vintrahorni.

Sfarinn.

(Ferin kring um hnttinn neansjvar)EFTIR JULES VERNE

Sfarinn.

a var ri 1866, a s kvittur kom upp og gekk staflaust um ll lnd, a vart hefi ori vi sjskrmsl eitt miki og ilt.

Sumum fanst n samt ftt um essa sgu, sem heyru hana fyrsta sinni. Sgu eir etta mundu vera sorminn alkunna, sem kemur ljs hverju ri og hverfur aftur n ess a gera nokkrum manni mein.

En etta sinn uru margir a lta sannfrast, ekki vru eir autra, v skrmsl etta var s af mrgum skipum og hva eftir anna. Einu sinni sst a fr tveim skipum senn, og var svo skamt fr eim, a gera mtti tlun um str ess. Eftir v sem sagan sagi, var a miklu meira vexti en nokkurt anna dr, dautt ea lifandi, sem ekst hefir hfum jararinnar. a fylgdi lka sgunni, a a vri ri hrafara, v a hlfsmnaarfresti kom a ljs tveim stum me sund mlna millibili.

Sgur um sjskrmsli vru hvers manns vrum. Blin fluttu langar greinar um a, og gamanvsur vru sungnar um a leikhsunum.

Og lrir menn hu harar rimmur. eir gtu ekki bori mti v a skrmsli vri til, svo margir menn hfu s a og svo var hitt, a undirdjpum hafsins ttust menn vita, a vera mundi risavaxinn grur og var ekki lklegt a eim miklu skgum hefust vi skrmsl og dr misleg, sem llum vru kunn. a var v ekki lklegt, a etta skrmsl hefi hrklast aan af tilviljun og flkst upp a yfirborinu.

En var eftir a vita hvers konar skepna etta var. Var a risavaxinn kolkrabbi ea var hgt a skipa v flokk me hvlunum?

Sagnirnar sem um a gengu vru margar og misjafnar, svo lti var eim a byggja. Sgurnar um sjskrmsli, sem gengi hfu blum og manna munni brust n inn vsindaleg tmarit og uru ar rotlegt rtuefni.

a var ndveru ri 1867, a g var heimlei til Parsar r vsinda-leiangri Nebraska, og var staddur Nju-Jrvk. Tindamenn strblaanna efuu mig uppi egar sta, og leituu lits mns um ml etta, sem var efst baugi og mest um tala. tti eim miki undir v komi, hva g segi um a, v g var prfessor vi nttrugripasafni Pars og hfundur bkarinnar: Um leyndardma undirdjpanna. g gat ekki skorast undan v me llu, en reyndi a forast allar stahfingar. Bar g a fyrir, a enn vri kunnugt um eli drsins og nttru. tti mr mest lkindi til, a etta vri risavaxi nhveli, eftir llum lkum a dma.

A dri vri hvalakyns, og einmitt af essu tgi, ri g af atviki, sem kom fyrir, mean g st vi Nju-Jrvk.

a var aprlmnui, a gufuskipi Skotland, eitt me strstu og fegurstu skipum Cunard-lnunnar, var fer ti Atlantshafi, svo sem 150 mlur vestur af Englands-strndum. Veur var kyrt og fagurt og skipi klauf sjinn me jfnum hraa. vissu menn ekki fyr til, en skipi kiptist vi, eins og a hefi hggvi niur ea rekist eitthva. Faregarnir uru egar ttaslegnir og Anderson skipstjri tti fult fangi me a telja um fyrir eim. Mikil htta gat varla vofa yfir, v innanrmi skipsins var skift 7 hluta me vatnsheldum milligerum, svo gat kmi skipi, og eitt rmi fyltist sj, hlaut a a fljta eftir sem ur.

Svo fr skipstjri niur hi brasta, a gta vegsummerkja. S hann , a sjr fll inn 5. rmi, til mikilla muna. Til allrar hamingju vru gufukatlarnir ekki ar, v hefi svo veri og sjr komist eldstrnar, gat veri voi ferum.

Anderson stvai skipi og lt hseta einn fara fyrir bor og kafa undir a. Hann kom upp aftur eftir far mntur og sagi, a rifa mikil vri botni skipsins, a gizka 3 lna lng. Engin tiltk vru v, a gera vi svo mikinn leka. Skotland var v a halda fram ferinni, me minni hraa en ur, og ni heilu og hldnu hfn Liverpool rem dgum eftir tlun. Skipi var hi brasta lagt urkv og menn fengnir til a athuga skemdirnar. eir tluu varla a tra eigin augum! Svo sem 4 lnum fyrir nean yfirborslnu var streflis glompa skipinu, lgun eins og jafnhlia rhyrningur; jrnynnurnar kliptar sundur svo rkilega og snyrtilega eins og a vri gert me gtunarvl.

a dr, sem essu hafi valdi, hlaut a hafa lagtnn mikla og hrilega, og afar trllauki hlaut a a vera, r v a gat reki gat jrnskipi svo sngglega, a naumast var vi vart. a hlaut lka a hafa g sundfri, fyrst a gat losa tnnina og hrfa fr ngu fljtt eftir reksturinn.

essi atburur vakti mikla athygli um allan heim, og umtal manna um sjskrmsli breyttist nokku. ur hfu menn liti a, sem skringilegan fyrirbur, kvei um a hvsur og hent gaman a v. En n htti mnnum a standa sama um a. v var kent um urmul af skipbrotum, sem ekki var fullkunnugt um, og sjfarendur vru ekki hultir um sig fyr en eir hfu urt land undir ftum.

Blin lstu skrmslinu sem skasta mannflags-vtt, og llum mentuum lndum var skora stjrnirnar, a gera t skip til a elta a og ra a af dgum.

