vintrahorni.

Kofforti fljgandi.

 

Eftir Hans Christian Andersen - ingu Steingrms Thorsteinssonar

Einu sinni var kaupmaur nokkur, sem var svo flugrkur, a hann hefi geta aki allt borgarstrti sem hann bj me silfurpeningum og nrliggjandi strti einnig hann geri a ekki. Hann kunni betur a fara me peningana en svo. Lti hann af hendi einn skilding, tk hann rkisdal stainn. Slkur kaupmaur var hann og svo d hann.

Sonur hans erfi n alla essa peninga og skemmti sr heldur en ekki glatt.

 Hann stti grmudansleiki hverri einustu nttu, bj til papprsskutlur r peningselum, kastai gullpeningum sem vru eir steinar, t vatni og lt fleyta kerlingar. Me essu htterni var bara spurning hvenr peningarnir gengju til urrar, og a geru eir lka. A lokum tti hann ekki eftir nema fjra skildinga, og ekkert af klnai nema einn gamlan slopp og eina morgunsk. N kru vinir hans sig ekkert um hann, r v eir gtu ekki haft af honum f nema einn eirra, sem var vel innrttur og gur sr. Hann sendi honum gamalt koffort me svohljandi fyrirmlum: Faru a lta niur!" Kaupmannssonurinn tk vel a, en hann tti ekkert til a lta niur" og settist v sjlfur ofan kofforti.

etta var skrti koffort. Um lei og rst var lsinn v, gat kofforti flogi. N var a gert, og ara flaug a me kaupmannssoninn upp gegnum reykhfinn, hrra og hrra, skjum ofar, lengra og lengra burt. a brakai botninum, og hann var svo hrddur um a a fri sundur. hefi hann fengi okkalega byltu. En egar kofforti loks lenti jru niri var hann staddur Tyrklandi.

Kofforti faldi hann skginum undir laufhrgu og sneri san lei til borgarinnar. a gat hann hrddur gert, v Tyrklandi gengu allir sloppum eins og hann og me tflur ftum. Hann mtti barnfstru me lti barn. Heyru, Tyrkjafstra!" sagi hann, hvaa strhll er etta hrna rtt vi borgina. a er svo htt upp til glugganna?"

eirri hll br dttir konungsins," svarai hn. v hefur veri sp fyrir henni, a hn eigi a rata gfu t af unnusta, og m ess vegna enginn koma til hennar, nema konungurinn og drottningin su me honum."

kk fyrir!" sagi kaupmannssonurinn. San fr hann til skgar, settist kofforti sitt, flaug upp ak hallarinnar og skrei ar inn til kngsdtturinnar. Hn l sofandi legubekk, og svo var hn fgur a kaupmannssonurinn gat ekki stillt sig um a kyssa hana.

Hn vaknai og var dauhrdd, en hann sagi henni a hann vri guleg vera kominn ofan af himnum til hennar, og var hn rrri.

arna stu au n hvort hj ru, og sagi hann henni margar sgur um augun hennar, hva au vru ljmandi falleg, eins og svrt stuvtn, og a hugsanirnar lkju ar sundi eins og hafmeyjur. Og um enni hennar sagi hann, a a vri snfjall me skrautlegum slum og myndum, og hann sagi henni fr storkinum sem kmi me smbrnin elskulegu. J, a voru n sgur lagi. San ba hann kngsdtturinnar og jtaist hn honum ara.

En r veri a koma hrna laugardaginn," sagi hn, v drekka au te hj mr, kngurinn og drottningin. au munu ekki vera ng me a g skuli vilja giftast manni eins r og vilja sennilega fara heim snemma. r veri a segja eim eitt verulega fallegt vintri, v ess konar hafa foreldrar mnir fjarska miklar mtur. Mir mn vill hafa a fallegt og einlgt, en fair minn spaugilegt, svo hlegi veri a v."

J, g hef ekkert anna a fra eim en vintri," sagi hann og skildu au svo a sinni, en kngsdttirin gaf honum kora, alsettan gullpeningum og komu eir honum srstaklega gar arfir.

Eftir a flaug hann burt, keypti sr njan slopp og sat n ti skgi og var a setja saman vintri. a tti a vera tilbi laugardaginn en slkt er ekki alltaf svo auvelt.

