ar sem sprengjurnar fllu.
Smsaga eftir rn H. Bjarnason



Fyrir nokku lngu san unnu au saman Gugga og Smri. Hn var talsvert yngri en hann og fyrir tilviljun hittust au inni Caf Hress og hn var me kringlttasta andlit, sem hann hafi nokkru sinni s. N stu au arna andspnis hvort ru og hn var a segja honum fr v egar hn 18 ra gmul vann samt vinkonu sinni sjkrahsi Kaupmannahfn.

?a heitir Rigshospitalet,? sagi hn, ?og a var n meira hva hn var vitlaus kerlingin sem var ar yfir.? Og Smri reyndi a leggja eyrun vi v, sem hn var a segja, en baka til hfinu rifjaist upp fyrir honum, a einmitt rtt hj essu sjkrahsi hafi hann tt heima ltill drengur. a var seinni heimsstyrjldinni og Gugga hlt fram a segja honum fr vitlausu kerlingunni og Smri heyri flugvlagn og blregn lsti upp svartan himininn. Skmmu seinna var gefi loftvarnarmerki og au ll, foreldrar hans, eldri brir og s yngri, ustu on kjallara. ar var allt hvtkalka og einungis dauf birta og kjallarinn var kaldur og rakur. au hreiruu um sig madressum og hfu teppi til a breia yfir sig. Allir blokkinni voru arna og a var mikil spenna loftinu og mitt essari spennu og hska voru au ll eitthva svo nlgt hvert ru, gvilju, hl nlg.

?Kerlingin geri ekki anna en a ragast okkur,? sagi Gugga og mest alla nttina dvldu au kjallaranum, en um morguninn egar flugvlarnar voru farnar aftur yfir til Englands fltti Smri sr sklann, andvkustirur, rllur og reyttur. Mir hans hafi smurt handa honum nestispakka og lngufrmntunum tlai hann a bora r honum, en hann hafi ekki nokkra matarlyst.

?Vi vorum bara tu mntur me strt niur Rhstorg,? sagi Gugga, ?og stundum egar vi ttum fr gengum vi eftir Strikinu og skouum barglugga.?Og Smra var hugsa til morgunsins egar stelpan hinni fyrir nean kom hlaupandi eftir gtunni og hn var me kringltt andlit eins og Gugga og lreftskjllinn hennar var rifinn og sktugur. Hn grt me ekkasogum og mjir barnsftur stu niur undan kjlnum og hn hennar voru blrisa og smuleiis ftleggir og handabk.
?Og hva kom til a frst til Kaupmannahafnar?? spuri Smri.
?Bara djk hj mr og vinkonu minni,? sagi Gugga og kringltt andlit hennar var glalegt og stelpan neri hinni nstum datt um gangstttarbrn. Kaupmaurinn horninu usti t dyr og hann var hvtum slopp. Hann reyndi a spyrja stelpuna hva hefi komi fyrir en hn var ll uppnmi og t r henni hafist ekki anna en grtkft muldur. Seinna frtti Smri a kalski sklinn Fririksbergi hefi ori fyrir loftrs og 86 brn og 13 fullornir grafist undir rstunum.