England geri rstafanir til framkvmda essu, en Amerka var fyrri til, a ferba skip. Um a leyti, sem skipi tti a leggja af sta, kom brf til mn fr flotamlaraneytinu amerska. Var mr boi ar a fara me gufuskipinu Abraham Lnkoln hinn fyrirhugaa leiangur, og fylgdi a me, a Farragt flotaforingi hefi tilbinn klefa handa mr skipinu.

ur en mr barst etta brf, hafi g ekki tla mr anna fyrir, en fara til Parsar og setjast a litla hsinu, sem g tti Grasafrisgarinum, og njta lfsins meal vina og kunningja ogsafnanna minna. egar g var binn a lesa brfi breyttist essi fyrirtlun mn ara. Mr fanst g mega til, a fara a elta nhveli, eins og a vri sjlfsg skylda ea llu heldur hlutverk mitt lfinu.

Og svo hugsai g sem svo: allar leiir liggja til Rmaborgar; hv mtti ekki segja a sama um Pars. N skyldi blessu skepnan vera svo hugulsm, a lta okkur n sr nlgt strndum Frakklands. Ekki var a hugsandi.

Konsll! kallai g.

Konsll var jnn minn. Hann hafi fylgt mr llum feralgum, og var mr trr og hollur, enda var mr vel til hans. Konsll var ttaur og upprunninn fr Flmingjalandi, og lkur lndum snum httum og skapferli. Hann var framrskarandi hugrr maur, en djarfur og drakkur. Hann var aldrei hissa nokkrum hlut, skifti aldrei skapi, var frisamur og httprur, en hraustur og handtakagur, ef til ess kom. Hann var kaflega vanafastur og vanakr. fm orum,Konsll var hreinasta fyrirmynd, sem jnn. En Konsll hafi lka kreddur fyrir sig, og lt aldrei af eim. Aldrei nefndi hann mig varpi ea vitali ru vsi en riju persnu.

Konsll! endurtk g, og fr a taka saman dt mitt, v n var kominn mig ferahugur.

Konsll var mr eftirltur,htt var um a. g var ekki vanur a spyrja, hvort hann vildi fylgja mr ferum mnum, a var sjlfsagur hlutur. En n st nokku vanalega . a var fyrsjanlegt hve lng essi fer mundi vera, og svo ttum vi vndum, a fst vi essa voaskepnu, sem gat mola strsta hafskip eins og eggskurn. Hva skyldi Konsll segja til ess?

Konsll! kallai g enn.

Var hsbndinn a kalla?, svarai Konsll og vatt sr inn um dyrnar.

J hafu alt tilbi. Vi leggjum af sta a tveim stundum linum.

Eins og hsbndanum knast, svarai Konsll ofur rlega.

En a liggur miki . Lttu kofforti mitt svo miki, sem a kemst af ftum, nrklnai og hlslni. Vertu n bara fljtur.

En safngripina hsbndans?

Safngripina mnasendum vi til Parsar.

Eigum vi ekki a fara til Parsar?

Ha? -nei, ekki n egar, svarai g t htt.

Gott.

Vi frum dltinn trkrk, Konsll, vi tkum okkur far me Abraham Lnkoln.

Eins og hsbndanum knast.

veizt vst hva stendur til,a vi tlum a fara a eltast vi argadr, etta illrmda nhveli, og mtt geta v nrri, a hfundur bkarinnar: Um leyndardma undirdjpanna,sem er tv bindi 4. bl. brotigetur ekki hafna v tilboi, a vera me frinni. etta er heiarlegt hlutverk, en httulaust er a ekki. mgulegt a segja, hva fyrir getur komi.Getur veri, a dri s ilt viureignar, en Farragt flotaforingi, er n lka karl krapinu.

g tla a fara me hsbndanum, svarai Konsll rlega.

Hugsau ig n vel um, Konsll minn, sagi g, etta getur ori happa fer. a getur vel fari svo, a vi komum ekki lifandi aftur.

Eins og hsbndanum knast!

A tveim stundum linum stigum vi skip. g sagi Farragt flotaforingja nafn mitt og svo var mr vsa klefann, sem mr var tlaur. ilfarinu iai alt einni bendu, flk og farangur, v var komi a burtfararstundu.

Abraham Lnkoln var einkar fagurt skip, hraskrei freigta af njustu ger. Gufuenslan katlinum var komin hmark.

Farragt lt kasta landfestum og kallai niur vlrmi:

fram!

Vlin komst hreyfingu og tk a sna skrfuspunum me svaxandi hraa.

strndinni st mgur og margmenni, og pti endalaus hrrap mean skipi var a skra t hfnina, og veifai httum og vasakltum, til a veita okkur sustu fararheillaskirnar.


 

 

Vi hldum suur me strndum Suur-Amerku a austanveru. byrjun jl frum vi fyrir suurodda Amerku og strum vestur Kyrrahafi, v a noran til v hafi hvalsins ori vart sast.

Farragt flotaforingi hafi me sr ll hld og tki, sem notu eru vi hvalaveiar, sem elilegt var, r v hann tlai a veia hval; en hann hafi og meira. Honum hafi tekist a ra til fararinnar, konung allra hvalveiamanna, Ned Land.

Ned Land var fr Kanada. Hann var afburamaur in sinni. Hann var sjngur, snarrur, fyrirleitinn og hugrakkur, hverjum manni fremur. Og svo fimur var hann a beita skutli, a fum hvlum var undankomu aui, sem hann komst skotml vi.

Eins og arir Kanadamenn talai hann frnsku jafn vel og ensku. g held honum hafi tt gaman a tala frnsku. a var vst helzt ess vegna, a hann gaf sig meira a mr en rum essari lngu sjfer. Annars var hann heldur ftalaur.