En loks tkst honum a ljka vi vintri og n var laugardagur runninn upp. Konungurinn, drottningin og hirin ll biu hans hj kngsdtturinni. Fkk hann ar hinar prilegustu mttkur.

tli r a segja okkur vintri?" mlti drottningin, Vonandi verur a vel grunda og lrdmsrkt."

En svo, a hlegi veri a v," mlti konungurinn.

J, g skal reyna a," sagi hann, ,,og bi g ykkur n a taka vel eftir.

Einu sinni var eldsptnabrf og voru eldspturnar v kaflega stoltar yfir ttgfgi sinni. ttmir eirra, a er a segja furutr stra sem r voru smflsar r, hver um sig, hafi veri strt og virulegt tr skginum. Eldspturnar lgu n uppi hillu milli eldfra og gamals jrnpotts og voru a segja eim fr sku sinni. J, a m n segja a vi vorum sannarlega grnni grein, bi sumar og vetur.

En komu skgarhggsmennirnir. a var n bylting eins og r gerast verstar og tvstraist fjlskylda okkar allar ttir. alsherrann var strsigla skrautlegu skipi, sem siglt gat um heim allan. Hinar greinarnar lentu annars staar og vi hfum n a starf a kveikja ljsunum fyrir almenning. annig atvikaist a a vi strmennin erum komin hr eldhsi."

 

J, ruvsi er n htta um mig," sagi jrnpotturinn, sem st vi hli eldsptnanna. Allt fr v g kom t heiminn, hef g veri fgur mrgum sinnum og oft veri soi mr. g hef a starf hendi, sem mestu mli skiptir og raun er g stur allra hr hsinu. Mna einu ngju hef g, egar bi er a bora, v stend g hreinn og okkalegur hillunni og spjalla rlegheitunum vi flaga mna. En a undanskilinni vatnsftunni, sem einstku sinnum kemur niur hsgarinn, erum vi alltaf inni vi. Einu frttirnar sem okkur berast eru fr torgkrfunni, en hn talar af heldur miklum singi um stjrnina og jina. J, v var a hrna um daginn, a einum gmlum potti var svo bilt vi etta, a hann datt niur og mlbrotnai.

N gerist heldur margmll," sgu eldfrin, og eldstli sl tinnuna svo a gneistai r. Eigum vi ekki a gera eitthva skemmtilegt kvld?

J, tlum um hver tignastur er," sgu eldspturnar.

Nei, mr er ekki um a gefi a tala um sjlfa mig," sagi leirgrtan. En ltum n kvldskemmtunina hefjast. g skal byrja, g skal segja fr einhverju ess konar sem hver og einn hefur lifa og reynt. er eins og hver sji sjlfan sig og a er svo ngjulegt. Vi Eystrasalt, beykiskginum danska...."

etta er ljmandi g byrjun," sgu allir diskarnir, etta verur reianlega skemmtileg saga."

J, ar lifi g sku mna hj fjlskyldu, sem hafi hgt um sig. ar voru stofuggnin fg og glfin vegin og n gluggatjld hengd upp tvisvar mnui."

En hva r segi vel fr," sagi spurinn. a er auheyrt a a er kvenmaur, sem segir fr. a er einhver hreinltisbragur essu."

,J, a er aufundi," sagi vatnsfatan og hoppai upp af glei, svo a small glfinu.

Grtan hlt fram a segja sguna og niurlagi var eins gott og upphafi hafi gefi fyrirheit um. Allir diskarnir glmruu af fgnui, og spurinn tk grna steinselju og krndi grtuna me henni, v hann vissi, a a mundi vera hinum til gremju. Svo hugsai spurinn lka me sjlfum sr: Ef g krni hana dag, krnir hn mig kannski morgun."