Hann reyndi a hlusta Guggu en gengar, sundurlausar minningar sttu fastar hann. Englendingar kstuu essum sprengjum og Englendingar voru vinir eirra, sgu foreldrar hans og lka eldri brir. Eldri brir hans vissi mislegt sem Smri vissi ekki, enda var hann nstum tu ra gamall og alls staar me eyrun og augun. Smri var ekki nema sj ra og jverjar voru vinir eirra. eir marseruu um gtur og stelpan neri hinni kom ekki t a leika sr marga daga og stundum rei Kristjn tundi Danakonungur eftir Strandboulevarden. etta var fallegur, gamall maur og hann reyndi a bera hfui htt a land hans vri hernumi.
jverjar voru vinir eirra og etta var vori 1945 og eir ttu a til a aka um borgina og skjta flk ar sem a st og bei eftir sporvagni, tu manns af handahfi fyrir hvern jverja sem Danir drpu. eir voru vst a tapa strinu og vildu flta sr a kla sem flestum ur en byssurnar yru teknar af eim. Og kngurinn var dkkblum, sum frakka me axlaskfa og hfu sem var eins og btur laginu. a glampai sveittan hest hans slskininu og kastanutrn Strandboulevarden voru ann veginn a springa t. Karlmenn tku ofan hfuft sn viringarskyni vi ennan aldna mann og kngurinn svarai me v a bera hnd upp a hfu sinni. En stelpan neri hinni kom ekki t a sippa ea fara pars. a var engu lkara en a dauinn hefi sest a gtunni og a kom lknir a vitja hennar og besta vinkona hennar var ein af eim sem grfust rstunum. Hn var dregin upp r hrgu af mrsteinum og hn var ekki lengur lifandi. Hn var din.

En einhvern veginn hlt lfi samt fram og eir strkarnir klifruu upp trn Strandboulevarden og tndu kastanur og kngurinn rei hj og Smri fann lykt af sveittum hesti og slvermdu malbiki og laufguum trjm. Kristjn tundi sat teinrttur hnakknum og uppi sterbr umlungaist gulur sporvagn yfir gatnamtin, seinltur og dauyflislegur, og alls staar var flk reihjlum og a klingdi bjllum, erillinn var svo mikill og olinmin.
?Reyndu a koma r r sporunum,? kallai sendisveinn sendlahjli aldurbogna konu sem hkti yfir gtuna. Sendisveinar uru a hafa hraan . eir mttu ekki slra.
Og au stu arna Caf Hress og Gugga var a drekka Diet-Pepsi og sem snggvast langai Smra a segja henni fr eirri Kaupmannahfn, sem hann hafi kynnst en htti vi a. milli minninga eirra var rafjarlg, sama verld en annar tmi, arir atburir, kannski velkltt flk a ganga eftir Strikinu hennar upplifun, en ekki myrkvu borg og blregn af himni.
?Vi vorum arna heilt sumar,? sagi Gugga, ?og nokkrum sinnum frum vi me flugbtnum yfir til Malm, bara djka, og tkum san ferjuna til baka um kvldi.? rdd hennar var saknaarhlja.
?Finnst r Diet-Pepsi gott?? spuri Smri og flauelsmjk, bl augu mttu honum yfir bori. Honum lei vel nlgt essari konu a hann gti ekki sagt henni fr litlu stelpunni, sem kom grtandi eftir gtunni, n flugmnnunum sem hfu fyrir v a koma alla lei fr Englandi a kasta sprengjum krakka, sem voru a lra a lesa og reikna hj kalskum nunnum Kaupmannahfn.

?a er svalandi,? sagi Gugga og t um gluggann hj kaupmanninum barst lykt af Persil spuspnum og eplum og fjarska glumdu jrnhlar steinlagri gtu. En nturnar loftvarnarmerki, ntt eftir ntt og nsta hs fullt af flttaflki fr austurhluta skalands og strkarnir voru grnum leurstuttbuxum me axlabnd og a var tortryggni kvaskyggum augum eirra.
kvldin sagi mir hans eim sgur fr slandi, sgur um hesta sem hlupu frjlsir haga og um bla vttu og fjll sem voru miklu hrri en Svaliturninn og Kristjnsborgarhll og um bndabi grurslum dlum og fiskibta a leggja r hfn. arna hfu foreldrar hans sliti barnssknum og anga myndu au fara a strinu loknu, strax og mennirnir me ykku stlhjlmanna og trllslegu leurstgvlin fru heim til sn.
?Fru i ekki stundum Tvl?? spuri Smri.
?J, og lka disktek, bi Pussy Cat og eins Bonapart.? Og Smri lri a synda sjnum ti Bellavue, fyrst kafi, svo hundasund en san bringusund og meira a segja krol. Og hann mundi eftir heitum sandi er nam vi iljar og nggas silfurbrfi og sbragi sem blandaist sjvarseltu af vrum hans.
?g var gangastlka sptalanum,? sagi Gugga, ?og kerlingin alltaf hlunum mr.? Og rtt hinum megin vi horni hafi maur veri skotinn til bana fyrir a fela byssur uppi halofti og litlir fiskibtar fluttu Gyinga yfir til Svjar, hrddir og samanhniprair lgu eir lkarnum og ekki nema hrsbreidd milli lfs og daua.