Dagarnir vru langir og leiir essari thafsfr. Ned Land var oft vakki fram skipinu og horfi hvernig a klauf ldurnar fyrir ofurafli gufunnar. g gaf mig oft tal vi hann og spjlluum vi um alla heima og geima. Brtt var g ess var, a hann lagi ltinn trna sgurnar um nhveli.

g hefi elt tal hvali, sagi hann, skutla fjlda og drepi marga, en engan hefi g s svo stran ea rammefldan, a honum vri trandi til, a reka gat strt jrnskip.

g reyndi a sannfra hann me v, a leia honum fyrir sjnir, hve oft a hefi komi fyrir seinni ldum, a risastr sjskrmsli hefu sst og stundum nst.

Ned Land, sem s og tottai tbaksppuna, geri ekki anna, en spta t um anna munnviki, og nldra me fyrirlitningarrm: Tmir kolkrabbar!

g reyndi a sannfra hann um allar r lkur, sem fengnar vru me tilstyrk vsindanna fyrir v, a nhveli vru til, og svo benti g honum a, hva fyrir hafi komi upp skasti, og vitnisbur fjlda merkra manna um a ml, manna, sem hann ekti eins vel og g.

Ned Land hleypti brnum og horfi mig me hsbros munnvikunum. Hann lagi ekki trna eitt einasta or, sem g sagi.

En heyri r , sagi g loks, og hugsai, a n skyldi til skarar skra, hvaa grein geri r fyrir skemdinni Skotlandinu?

N var Ned Land kominn klpu!

a er, stamai hann, a er . . . .

Hva ?

Haugalygi fr upphafi til enda.

Meira hafi g ekki upp r honum; en ekki var okkur etta a vildarmli.

Farragt flotaforingi hafi heiti tv sund dala launum, eim manni, sem fyrstur kmi auga nhveli. ar en komi var inn Kyrrahafi fru allir a skygnast eftir v. Yfirmenn og hsetar vru s og uppi ilfari, hvort sem eir ttu a vera ar ea ekki. eir sem hfu sjnauka miuu eim t yfir sjnhringinn alla vega, en eir, sem hfu ekki, uru a beita berum augum. eir sem frinni vru, hfu auvita allan hugann nhvelinu, og drgu ekki tv sund dalirnir r huganum,lngunin eftir v, a vera fyrstur hafi gagnteki alla eins og megn hitastt.

g mndi t yfir hafi eins og hinir, og hafi ekki sur en eir hugann nhvelinu; en mig langai mest a vita hverrar tegundar dr etta vri, og svo kafur var g orinn upp skasti, a g st iljum uppi fr morgni til kvlds, og gaf mr varla tma til a matast. En egar svo langt var komi, fanst Konsl a vera skylda sn, a gefa mr vivrun. Me afar kurteisum og fguum ortkjum ba hann mig a ofreyna ekki sjnina lengur essu.

Samt gat Konsll ekki a v gert, a hann hafi glggar gtur v, hvort ekki sist neitt srkennilegt sjnum. Ned Land var s eini, sem lt sig etta engu skifta. a var eins og hann foraist a lta t sjinn. g mtti til a setja ofan vi hann fyrir a, v vel gat a komi a lii, a hann var llum mnum sjnhvassari, hefi hann bara fengist til a beita augunum.

a er til einkis, sagi hann, vi num etta blindni hvort e er. a er sagt a essi undraskepna hafi sst Kyrrahafinu. a eru tveir mnuir linir san, og hvar er a n? Ef a er eins fljtt frum eins og sagt er, er htt vi a a hafi frt sig eitthva san.

a var raun og veru tlit fyrir, a Ned Land hefi rtt fyrir sr. Freigtan strikai thafi vert og endilangt, en enginn var var vi nhveli.

Og ar kom a lokum, a huginn fr a dofna. Menn fru a vera reyttir essu tilbreytingalausa og rangurslausa feralagi. eim fr a leiast, a horfa t yfir hafi autt og endalaust! a var hvort sem var alveg rangurslaust! Smtt og smtt fru menn a efast um, a essi undraskepna vri til raun og veru, og svo mikil brg uru a essu, a skipshfnin krafist ess a sustu, a haldi yri heim og leitinni htt.

a var komi fram nvembermnu og vi vrum staddir vestan til Kyrrahafinu nnd vi Japan. kva Farragt a leitinni skyldi haldi fram rj daga. Yri einkis vart a eim tma linum, tlai hann a stra Abraham Lnkoln heim lei aftur.

etta glddi hugann a nju. N var um a gera, a nota tmann vel, ef a tti a lnast, a n essa tv sund dali. Svo var fari a skima eins og ur.

En svo liu essir rr dagar, a einskis var vart. Fresturinn var trunninn a kvldi hins fimta nvember og breytti Farragt stefnunni eins og hann hafi lofa og stri landsuur.

g var staddur ilfarinu, og var a tala vi Konsl, egar myrkri frist yfir. Tungli skjum og varpai flgtandi birtu yfir ldurnar ru hvoru. En ess milli grfi nisvart nttmyrkri yfir thafinu.

Heimskulegt flan er essi fr orin, sagi g, nr hefi okkur veri a fara rakleitt heim.

Og raa upp safngripunum hsbndans, sagi Konsll.

Og ar ofan verum vi hafir a hi og narri!

a er ef til vill ekki rtt hj mr, a segja sem svo . . . . ., sagi Konsll.

Lttu a fljga, Konsll.

Mr datt hug, a a vri ekki hyggilegt af mnnum, sem eru eins lrir og hsbndinn, a stofna sr . . . . ..

Konsll htti hlfu kafi, v upp r miri nturgninni drundi mlrmur Ned Lands alt einu.

H-h! Sormurinn mikli! Framundan stjrnbora! pti hann sfellu.

einni svipstundu ruddust allir upp ilfar; kyndarar og vlamenn nean af nesta glfi, hva arir.

a var a eins ein hugsun, ein spurning, sem fyrir llum vakti: Hva gat Ned Land hafa s biksvrtu nttmyrkrinu?

