sofnar svo hgum svefni. Lkninum ykir etta vita gott og hvetur au til a sofa lka. au dotta stlum snum til skiptis en sofna ekki.

Snemma um morguninn vaknar hn og fr a drekka nringarrkan drykk. Hn hressist vi a og spyr eftir flkinu eirra og hva lknirinn segi. Hann segir henni a au veri a sj til dag og morgun.

Hn segir mmmu sinni mean hann skreppur fr um stund a henni batni rugglega fljtt. etta s mest reyta og segir henni ngu miki um atburi fyrri ntur til ess a hn skilur hva hafi veri um a ra. Mir hennar stvar tal hennar egar hn sr hversu miki henni er um etta allt.

egar hann kemur aftur er hn dottin t af n. Mir hennar fer og hann situr hj henni fram.

Nokkru seinna vaknar hn og augu hennar fyllast trum egar hn sr hvar hann situr ein vi rm hennar. Elsku vinur, hva hef g gert okkur. g hef brugist r hrilega. sem aldrei hefur veri anna en gur vi mig.

Hann veit ekki hvaan sig stendur veri og getur engu svara. Hn tekur v sem skun og grtur enn meira og ofsalegar. Hann stendur upp og sest undir hana og vefur rmum. Svona, stin mn, grttu ekki. getur ekkert a essu gert. Nei, ekki lengur og egar veist allt skilur hva g er breysk og vond. g ekki st na skili. g er n ekki ver.

Svona grt hn um stund ar til hann sagi: a er mr ng a srt til og lifir og srt gl og a sem milli okkar hefur fari er og verur mr glei og hamingja. , hrpai hn, og fann greinilega miki til, g ekki skili essa eigngjrnu st. g hef alltaf elska ig, en a hefur alltaf veri sjlfrar mn vegna, af v a hefur veri mr svo gur.

Mir hennar kom dyrnar essu og heyri egar hn rak upp anna og srara hrp. Mirin kallai fram ganginn eftir hjlp og hraai sr a rminu ar sem hann hafi lagt hana aftur egar hn pti og hlt skelfdur hnd hennar. Hn l mevitundarlaus egar hjkrunarkonan og skmmu sar lknirinn komu inn stofuna.

Hjartaritinn sndi flata lnu og tilraunir til endurlfgunar bru ekki rangur. Hann st vi hfagaflinn stjarfur af skelfingu og kvl. Mirin sat vi ftagaflinn hnipri sti snu.

Lfvana lkami stlkunar sem au bi elskuu l hvtum voum. ll tki voru fr henni leyst og hjkrunarflki hafi dregi sig hl.

- Hn er ekki din, sagi hann loks hgt og festulega. Hn lifir mr. Hn mun alltaf lifa mr. Hj mr hn heima, alltaf. Mirin sagi ekki neitt en grt hljlega.

Eftir a au hfu stai vi lengi, stroki hendur hennar og hr, kysst hana trvotum kossum, stu au upp og fmuust. Mirin sagi: -  hefur veri okkur svo gur og hana efur elska fr v fyrsta. a ttu allir a f a njta svona elsku, en hn naut hennar og d vissu um a.

essa stund sem hann st yfir dnarbe hennar hafi ll eirra sameiginlega vi runni fyrir hugskotsjnum hans. Hann s hvar kjllinn raui l poka og spuri mur hennar hvort hn mtti ekki f a hvla honum. Henni fannst a vieigandi. Hann vri stargjf hans til hennar sem hefi gert hana a konu me st sinni.

*

a var lii kvld og hann stri skipi snu miin. Slin var a setjast ti fyrir firinum. a hafi veri skja en n hai slin gengi svo langt niur a hn skein gullnum bjarma inn undir skin. fjarska voru skjaslur og bru trleg litbrigi fr gullnu yfir grnt mildum tnum. Fjallahlarnar voru sem r gulli og til mts vi hann teygi sig geislablik. Brurnar framundan voru sem gulli lagar.

Hann  hugsai um hana, hn var alltaf huga hans, mist forgrunni ea handan vi vifangsefnin. J, a var satt a hn lifi huga hans og minningin um hana ljmai upp tilveruna eins og essi sl. Br lit allt, eins og hn hafi gert mean hn lifi en sknuurinn geri hjarta hans ungt og oft hrutu ungir tradropar af hvarmi hans. Minningin var me tmanum svo drmt a hn yfirvann sknuinn hgt og btandi.

a var gott a horfa slina og himininn og hugsa um hana. Hn var ar. Lifi ar og var hn og ar ni ekkert til hennar sem gat hryggt hana og meitt. ar var friur fyrir llu v sem gerir slu okkar mein.

Hver hafi sagt vi hann a hann vri ar lka, nna, hj henni? A eilfinni vri tminn upphafinn og llu loki hr jr, fyrir llum, og allir anga komnir sem lifa hfu tmanum. Hann og hn ar, saman. var yndisleg hugsun. Hn upplifi ekki askilnainn, aeins hann. a var lagi, hugsai hann, g er ekki a grta hennar vegna heldur vegna sjlfs mn. Handan vi tma minn mun g finna hana n, glaa og frjlsa.