Eftir slsetur var Kaupmannahfn myrkvu borg og dregi fyrir alla glugga, svartar rllugardnur og ykk gluggatjld og enginn mtti vera ferli gtum ti. Stugur tti en samt hlja og st skugga ttans, kannski meiri hlja vegna ess kva sem kntti au saman.

Lngu seinna kom stelpan hinni fyrir nean t a leika. Hn var fl vangann og hljlt. Allt etta vor hl hn aldrei, brosti mesta lagi daufu, vofulegu, fjarlgu brosi. egar stllur hennar fru pars gangstttinni st hn lengdar og horfi . Besta vinkona hennar, s sem var alltaf a lna henni strokleur og yddara, hafi grafist rstunum. Eitt glappaskot hafi rnt essu lfi og hina sem eftir lifi barnskunni. Kannski myndi hn vina enda lifa skugga essa eina atburar, veiklu ea kannski yri hn sterk, of sterk.

Og Gugga sat arna mti honum Gaf Hress og sagi honum fr sinni Kaupmannahfn; sama borg en lkar minningar. Og kaupmaurinn horninu ht Olsen og konan hans gaf krkkunum gtunni stundum bolsur r krukku, rauar bolsur r glrri krukku. Og stug spenna, dagarnir eins og hnfsegg, aldrei slaki nema rtt blnttina og gullu loftvarnarflautur, fari ofan hvtkalkaan kjallara og nsta morgun stakk dagsbirtan lkt og oddhvassar plur andvkureytt augu fastandi maga og leiinni sklann klappai skur hermaur honum kollinn.
?etta er vinur okkar,? sagi eldri brir hans, en kannski tti hermaurinn ltinn son heima skalandi og hann var hlr augunum. Heit hnd hans hvldi eins og prjnapottlok hfi hans lengi eftir. Smri tti erfitt me a skilja etta allt saman. Hverjir voru eiginlega vinir og hverjir vinir?
? mtt aldrei tala vi jverja,? sagi eldri brir hans. jverjar voru vinir nema hva a voru vinirnir hinum megin vi Ermasund, sem hfu teki hlturinn r stelpunni hinni fyrir nean. etta skildi Smri ekki.
?Ef talar vi jverja,? sagi brir hans, ? fru aldrei framar a fara me mr b sunnudgum.? Og eftir gtunni kom mjlkurvagn dreginn af tveimur strum hestum og hfaskellir heyrust gtuna enda.

?Hestarnir slandi eru allt ruvsi,? sagi mir hans, ?bi minni og fallegri. eir hafa lka tlt og skei, essir bara brokka og valhoppa.? En eir voru vinalegir essir dnsku hestar og a var sterk leurlykt af aktygjunum og annar kskurinn gaf eim hafra r strigapoka mean hinn bar mjlkina inn mjlkurb. Miki var etta g barnska, hugsai Smri. Hn var eins og hnfsegg, full af spennu og alltaf eitthva a gerast.
? sjkrahsinu var strkur einhverju fokki,? sagi Gugga, ?hann var jafngamall mr en samt fkk hann hrra kaup. etta fannst mr sanngjarnt.? Og hfarnir hestunum minntu strar potthlemma og hestarnir voru me leurhlfar vi gagnaugun til a eir sju sur t undan sr og fldust skarkala borgarinnar.
?Strkurinn var lka montinn,? sagi Gugga, ?g oldi hann ekki.? Og mjlkurflskurnar skrltu jrngrindum egar vagninn sveigi fyrir nsta horn. J, barnska hans var eins og hnfsegg. Ekki mjkt og hltt hlfrkkur, heldur hnfsegg ea hrbeittur slargeisli dgun. a var sem Smri lri a lfi er ekki sanngjarnt.
?a var n meira sprelli okkur arna Kaupmannahfn,? sagi Gugga, ?rssuum oft strtisvgnum borgina vera og endilanga ea frum lestirnar.?