Eins og tv hundru fama fr skipinu var ljs blettur sjnum, lkastur v, sem birtu legi ar upp r djpinu. g s undir eins, a a var ekki maurildi; a var alt annar blr essari birtu. Skrmsli hlaut a vera a eins fa fama fyrir nean yfirbori, en birtan, sem ljmai af v, var me llu skiljanleg. Ljsbletturinn var eins og bungumyndaur og skrastur mijunni.

etta er maurildi! kallai einn yfirmannanna.

g laut fram ldustokkinn og athugai furusn essa.

Nei, sagi g, maurildi ber ekki svona mikla birtu. etta er eitthva skylt rafmagnsljsi. En sji i, a hreyfist, a frist fram, aftur bak; a nlgast?

N htti okkur a ltast blikuna. Ljsbletturinn nlgaist freigtuna me miklum hraa en hvaalaust. Menn ddu um ilfari og ptu af undrun og tta.

Kyrrir! hrpai Farragt. Stri stjrnbora; fulla fer aftur bak!

Vi essa skipun hljp hver maur sinn sta, og Abraham Lnkoln skrei aftur bak hlfhring.

Stri bakbora, fram! drundi skipstjrinn, og freigtan rann af sta fr ljsblettinum.

a er a segja,hn tti a fjarlgjast hann.

En essi undraskepna kom eftir, me tvfalt meiri hraa.

etta var skiljanlegt me llu. Vi stum ilfarinu ageralausir og orlausir af hrslu. Dri geri meira en nlgast freigtuna, a synti hringinn kringum hana, og fr hn me fullum hraa.Svo hvarflai a fr, svo sem mlu vegar, kom svo aftur me fleygifer og stefndi Abraham Lnkoln, stanmdist eins og tuttugu skref fr skipinu oghvarf. a hafi ausjanlega ekki fari kaf, v birtan dvnai ekki smtt og smtt, heldur varr alt einu, eins og egar ljs sloknar. Rtt eftir kom a ljs hinum megin vi skipi, hvort sem a hefir n synt umhverfis a ea undir kjlinn. Vi mttum bast vi rekstri og egar, sem gat ori okkur happadrjgur.

N tk g eftir einu, sem g hafi ekki athuga ur: Freigtan fr fltta sta ess a skja . Hn var ofstt sta ess a ofskja. g hafi or essu vi Farragt flotaforingja. En hann, sem annars var stillingin sjlf, var n ausnilega ruglaur og rrota.

Svo er a, sagi hann, en g veit ekki hvaa vttur etta er, og ori ekki a byrgjast skipi essu myrkri, a vri bltt fram heimskulegt af mr a gera a. En morgun skiftum vi um hlutverk.

r eru viss um a etta s eitthvert dr?

J, svarai hann, ekki er um a a villast; etta er ausjanlega risavaxi nhveli. En a er rungi rafmagni, og ef a hefir lagtnn eftir str, og lngun til a beita henni, er a reianlega mesta skarisskepna, sem nokkurn tma hefir sltum sj lifa. g ver a fara varlega.

Skipshfnin var flakki alla nttina. Engum kom til hugar a festa svefn. Abraham Lnkoln hafi ekki undan hvort sem var, og fr v me hlfum hraa; og nhveli hagai sr eftir v. a var aus, a a tlai ekki a renna af hlmi.

Um mintti hvarf a samt, ea rttara sagt, slokknai, svo vi frum a halda a a hefi hundskast burtu. En einni stundu sar heyrist heljar hvinur, eins og vatni vri eytt t um ppu me feikna afli.

ilfarinu stum vi Ned Land og Farragt.

Ned Land, kallai flotaforinginn, hafi r oft heyrt hvali skra?

J, anzai Ned Land, en g hefi ekki heyrt hval skra fyr, sem g hefi grtt tv sund dali, fyrir a eitt a sj hann.

Tv sund dalina skulu r f, sagi flotaforinginn, en g vil f a vita hvort a er lkt essu, egar hvalir eyta sj t um blstursholuna?

J, svipa v er etta hlj, svarai Ned, en miklu sterkara.

Klukkan tv sst ljsbletturinn aftur nokkurri fjarlg fr skipinu, og vi heyrum greinilega a dri lamdi sjinn me sporinum.

freigtunni var hafur vibnaur mikill. Veiarfrum var raa me borum, svo hgt vri a n til eirra hvenr sem yrfti a halda. framstafn voru ltnar tvr fallbyssur. Var nnur svo ger, a me henni mtti skjta skutli, en hin var fyrir sprengiklur.

Klukkan 6 um morguninn fr a elda aftur. En egar fyrsta slarbjarmanum sl lofti, hvarf birtan af hvalnum aftur einum svip. Stundu sar var ori albjart, en lagist yfir oka, svo nidimm, a varla s t r augunum.

g fr upp reiann, svo htt sem kalarepin nu, en sumir af foringjunum fru alveg upp a sigluhnum. Svo strum vi t okuna, sem valt hgum snum yfir haffltinn.

Ned Land var aftur fyrstur til a sj dri.

Sormurinn! pti hann. Afturundan, bakbora!

Gan kipp fr skipinu grilti dkkleitt ferlki, sem st eins og alin upp r sjnum. Dri lamdi sjinn svo afskaplega me sporinum, a drifhvtur frouferill sst aftur af v langa lei.

Freigtan nlgaist hvalinn, og gafst mr n fri a athuga hann nkvmlega. Frsagnirnar um lengd hans voru ausjanlega orum auknar. Hann var a gizka 100 fama langur. Skrokkurinn var rennilegur, svo tla mtti a hann vri afar-hrasyndur. Hann eytti ru hvoru sj og andgufu upp um blstursholuna; st s stroka oft yfir 100 fet loft upp. g var n ekki lengur vafa um a, a etta vri eins konar hvalur.