Hann horfi til slarinnar ar sem hn hvarf hgt bak vi ystu sjnarrnd og hann minntist andlts hennar, hvernig myrkri seig yfir slu hans eirri stundu. Gulli hr hennar koddanum, eins og slrkirnar hafinu.

Svo var slin horfin og nnast augnabliki sar ronuu skin og himininn var eldrauur nokkra stund.


*  *  *

Eftirmli

Vi fyrstu sn og veru er etta starsaga, en g tel mr tr um a etta s einnig tknsaga.

g var gangi niur Laugaveginn, etv aldamtari og geng ar fram auglsingu um kvikmynd. myndinni eru kona og maur annig famlgum a maurinn heldur konunni uppi og hfu hennar ber hrra en mannsins. Hn er rauum kjl (a.m.k. s g hann sem rauan kjl) sem fellur um au bi og horfir niur augu hans me innilegt bros vr.

Myndin festist huga mr og tengdist me tmanum gamalli starsgu sem g ekkti. aan fkk sagan andrmsloft.

Mr komu hug Ljaljin og aan tengdist hugurinn lkingu Krists um brina og brgumann. henni er hann brguminn en kirkjan og hinn trai fyrir sig brurin. Kirkjan hefur nota essa lkingu allar gtur og kvenflk sr lagi.

Stlkan essari sgu er hin traa sl sem vex upp samflagi vi Krist tr barnsins. Hann er alltaf nrverandi og sr fyrir margvslegum nausynjum hennar. Hn eignast sem ung kona afturhvarf, e a hn tekur persnulega afstu til trar sinnar, dpri og innilegri. Lf hennar ljmar upp.

Maurinn er senn fur- og stmannsmynd, Gu, fair og Gus sonur, Kristur. Hann nrir og verndar. Hann elskar og skilur. a eru tveir krossar sgunni. Daui furins, svik og daui hennar sjlfrar. a er upprisa sgunni. Lfi sem stin kveikri me henni og lf hennar honum lok sgunnar.

Trarsambandinu verur trlega aldrei til fullnustu lst me mannlegum lkingum nema st karls og konu s tekin til greina og hi nna samband eirra sem aldrei getur eingngu veri platnskt. Maurinn er andi, sl og lkami, heild sinni. Maurinn  hefur eilfan kjarna, tilfinningar og lkamsveru. Lkamleg nnd, adun er til staar, hn s a aeins sem minning ea r.

ess vegna er hjkvmilegt a lta lesandann einnig finna holdlegar tilfinningar til ess a fullkomna tknrna hugsun sgunnar. a a sagan hefur hug mannsins sem sjnarhl og skilningarvit hans sem tengiri a lsa innileik star og krleika Gus.

Raui kjllinn sem hann  gefur henni er tkn trarinnar og ar sem hann umvefur au bi, er alltaf nrverandi, er hann tkn star eirra. Gjafar trarinnar sem enginn tekur sr sjlfur en Gu gefur hjkvmilega a fyrrabragi. Hann fygir stlkunni jafnvel inn heim syndarinnar, ar sem hn ttar sig, fyllist sektarkennd, v a sem var a vera var ekki a sem hjarta hennar kaus.

a er lklega rtt a skjta v hr inn a me essu er ekkert neikvtt meint um lesbskt samband t af fyrir sig. Sagan sr tma ar sem slkt var hneykslanlegt og a er jafnan gieg reynsla fyrir ann sem ekki slkar hneigir a lenda v a manneskja sama kyns leiti mann.

Frhvarf hennar fr honum og veruleika hans inn heim leiklistarinnar og fyrir hana um lei sjlfhverfninnar er engu a sur stareynd sgunni og getur leitt til andlegs daua raunveruleikanum. a er sjlfu sr a sem menningarsamflag okkar ber vottinn um. ar er svo ftt sem nrir hinn innri mann ef honum er a fyrirmuna a skilja a andlegum skilningi, lesa a augum amk kristinnar trar.

Auvita hugsum vi ll lostafullar hugsanir. r eru ekki fyrir sig neitt ljtar. a er hgt a gera allt a klmi, ef a er gert illa og sjlfhverfum, nirandi og grimmum tilgangi. stin og unaurinn eru tilfinningar sem eins og trin bera okkur upp yfir sta og stund og veita okkur nja sn tilveruna. etta verur ekki fremur askili en grunnttir mannsins, hugsun, tilfinningar og lkami hans.

Kirkjan hefur um aldir gert ngan slag v a niurlgja hi kynferislega og upphefja hi andlega. Hvorutveggja er samvafi tilveru mannsins. a a maurinn matast og vr sig hefur veri gert a sakramenti. v skyldi ekki svi starinnar eins eiga a njta ljss trarinnar.

Hugsa n lesandi gur um essa sgu, lestu hana jafnvel aftur me etta allt huga og vittu til hvort hn upplsir ekki eitthva hugskoti nu.

 

ur birtar smsgur og  hugleiingar

Share on Facebook

 Deila Facebook.

 

  

 Deila  Twitter
 

©SigfsSig.Iceland@Internet.is