Og mir eirra sagi endalausar sgur fr slandi, landinu handan vi hafi ar sem ll tundurduflin voru og kafbtar, sgur um hesta sem hlupu frjlsir faxi me sveigan makka ea eir flugust til a finna krftum snum vinm. Og svo allt flki, amma hans sem klddist peysuftum og afi sem var slasmiur. Hann var rlyndur og snyrtimenni, aldrei me sorgarrendur undir nglunum, alltaf hreinn hndunum egar hann tti fr, sagi mir hans. Hann sng Frkirkjukrnum og hafi djpa, a bassardd. Hin amman spilai pan og saumai str teppi, nlspor eftir nlspor og hn var mj, hlsinn eins og ttuprjnn. Hn hafi veri alin upp sem hefarmr og gekk dnskum kjl.

Og afi hans tti hesta og hann fr me rj til reiar alla lei vestan fr Vesturgtu og upp a Geithlsi samt Eyri klskera og Siguri tannlkni. Svo var a bla vttan og fugl sem st kyrr loftinu hann flygi og um varptmann tti hann a til a steypa sr beint hfui flki. essi fugl ht kra og kruegg voru mjg g, sagi mir hans, en a var a gta ess a au vru ekki stropu. En fyrst og fremst voru a sgur um hesta og eir slensku voru a minnsta kosti jafn fallegir og hestur kngsins, sem rei honum eftir Strandboulevarden til a sna jverjum a hann kynni a bera hfui htt og halda viringu sinni. Frsandi hestar, stappandi niur ftum, sveittir slskini ea rigningari og blautar moldargtur og svo aftur komi slskin, svartalogn, grnir grasbalar, kaffi flsku ullarsokk stt hnakktsku og heimabaka brau og skonsur me miklu smjri og ykkt skorinn ostur. a var sprett af hestunum og eir bitu gras sumarkyrrinni mean flki drakk kaffi. Fugl sem ht spi spgsporai mjfttur og me langt nef uppi mel og karlarnir voru me silfurslegnar svipur. Naumast var a. egar hr var komi sgu var fari a reyna all nokku trgirnina. Mir eirra dr myndaalbm upp r skffu orum snum til stafestingar. Ljsmyndir skrkva ekki.

Svona var etta og san lngu fyrir str hafi fjlskylda Smra flakka um Evrpu, land r landi, r einni borg ara, Hamborg, Heidelberg, Fririkshfn og fleiri borgir, en san enda Kaupmannahfn. ar hfu au ori innlyksa egar stri skall . ll essi r ttu au engan a nema hvert anna og sgurnar um landi, sem au myndu fara til egar strinu lyki. Og Smri mundi hversu gott var a hvla handarkrika fur sns ar sem hann l uppi dvan og var a lesa verkfribkurnar snar. eim voru alls kyns tlur og teikningar og mir hans st miju stofuglfi og straujai vott og fersk lykt barst undan straujrninu er a nam vi hreint lni. Og fram hldu sgurnar og mir hans hafi nr brigult minni og hn sagi eim fr uxahalaspu, sem hn hafi fengi ingvllum ri 1930 og lambakjt og brnaar kartflur og a var egg uxahalaspunni; ef nokku hafi hn veri einum of slt, sagi hn, en lambakjti var bi meyrt og gott.
Og nstu gtu var spellvirki tekinn hndum og fari me hann fangabir til skalands og uppi Strandboulevarden marseruu hermenn til a sna vald sitt. Nagandi kvi en samt svo kyrrltt arna handarkrikanum og lyktin af fur hans minnti lyktina af aktygjum hestana, sem drgu mjlkurvagninn og hann las verkfribkur snar alvarlegur og traustur.