Skipverjar biu me olinmi eftir fyrirskipunum skipherrans. Farragt virti hvalinn fyrir sr grandgfilega og kallai svo vlstjrann:

Hafi r kynt undir ktlunum? spuri hann.

Kyndi r meira! Eins og katlarnir ola!

J, svarai vlstjrinn.

Menn ptu af fgnui vi essa skipun. N tti til skarar a skra. Kolsvartir reykjarmekkir ultu upp r reykhfum skipsins, en gufukatlarnir ntruu svo fyrir ofurmagni gufunnar, a alt var sem ri lki.

Hvalurinn fr ekki r sta, fyr en ekki voru nema 50 famar milli hans og skipsins; tk hann vibrag og synti undan me sama hraa og skipi skrei. St svo essi eltingaleikur rj stundarfjrunga a hvorki dr sundur n saman. Var ekki tlit fyrir a neitt ynnist me essu mti.

Farragt r sr ekki fyrir reii. Hann klrai sr kaft fyrir ofan eyra, svo hfan fr aftur hnakka.

Ned Land! hrpai hann.

Ned Land gekk til hans.

Snist yur rlegt a skjta t btum? spuri flotaforinginn.

Fjarri fer v, svarai Ned. Hr er ekki vi lamb a leika. essi skepna fer a eigin getta og ltur ekki leika sig.

Hva er til ra?

Ekkert anna en auka hraann. g tla a setjast undir bugspjti me skutulinn minn, og ni g til drsins, skal g hitta.

Vlstjri! hrpai flotaforinginn, leggi yngra ryggishanana.

Ned Land settist undir bugspjti. ryggishanarnir voru yngdir og kolum moka eldana a nju. Skrfan fr fjrutu og rj snninga mntu og Abraham Lnkoln fr hlfa tundu smlu klukkustundinni.

En nhveli synti lka hlfa tundu mlu klukkustundinni.

Gekk svo heila klukkustund, a enginn munur var millibilinu. Var etta smn mikil fyrir hraskreiasta skip amerska flotans, enda voru skipverjar alveg hamslausir. eir stu fram stafni og jusu blbnum og formlingum yfir dri, en flotaforinginn reitti hri af kollinum sr af bri.

Enn var kalla vlstjrann.

Er gufuenslan hmarki? spuri foringinn.

J, svarai vlstjrinn.

Hefir veri yngt ryggishnunum?

J, enslan er hlf sjunda loftyngd[1].

Lti hana vera 10 loftyngdir!

etta var skipun, sem Vesturheimsmanni smdi.

Konsll! kallai g, n springur skipi.

Eins og hsbndanum knast, svarai Konsll.

g ver a segja eins og satt er, a essu augnabliki var mr sama, g tti a httu.

Abraham Lnkoln jk skriinn. Hann gntrai allur fr sigluhn ofan kjl og reykhfarnir virtust vera alt of rngir, svo ykkur var mkkurinn, sem ruddist upp r eim sfellu. rstimlirinn sndi 10 loftyngdir, en skristikan 10 mlna hraa.

En etta kom fyrir ekki, v hvalurinn synti lka me 10 mlna hraa, alveg rautalaust.

g get ekki lst tilfinningum mnum essari stundu. g var gagntekinn af einhverju eirarleysi. En Ned Land sat snum sta, me skutulinn reiddan um xl. ar kom a lokum, a saman fr a draga ru hvoru.

Vi drgum hann uppi, vi drgum hann uppi! pti Ned og laut fram me reiddan skutulinn.

En smu svipan tk dri vibrag og rann fram, me svo miklum hraa, a sjlfsagt mundi nema 15 mlum klukkustund. En ekki ng me a, a synti lka hringinn kring um freigtuna, og fr hn me fullum hraa. Skipverjar voru hamslausir af bri. N var komi hdegi og vi vorum engu nr en um morguninn. Farragt s a svo bi mtti ekki lengur standa og hugsai sr a taka til annara ra.

Fallbyssan framstafni skipsins var hlain skyndi og henni mia dri. Skoti rei af, en klan fr yfir hvalinn, og var a ekki a undra, v fri var 1000 famar.

Aftur! kallai flotaforinginn. Fimm hundru dali skal g gefa hverjum eim, sem getur lama essa djfuls vtt me skoti. gekk fram gamall maur grskeggjaur,mr er sem g sji hann enn,hvasseygur var hann og rulaus svip, en andlitsdrttir allir sem stein vru markair. Hann gekk a fallbyssunni, hagrddi henni og miai lengi. Loks drundi skoti og fylgdi v fagnaarp skipverja.

Klan hitti hvalinn, enundur og bsn!hn hrkk af skrokknum honum eins og hagl af hsaki og fll sjinn langa lei fr.

Er skepna essi kldd me kvartils-ykkri jrnh? sagi gamli maurinn, og var heldur frnn.

Fari a sjbullandi!, var Farragt ori. N var eftirsknin hafin njan leik.

g held fram anga til freigtan springur loft upp, sagi flotaforinginn vi mig.

Vi vrum a vona, a dri reyttist af essari aflraun, egar til lengdar lti. En v var ekki a skifta.

Svo lei hver klukkustundin eftir ara, a a hgi ekki vitund sr.

etta var voalegt kapphlaup. essum eina degi frum vi reianlega frekar 250 smlur. vrum vi engu nr en daginn ur. Svo kom nttin og niamyrkur lagist yfir thafi.

g hugsai a essi viureign vri n enda og allar fyrirtlanir okkar a engu ornar.

En klukkan 11 um kvldi sst rafljsbjarminn enn n, ltilli fjarlg. a var v lkast, sem nhveli lgi kyrt, og vri mk v eftir reynsluna. En a var tkifri, sem Farragt tlai ekki a lta nota. Hann rendi n skipinu ttina anga, sem hvalurinn l. Ned Land kom sr fyrir undir bugspjtinu; hann hafi oft fengist vi a ur, a last a sofandi hvlum.

