SKIN

SMSAGA EFTIR H. S. QUELCH


Reuben Carre skai ess stundum, a konan sn di. marga mnui hafi hn lii hroalegar kvalir; hn var orin nuglind og nldrunarsm. hinum lngu veikindum konu sinnar hafi Reuben alltaf veri olinmur og nrgtinn anga til kvldi, sem hann missti stjrn sr. Hann hafi veri a lesa fyrir hana; bkin var srstaklega heimskuleg og hann verkjai hfui.
Heyru annars Vera, sagi hann, er hann hafi loki skldsgunni: Mr tti gaman a vita, hvort r vri sama, tt g fri t anna kvld. g hef ekki hitt kunningja mna vikum saman, a mundi vera mr dltil tilbreyting.
Tilbreyting, hrpai Vera, en g sem ligg hr dag eftir dag!
Reuben hugsai hljur um miskunnarlausu mnui, er hann hafi lifa essu herbergi, aumkingu, leiindi og kvalir.
g veit, sagi hann, a hefur jst miki alla essa lngu mnui. g hefi jst me r og g hef gert mitt besta til ess a hjlpa r. En g er heilbrigur og sterkur.
hefur auvita efa uppi sl einhverrar stelpu, sagi Vera hslega. Reuben var af essu gripinn ofsalegri reii og laut me kreppta hnefa yfir rmi. Vera rak upp vein og andardrttur hennar var ungur og sogandi. Hn studdi hnd sinni a hjartasta og sagi hlfum hljum: Gefu mr eina tflu.
Eins og leislu gekk Reuben a skpnum og tk fram mealaglasi. essi vanalegi piparmyntuefur fyllti hann beit. Hann mundi, a Vera hafi teki inn fyrir tuttugu mn. og Surgent lknir hafi teki a skrt fram, a undir engum kringumstum mtti hn taka inn meira en eina tflu hverjum klukkutma. nokkrar sekndur hikai Reuben, en svo setti hann essa hvtu litlu hellu milli grrra vara konu sinnar. Innan fimm mntna svaf hn vrt.
Um nttina d Vera Carre.
Nkvmlega viku eftir jararfrina sat Reuben vi arininn og hugai framtina: etta nja lf, sem hann n nlgaist, lndin, sem hann tlai til, reynslu, sem hann var starinn a afla sr og vinina, sem hann vonai a eignast. Skyndilega s hann sjlfan sig svefnherberginu nttina, sem samkomulagi var. Hefi hann tt a gefa Veru tfluna? Hafi a valdi daua hennar? Sakarfellingin, a hann hefi ori konunni sinni a bana, spillti dagdraumum hans. Alla nttina l hann vakandi, hlainn ungbrum efa og tta. Me tmanum stti etta hann enn meira. Hann langai mjg til ess a tala vi einhvern um ennan dkka skugga, sem elti hann llum tmum og allsstaar, en hann tti enga vini ea ttingja, sem hann gat dvali hj. Dag eftir dag tti hann leyndarml sitt einn og ar kom, a hann var reyttur og veikur.
Kvld nokkurt fannst honum hann finna piparmyntuefinn af tflunum. Hann fr inn borstofuna, ar var essi lykt. ͭmyndun, blekking, muldrai hann, v a hann vissi vel, a hann hafi fleygt mealaglasinu. Hann opnai bakdyrnar ar var lyktin lka. Hann leitai islega hverju herbergi, hverjum skp og hverri skffu og tt hann fyndi enga mealaflsku, var essi lykt samt allsstaar og virtist hafa gagnteki allt hsi.
Reuben reyndi ekki a sofa. Hann l hnipri hgindastl, rsti hndum a hfi sr og stundi aumkunarlega. Nsta morgun kl. tta opnai hann dyrnar inn til fr Trist, konunnar, sem kom hverjum morgni, tk til hsinu og bj til fyrir hann matinn.
Finnur nokkra lykt hrna? kallai hann til konunnar, ar sem hn var frammi eldhsinu.
Nokkra lykt? ttu vi fleski, spuri fr Trist.
Nei, nei! Piparmyntulykt!
Nei, herra Carre, g finn ekki neina lykt.
Nsta morgun vsai hann fr Trist heim og tilkynnti sma, a hann gti ekki komi til vinnu sinnar. egar lei daginn virtist efurinn enn gerast.
Loks missti hann stjrn sr ddi fr einu herbergi til annars, braut glugga og blmavasa, reif niur gluggatjld og bari veggina. ttaugaur hneig hann niur glfi og l hreyfingarlaus. Allt einu kom hann auga andlit sitt spegli. a var andlit brjlas manns. Me mikilli reynslu st hann upp, fr upp loft, voi sr og rakai sig, hafi fataskipti og fr t.
Fum mntum sar var hann inni lkningastofu Surgent lknis.
g bst vi, a g tti heldur a fara til lgreglunnar, byrjai Reuben.
Lgreglunnar? Hva ertu a segja? hrpai Surgent lknir.
J, g var konunni minni a bana.
Svo lknirinn sat og danglai fingrunum bori, mean Reuben sagi alla sguna.
Jja, lur r ekki betur n, egar hefur sagt fr llu saman? spuri lknirinn, er Reuben hafi loki frsgninni.
J, mr lur vissulega betur.
a var mjg heppilegt, a komst til mn, hlt lknirinn fram, a rum kosti hefir ef til vill lent fangelsinu. Eins og veizt hefur slfri veri eitt af hugamlum mnum og frstundavinnu. hefur auvita frami glp, glp gagnvart sjlfum r. hefur veri kvinn og hamingjusamur mnuum saman. Stundum skair ess, a konan n di.
etta var skiljanleg sk srstaklega me tilliti til ess, hve miki hn jist. En sakair ig, gazt ekki fyrirgefi r a a bera slkar hugsanir brjsti. Og s lyktun, a hafir ori konu inni a bana, hefur nstum gert t af vi ig, vegna ess a barst leyndarmli einn.
En lyktin lknir? Hva er etta, hn er farin?
J, herra Reuben, vegna ess a hefur n annan til ess a bera leyndarmli me r.
En g gaf henni tvr tflur sama hlftmanum.
En, gi Reuben, a var einskr tilviljun, a hn d einmitt essa ntt. Eins og veizt, var g vanur a gefa henni innsptingu hvern einasta dag til ess a draga r kvlunum. En g skildi eins vel slarlf hennar eins og lkamslfi. g vissi, hve gestir hn var, vesalings konan, hn var v aeins ng, a hn nyti fullkominnar athygli. g sendi t stindab og lt kaupa piparmyntur...
tt vi ... En hn var alltaf betri, egar hn hafi teki r inn!
a snir aeins, hve gur slfringur g er, sagi Surgent lknir brosandi.

Sigurur Finnsson ddi

r Psychology Magazine

ur birtar smsgur og  hugleiingar

Share on Facebook

 Deila Facebook.

 

  

 Deila  Twitter
 

©SigfsSig.Iceland@Internet.is