Einu sinni hfu eir brurnir stolist niur a hfn en s yngsti hafi gti glopra v t r sr. Um kvldi egar fair eirra kom heim r vinnunni rassskellti hann alla me tlu, svo alvarlegur og traustur. San voru eir sendir beint rmi og eir fengu engan kvldmat. annig var uppeldi, einfalt og engar vfilengjur. etta var ur en essi hrfna slarfri kom til sgunnar. eir voru einfaldlega rassskelltir. essi afer var notu vi hross og ekka krakka uppi slandi og gafst vel. eir fru aldrei framar niur a hfn, sviinn rasskinnunum s til ess og eir voru bara rassskelltir etta eina sinn. Kannski hefi tt a rassskella oftar.

Alltaf anna slagi hlustuu foreldrar hans bresku tvarpsstina BBC og maur me reytulega, skra rdd talai um bl, tr og svita og fair hans lagi eyra tt upp a tvarpstkinu.
?etta er vinur okkar,? sagi hann, ?og brum koma Englendingar og frelsa okkur.? a st lka heima. Friur var saminn og Englendingar komu. eir voru me Montgomeryhfur, sem eir ltu halla skjn og Kaupmannahafnarbar ustu t gtur me flgg. Fagnaarltunum tlai seint a linna og eir sem hfu unni me jverjum voru handsamair og sumar danskar konur voru krnurakaar. r hfu vst veri a kyssa ska hermenn ea eitthva.

?etta eru ekkert anna en hispursmeyjar og tildurdrsir,? sagi Olsen kaupmaur og konurnar voru dregnar krnurakaar t gtu og flki me flggin hrkti r. N var heldur betur fari a hitna kolunum. Hverjir voru eiginlega vinir, hugsai Smri, r v Danir hrktu Dani? etta var heitum madegi og krnurkuu konurnar voru rsttum lreftskjlum og sumar inniskm af v r hfu veri sttar fyrirvaralaust heim til sn. Flkinu me flggin l svo miki a hrkja r.

En tt bi vri a semja fri hldu skotbardagar fram hr og ar borginni, inni hsasundum, uppi kum, bak vi skorsteina. Frelsishetjur skiptust skotum vi landa sna, sem hfu veri a vira sig upp vi jverja og dauir menn duttu niur af hskum essum yndislega madegi. Miki var etta allt saman spennandi og gaman, nema hva litla stelpan hinni fyrir nean hl ekki framar heldur brosti einungis dauflega.

Og tminn lei og um hausti rann upp hinn langri dagur og au sigldu yfir hafi stru skipi lei heim til slands. Komi var vi Gautaborg og ar keyptu foreldrar hans alvru r handa honum og a var me brnni leurl.
?Framvegis ttiru a vita hva rtt klukka er,? sagi fair hans, ?og engin afskun a mta ekki stundvslega sklann.? Jja, hugsai Smri, a er lka skli slandi. a hafi aldrei veri minnst sgunum og hann sem var nbinn a lra a lesa dnsku. N yri hann a lra a lesa slensku lka. Aldrei stundlegur friur. En etta var sem betur fer langt undan og skipi hj ldurnar og hafi var stundum fi og a yggldi sig og lduhryggirnir voru nstum jafn hir og mastri skipinu. Ef smilegt var sjinn leyfi kokkurinn Smra a leika jn og hann lt hvta servettu hanga yfir arm sr eins og hann hafi s jna gera og hann fr me kaffi silfurlitri knnu upp til skipstjrans og rnstykki.