Skipi skrei n ofurhgt og svo hvaalaust, sem unt var. egar ekki vru eftir nema 150 famar a hvalnum, var vlin stvu. Menn stu kyrrir og hldu niri sr andanum. g st stafninum, vi bugspjti og hallaist fram borstokkinn. Fyrir nean mig s g hvar Ned Land sat, me skutulinn reiddan um xl, reiubinn a kasta honum, hvenr sem fri gfist.

Alt einu tk hann vibrag og eytti skutlinum. g heyri glamur, eins og skutullinn hefi lent einhverju hru. Rafmagnsbirtan af drinu hvarf, en tvr voalegar vatnsgusur hvolfdust ofan ilfar freigtunnar, me svo miklu afli, a alt lauslegt fr um koll og skolaist til og fr um ilfari, ea fll t, bi menn og munir. g fann a skipi kiptist vi afar-sngt, og ur en g ni handfestu nokkrum hlut, steyptist g hfui sjinn.

etta var ljta kaffrin; kom ekkert ft mig, v g er gur sundmaur, egar g segi sjlfur fr. egar mr skaut upp aftur fr g a litast um eftir freigtunni. Hfu eir n teki eftir v a g fll tbyris?

austurtt s g mta fyrir ferlki, sem fjarlgist um.

Hjlp! Hjlp! hrpai g.

En skipi frist sfelt fjr. g s a v, a raua ljsi bakbora var daufara og daufara. Mr var erfitt um sundi, v ftin drgu mig niur. g tlai a fara a skkva, en fann g a rifi var herarnar mr og mr var haldi uppi.

Ert a , Konsll, stundi g upp, hefir falli fyrir bor lka.

g hljp t eftir hsbndanum.

En hva er ori um skipi? spuri g.

a getum vi ekki hirt um frekar, svarai Konsll. egar g hljp fyrir bor heyri g sagt, a skrfan og stri hefi brotna.

etta var engin feginsfrtt; en hva sem v lei, urum vi a reyna a bjarga lfinu einhvern htt.

Konsll hjlpai mr til a komast r ftunum; svo syntum vi til skiftis, annig, a s sem hvldi sig, l bakinu og hlt sr hinn.

En svona gat a ekki gengi til lengdar. Hve lengi vi hfum synt veit g ekki, en g man, a g var orinn kaflega reyttur. g gat varla haldi vitunum upp r og var farinn a drekka sj kaft.

ggist tungli fram undan skjunum og br birtu yfir ldurnar. Var eins og g hrestist vi a nokkur augnablik. g lyfti upp hfinu og svipaist um eftir freigtunni. Var hn komin svo langt, a g s a eins mta fyrir henni. N misti g rttinn a fullu; g var a skkva og heyri glgt a Konsll var a kalla hjlp.

En heyri g svara einhversstaar!

Heyrir etta? umlai g.

J, svarai Konsll, og geri n sitt trasta til a hrpa hjlp t yfir eyimrku hafsins.

Aftur var svara og ekki langt undan. Hva gat etta veri?

N gat g ekki haldi mr uppi lengur. g var a eins var vi, a g var dreginn af sta, rakst eitthva, sem tt var fyrir og a mr var tosa upp r sjnum,svo misti g mevitundina.

egar g raknai vi til mevitundar aftur, fann g a veri var a na mig kafa.

Konsll! kallai g af veikum mtti.

Hsbndinn hringir! heyri g a sagt var mlrm Konsls. En maur s, sem laut ofan a mr var ekki Konsll.

Ned! sagi g.

Rtt er a, svarai hvalveiakngurinn.

Hefir falli fyrir bor lka?

J, svarai Ned, en g var svo heppinn a hitta strax fljtandi eyju.

Eyju?

J,ea sama sem, nefnilega sorminn. N skil g hvers vegna skutullinn minn hrkk af drinu. Nhveli itt er bi til r hnonegldum jrnynnum, hr. prfessor.

g reis upp flti. etta dr eahva a tti a heitaessi hlutur, sem vi vrum staddir , var hlfur upp r. Vi hli mr sat Konsll hlf rnulaus og illa tltandi, ekki sur en g. g fr n a athuga skepnu essa. etta var ekki dr, a var af og fr! Um a var ekki lengur a villast, a a var gert r hnonegldum jrnynnum, eins og Ned Land sagi.

etta var ekkert nttruafbrigi, heldur eitthva enn furulegra. a var einhver gerningur, gerur af manna hndum.

Neansjvarskip! var mr a ori. Snildarlega gert, me afar-sterkar vlar!Vi erum ekki langt fr mnnum; okkur er borgi.

Ned Land var ru mli um a, og l vi a vi frum a tra v, a hann hefi rtt fyrir sr. Vi brum jrnynnurnar af llu afli og Ned Land stappai me jrnbryddu stgvlunum alt hva af tk. urum vi einskis hljs varir inn skipinu.

a verur skemtilegt, egar hann fer kaf, sagi Ned.

Ekki tti mr a n svo skemtileg tilhugsun. En vi ttum ekki annars rkosti, en dvelja ar yfir nttina, sem vi vrum komnir.

egar loksins fr a lsa af degi, heyrum vi skrlt jrnslm og hlekkjum og sum hlera opnast ilfarinu. ar kom maur upp og skygndist um. egar hann s okkur rak hann upp hlj, hvarf niur aftur og skelti hleranum eftir sr. Rtt eftir komu tta karlmenn upp ilfari. eir tku okkur, n ess a mla or fr vrum og fru me okkur niur skipi.