N vil g dansa," sagi eldtngin og hf dansinn n ess a ba eftir vibrgum fr hinum. S gat n aldeilis spennt annan ftinn htt loft upp. Gamla kli stlnum lengst ti horni rifnai af v einu a horfa . g vil lka lta krna mig." sagi eldtngin og var a lti eftir henni.

etta er ekki anna en skrll," sgu eldspturnar. N tti tekannan syngja, en hn sagist vera kvefu. Hn gti ekki sungi nema egar syi sr. En etta voru eintm ltalti, v hn vildi ekki syngja, nema egar hn st borinu hj hsbndunum.

glugganum l gamall fjaurpenni sem vinnukonan var vn a skrifa me. a var ekkert merkilegt vi hann nema a, a honum hafi veri dft of langt niur blekbyttuna, en af v ttist hann n mikill. Vilji tekannan ekki syngja," sagi hann, arf hn ess ekki fremur en hn vill. a hangir hrna fyrir utan br me nturgala . Hann getur sungi. Reyndar hefur hann ekkert lrt, en um a skulum vi ekki vera a fst nna kvld."

Mr virist a mjg smilegt," sagi teketillinn, sem var eldhsssngvari og hlfbrir teknnunnar, a vera a hla tlendan fugl. Er a jrknislegt? g vil a torgkarfan segi sitt lit um a ml."

g segi a satt, mr er gramt gei," sagi torgkarfan, mr er svo gramt gei sem framast m vera. Er a smasamlegt a eya kvldinu ennan htt? tli a vri ekki nr a koma llu r og reglu hr hsinu? a tti hver a vera snum rtta sta, og g svo a stjrna llu saman. a yri mun skrra."

Vi skulum n ll gera rsl og hvaa," sgu au ll hin. En sama bili var loki upp dyrunum. a var vinnukonan, og sl llu dnalogn og enginn bri sr.

Vinnukonan tk eldspturnar og kveikti upp eld me eim. En hva r furuu og loguu!

N m llum vera ljst," hugsuu r, hvlkur ljmi stendur af okkur! Hvlkt ljs!" Og sama vetfangi voru r tbrunnar.

etta var gtt vintri," sagi drottningin, mr fannst g vera komin eldhsi til eldsptnanna. J, n skaltu f hana dttur okkar."

J, svo skal vera," mlti konungurinn. mnudaginn skal hn vera konan n!

N var brkaupi kvei og kvldi ur var ll borgin skrautlst. Allir fengu bollur, kringlur og stabrau eins og eir vildu. v var eytt t meal flksins. Gtustrkarnir blsu og blstruu fingur sr. Miki gekk og mikil var vihfnin.

N, j, j," hugsai kaupmannssonurinn, g m ekki lta mitt eftir liggja," og n keypti hann sr purflugur, hvellbaunir og alls konar flugeldadt, lt a kofforti sitt og flaug me a loft upp.

vlkt og anna eins! Hva a furai og neistai!

Allir hoppuu um glei. Slkt og anna eins hafi ekki nokkurn maur s. N skildu eir a a var enginn venjulegur maur sem tlai a ganga a eiga kngsdtturina.

 

Undir eins og kaupmannssonurinn var kominn aftur niur skginn me kofforti, fr hann a hugsa me sr: g held a s best a g fari inn borgina, svo g fi a vita hva eim tti um sninguna egar g flaug upp." egar hann spuri flki kom llum saman um a sningin hefi veri ljmandi falleg. g s Tyrkjaguinn sjlfan," sagi einn, augun honum voru eins og blikandi stjrnur og skeggi eins og freyandi foss."

Hann flaug eldskikkju," sagi annar, og yndisleg englabrn ggust fram r fellingum hennar."

J, fallegt var a, sem hann fkk a heyra um sig og daginn eftir tti brkaupi a standa. N sneri hann aftur til skgar og tlai a setjast kofforti En hvar var a? Hva hafi gerst? J, a var greinilegt. Kofforti var brunni til sku. Neisti r flugeldunum hafi ori eftir v og af neistanum hafi kvikna . a var ekkert eftir nema askan, og n gat hann ekki framar flogi og ekki komist til brarinnar.

Af henni er a a segja, a hn st allan daginn uppi akinu og bei og bei, og bur vst enn en kaupmannsonurinn fer um va verld og lifir v a segja vintri. Ekki eru au eins glaleg n og vintri, sem hann sagi um eldspturnar.

ing af Steingrmur Thorsteinssonar

SigfsSig. Iceland@Internet.isSigfsSig. Iceland@Internet.isSigfsSig. Iceland@Internet.is

 

2002 Sigfs Sig. Iceland@Internet.is