ketu me eim var sk fjlskylda fltta undan hungri og rstum Berln og konan var alltaf a skamma strkana af v a hn var taugastyrk og fltta ea kannski voru eir full rslafengnir. etta voru hjn me tv brn og au hfu ri sig sveitavinnu uppi slandi. etta mundi Smri og hann mundi lka eftir ljsadrinni Reykjavk egar au sigldu inn ytri hfnina, komi fram yfir mintti byrjun nvember og eftirvnting skein r hverju andliti. hafnarbakkanum bei sgur af skyldflki a taka mti eim, mmurnar og annar afi hans, hinn hafi vst fari til Amerku upp r 1920 a freista gfunar ar. arna voru lka frndur og frnkur. Foreldrar hans hfu ekki s etta flk nstum tlf r og afi hans var grhrur og teinrttur baki. Hann var lka alvarlegur bragi eins og fair hans og Kristjn tundi Danakonungur. vestisvasa hans hvldi gullr og r v l gullkeja, sem var fest eitt hnappagati vestinu hans. Hann reykti vindil. En hann vri alvarlegur svipinn br fyrir glettni stlgrum augum hans og hann var me strar hendur.

Miki fannst Smra skemmtilegt a eignast alla essa ttingja svona einu bretti. Og amma hans var peysuftum alveg eins og sgunum og vindlareykurinn og skvaldri geri Smra syfjaan og hin amman, s danska kjlnum, var arna lka. En strkostlegast af llu var, a n s Smri appelsnu fyrsta skipti vinni, nema hva hann hafi auvita s appelsnur bkinni um Litla svarta Samb.

Kona svrtum kjl og me hvta svuntu og hvtan kappa hfi stanmdist hj honum og hn hlt strri skl, sem var full af msum vxtum og Smri fkk sr eina appelsnu. En hann tmdi ekki a bora hana strax, heldur setti hana undir koddann egar hann fr a sofa. a var ekki fyrr en komi var langt fram yfir hdegi nsta dag, a hann flysjai brkinn utan af henni, hgt og strnislega, og brur hans horfu fundsjkir mean hann borai hana. eir hfu bora snar strax um nttina og appelsnan var sr, srari en epli og miklu srari en perur, perur voru star.

?etta var bara djk,? sagi Gugga, ?bara djk hj okkur stelpunum a skella okkur til Kaupmannahafnar eitt sumar.? Og Kaupmannahfn voru allir leikflagarnir, sem eir hfu ori a kveja fyrir fullt og allt. En a var allt lagi. eir hfu svo oft mtt sj bak leikflgum snum flakkinu um Evrpu, voru ornir vanir v og eir hfu hvern annan. Og svo voru a hestarnir. Fair hans eignaist fljtt hesta og a var hltt hesthsinu og hestarnir skildu Smra a hann talai bara dnsku. Ef hestarnir hfu veri brkun lagi andgufu r nsum eirra og a var hla runum og a var ekkert sm hva hestarnir voru kafir egar veri var a gefa eim hey. eir hfu ga matarlyst alveg eins og fair hans, fair hans hafi ga matarlyst og allt hans flk.

Studum fengu eir brurnir a fara bak og a var komi eldi hestana og eir voru kaflonir enda vetur og a var notalegt a heyra marri undan hfum eirra er eir nmu skaflajrnair vi frosthara mjllina.

hverfinu anga sem fluttu voru margir krakkar og strkarnir strddu eim af v eir tluu bara dnsku en a geri ekkert til. Danmrku hafi eim veri strtt a vera slendingar. N var eim strtt a vera Danir. Svona getur etta veri og Smri s a a var eins gott a vera fljtur a lra slensku og reyna a gleyma Danmrku, vera eins og hinir strkarnir hverfinu, hanga aftan blum, tyggja tyggigmm, teygja a t r sr og sna v um vsifingur, spila ftbolta, hnoa snjklur og henda hattaflk og skylmast uppi skrkum. En umfram allt aldrei framar tala dnsku og aldrei minnast Kaupmannahfn.