Hlemmurinn fll aftur yfir hfum okkar og vi vrum staddir niamyrkri. Vi frum ofan jrnstiga og inn um dyr, sem loka var eftir okkur. ar vrum vi ltnir einir.

arna var svo miki myrkur, a g hefi aldrei komi anna eins. Ekkert nttmyrkur getur jafnast vi a.

Ned Land lt eins og ur vri. Hann sparkai llu um koll, sem lauslegt var inni, og datt sjlfur um sumt af v.

a er dlagleg gestrisni a tarna! rumai hann. Og ar a auki eru etta sjlfsagt manntur, egar til kemur!

Vi erum ekki komnir steikarateininn enn, sagi Konsll.

Nei, en ofninn, svarai Ned Land.

a var ekki ar fyrir, a gat vel veri satt sem hann sagi, v g fann a ilin vru r jrni alt kring.

Alt einu var svo bjart inni, a g var a lta aftur augun. Kveikt hafi veri ljsmiklum rafmagslampa, sem festur var lofti.

Vi frum n a litast um. Herbergi etta var 4 lnir hvern veg og jrn llum veggium og loftinu. Glfi s g ekki, vegna breiu, sem v l. miju glfi st vihafnarlaust trbor og 4 stlar.

Okkur gafst ekki mikill tmi til umsvifa v rtt essu opnaist hurin og inn gengu tveir menn. Var annar eirra ltill vexti, en knlegur. Hann gekk undan.

Hinn, sem eftir fr, var miklu hrri, og var okkur egar starsnt hann. Hann var fagurlega vaxinn, frur snum og hinn hfinglegasti. Hann hafi alskegg, stutt; augun voru dkk og starandi,nrri kaldranalegog enni htt. a var fljts a ekki mundi auvelt a hafa hrif tilfinningar essa manns. En gfaur maur hlaut hann a vera. a var aus honum.

Hann var ausjanlega yfirmaur skipsins, v egar eir vru komnir inn r dyrunum, vk hinn sr til hliar. Hann stanmdist frammi fyrir okkur og stari okkur langa stund. Ekki hraut honum or af vrum fyr en loks, a hann tlai t aftur; talai hann vi frunaut sinn mli, sem g skildi ekki.

Hva tti g a taka til brags? g vonai a hann skildi frnsku og varpai hann v mli,talai svo skrt og skilmerkilega, sem mr var unt. g sagi honum nfn okkar og hva manna vi vrum og hvernig v st, a vi vrum ar komnir.

kunni maurinn hlustai mig me stillingu og kurteisi. En ekki sst nokkur vottur ess, a hann skildi mig og ekki svarai hann.

Ned Land var auvita fokvondur. Hann endurtk alla frsgu mna ensku, og vihafi all-fgur or me kflum. Hann endai ml sitt v a heimta mat; sagi a vi vrum komnir dauann af hungri og yrum a f mat.

En a leit ekki t fyrir, a kunni maurinn skildi Ned Land heldur. g var einmitt farinn a hugsa um a reyna latnu, en segir Konsll.

Ef hsbndanum knast, gti g reynt zku. a hafi mr ekki dotti hug ur. Konsll var flmskur og talai auvita zku. g gat a eins lesi hana ogsannast a segjame herkjum. g var v fljtur til a samykkja a.

rija sinn var honum n sagt hverir vi vrum og hvers vegna vi vrum anga komnir. En etta sinn var a Konsll sem sagi fr, me allri eirri kurteisi og formkreddum, sem honum var lagi. En rangurinn var alveg s sami,alls enginn. kunni maurinn snri sr n a frunaut snum og mlti vi hann nokkur skiljanleg or. Svo fru eir t r herberginu bir.

Skmmu seinna opnaist hurin n og kom inn jnn me ur ft. tti okkur Konsl gott a f ftin, en Ned Land sefaist ekkert fyr en jnninn loks kom me mat; var eins og hrnai yfir Kanadamanninum.

A lokinni mlt lgum vi okkur fyrir og svfum vrt og lengi. egar vi vknuum og vrum a nudda strurnar r augunum, vissum vi ekki fyr af, en skipstjrinn snaraist inn herbergi. Hann st kyr stundarkorn og virti okkur fyrir sr. Svo hf hann mls og talai hreinustu frnsku:

Herrar gir! Mr er jafnltt um a tala frnsku eins og zku og ensku. g skildi v mta vel alt a sem i sgu. En g vildi fyrst vita deili ykkur og huga svo mli ni. g hefi veri miklum vafa um, hva gera skal vi ykkur. i eru komnir hinga skip mitt fyrir sakir happaatvika. i hafi trufla lfsrs mna og rsemi . .

sjlfrtt. greip g fram fyrir honum.

sjlfrtt! t hann eftir. Var a sjlfrtt a Abraham Lnkoln var gerur t til a ofskja mig? Var a sjlfrtt a r fru me skipinu og tku tt ofsknunum? Var a sjlfrtt a i skutu skip mitt og Ned Land kastai skutli a?

Vi vissum ekki anna en skip yar vri sjskrmsl, sem nausyn bri til a eyileggja, svarai g.

En hefu i n vita a etta var niansjfarskip; hefu i ekki elt a og skoti a, alveg eins og sjskrmsl?

Mr var svaraftt. g fann me sjlfum mr, a Farragt flotaforingi mundi ekki hafa gert neinn mun v.

Eins og i geti sjlfir s og skili. sagi kunni maurinn, ber mr a skoa ykkur sem vini mna. Vildi g vera laus vi ykkur, yrfti g ekki anna en seta ykkur upp ilfari og fara svo kaf. g hefi fylsta rtt til a gera a.

Hann talai ofur-rlega og reiilaust, en stkk honum ekki bros. Var aus a hann meinti a, sem hann sagi.

En hva sem v lur, btti hann vi, hefi g kvei a hafa ykkur hrna skipinu framvegis. i geti veri eins og frjlsir menn og hreyft ykkur svo miki sem rm leyfir.