Stundum reyndist erfitt a skilja slenskuna og nsta hsi vi au bj gmul kona. Hn var oft a skamma krakka t um gluggann hj sr.
?Svei,? sagi hn, ea: ?bja, fussum svei, skammastu n, tvu, ullab, ullabjakk.? Svona lt hn dluna ganga. essu tti Smri erfitt me a n. ?Snfi burtu ftin ykkar,? sagi gamla konan hstugum rmi. etta var hennar talsmti og llum hverfinu tti vnt um gmlu konuna, hn var bara slitin og reytt.

Og Smri reyndi a gleyma Kaupmannahfn en samt mundi hann fram eftir stelpunni neri hinni, sem kom grtandi heim r sklanum, blrisa hnjnum og rifnum kjl. Hann mundi lka eftir msu ru sem hann talai aldrei um; blregn af himni og litlir barnsftur, sem nmu vi heitan fjrusand og nggas silfurbrfi. Ea sumarhs ti vi strnd og kannski rigning og hversu notalegt var a vera gri regnkpu ti rigningu og str skgur rtt hj me hrum og ddrum og rabtur vi strndina. egar au fru heim r sumarbstanum var eim eki jrnbrautarstina lttakerru dregin af strum, jrpum hesti. Hvernig var hgt a gleyma slku?
?J, a er svalandi etta Diet-Pesi,? sagi Gugga og Smri elskai lfi, en raunar heitast er v var lifa spennu, egghvasst og srsauki bland, essi ljfsra tilfinning sem fr mann til a finna rkilega fyrir sjlfum sr.

?Mr finnst Diet-Coke eiginlega betra,? sagi hann og fram liu dagarnir og kannski kom fair hans heim r treiartr og bar me sr lykt af hnakk og beisli og hrossaskt og ferskum svita. Stundum voru msir karlar me honum og eir voru hnhum leurstgvlum og reibuxum, sem pokuu t um lrin og svipurinn andliti eirra var tr eftir allt tilofti og a kljst vi lma hesta. Mir eirra gaf eim kjtspu og ti fyrir var stjrnubjart vetrarkvld.
?Hn er g hj r kjtspan,? sagi fair hans, ?en samt ekki eins g og hj mmmu minni.? Kjtspan var aldrei alveg fullkomin sama hva hn lagi sig fram. Fair hans s til ess.

Eftir kvldmatinn fru karlarnir heim til sn og a var leikrit tvarpinu. Mir hans settist me tgakrfu vi ftur sr og fr a stoppa sokka, en fair hans lagist endilangur upp dvan og ef eitthva skoplegt var sagt leikritinu hl hann dtt, hl me llum lkamanum, maganum og lka hnakkaspikinu og kinnarnar hristust og tr flu r augum. annig maur var hann, egar var gaman var mjg gaman, en alla jafna var hann alvarlegur bragi.

En hvernig tti hann a segja Guggu fr essu llu? etta hlaut a vera henni framandi heimur, svo ralangt fr Tvl og disktekum og flugbtum. Hn myndi reianlega ekki botna neitt essu, en samt var hann feginn a hn skyldi sitja arna og spjalla vi hann um Kaupmannahfn. hinn bginn gti svo sem allt eins veri a hn skildi hann prisvel af v a hn var me flauelsmjk, bl augu og ll svo gljp hfinu og mttkileg, en hann tti erfitt me a koma orum a essu, a minnsta kosti arna Caf Hress.

Og Gugga lauk r glasinu snu og hann r kaffibollanum og au gengu saman t Austurstrti. etta var sumardegi og margir ferli, msir bara a drolla ea stu vi tvegsbankann, arir stikuu einbeittir svipinn sjlfsagt lei a borga skuldir ea koma sr upp njum. Kannski myndu au hittast einhvern tmann seinna og gti Smri sagt henni fr sinni Kaupmannahfn, lka srsaukanum og gleinni mitt essum srsauka.
 

ur birtar smsgur og  hugleiingar

Share on Facebook

 Deila Facebook.

 

  

 Deila  Twitter
 

©SigfsSig.Iceland@Internet.is