Er a meiningin a vi eigum a vera hr skipinu alla fi? spuri g.

J, svarai kunni maurinn, i megi htta a hugsa um urlendi, v anga komi i aldrei framar, enda missi i einskis vi a.

g strk han undir eins og fri gefst, sagi Ned Land.

Yur er heimilt a reyna a, svarai kunni maurinn urlega.

a var snilega engrar tilslkunar a vnta af essum manni. Vi urum a stta okkur vi a, sem hann vildi vera lta.

Er mr leyfilegt a spyrja um nafn yar? sagi g.

Gagnvart yur er g ekki anna en Nmi skipstjri. En gagnvart mr eru r og flagar yar faregar me skipi mnu, Sfaranum.

Nmi skipstjri opnai dyrnar og kallai jn. a er bi a bera mat bor herbergi ykkar, sagi hann vi Ned Land og Konsl. Vilji i fara me manni essum.

Svo snri hann sr a mr.

N, hr. Aronnax, m g fylgja yur til bors? Morgunverurinn er tilbinn.

g snddi morgunver me skipstjranum og var hj honum a sem eftir var dagsins. Fr hann me mig fram og aftur um skipi og sndi mr alt sem markvert var, sem var i margt. Var hann hinn gilegasti vimts og leysti r llum spurningum me al og nkvmni.

Vi frum fyrst eftir lngum gangi, sem var uppljmaur af rafmagnsljsi. aan frum vi inn borstofuna. ar var rmgott inni og snyrtilega um gengi. Hsggn vru ll r eik og greipt flabeini. Skpar vru skreyttir drum krystllum og stu eim og svo borinu skrautmunir r drum mlmum og hreinu postulni.

aan frum vi a skoa bkasafn skipsins. Bkaskparnir ktu veggina fr glfi og upp loft. Bor miki st miju glfi en legubekkir tvr hendur, frair drindis skinni. ll vru hsggn essi r svrtum palsandervii og koparrend va. safni essu sagi Nmi a vru tlf sund bindi, og vri mr heimilt a nota a eftir vilja og rfum. essu boi var g mjg feginn, upp framtina.

ar var samankomi rval r bkmentum allra ja, og urmull af vsindabkum, einkum ritum um nttrufri. Meira a segja fann g ar bkina mna: Um leyndardma undirdjpanna.

Loks komum vi inn aalsalinn. a var strt herbergi og prilegt,fimtn lnir lengd og 9 lnir breidd. iljunum hngu mlverk eftir frgustu snillinga Evrpu. Marmaralkneski, ger fornum stl, stu ar hornunum, en ltil bor stu hr og hvar glfinu. Borfletirnir vru r skygndu gleri, en undir glerinu gat a lta fjlda hinna fsustu drindismuna r rki hafsins. ar vru meal annars marmennilssmi svo fgur, a g hefi hvergi s nnur eins, og perlur svo strar og hreinar, a mr var bltt fram mgulegt a meta r til vers. Forte-pan st ar einu horninu; a var opi, og leit t fyrir a vera oft nota.

r aalsalnum hldum vi fram fram eftir skipinu, og var fyrir okkur gangur me tveimur hurum ilinu annars vegar. Vru ar tv herbergi samhlia og var anna herbergi skipstjrans, en hitt sagist hann tla mr til bar, mean g dveldi skipinu. Ekki var a miur bi a gindum llum og vihfn en nnur herbergi ar skipinu.

Fremst skipinu var klefi me innibyrgu, samanjppuu andrmslofti, og annar samskonar sagi Nmi a vri vi afturstafn skipsins.

Fr klefum essum var stugt nju lofti veitt um alt skipi eftir rfum. hverjum morgni var fari upp a yfirborinu og njar loftbyrgir teknar klefana.

Klefi skipstjrans var einfaldur og skrautlauslkur mjg rum herbergjum skipsins, sem ll vru bin skarti og drindis hsbnai. egar vi komum anga inn, lsti Nmi fyrir mr byggingu skipsins og ger allri. a var rttar 100 lnir lengd og lgun eins og vindill. a var 12 lnir a vermli um miju. Byringurinn var tvfaldur, en tengdur saman alt umhverfis, me verbitum r jrni. oldi skipi v afarmikinn rsting. Hreifivlar skipsins vru knar me rafmagni og svo sterkar, a Sfarinn gat hglega fari 15 mlur vku. Stri var eins og rum skipum, en auk ess vru tveir lrttir spaar ea vngir utan hliunum, miskipa. eim mtti halla fram og aftur og beina ann htt stefnu skipsins upp vi og niur vi, egar gangur var kominn a. Auk essa vru klefar skipinu ea hlf, sem fylt vru sj, ef skipi tti a skkva, en tmd, egar a tti a leita upp. sama htt mtti einnig ra djpstu ess, a vri fer. framenda skipsins var dltill turn og honum strishjli. Gluggar vru turninum llum megin og gat strimaur s aan til allra hlia. afturenda ess var annar turn. honum var afar-skrt rafljs, sem nota var nttum og kaffrum.

skipstjraklefanum og aalsalnum vru ms skipstjrnarhld. ar vru hin vanalegu skipstjrnarhld, svo sem sigurverk, sem gekk fyrir rafmagni, loftvog, ttaviti og slharmlir. En auk essa vru ar margs konar hld nnur, sem Nmi hafi sjlfur fundi upp, til a mla me hraa, stefnu og djpstu skipsins.

Nmi skipstjri skri fyrir mr, me mikilli nkvmni, hvernig hld essi vru ger og notu. Hann sagi mr, hvernig hann fri a v, a n rafmagni r msum efnum sjnum, og hvernig hann hefi reikna etta alt t fyrirfram, ur en hann byrjai skipssminni. Var etta alt svo flki og margvslegt, a g ver a sleppa v hr.

g var alveg forvia essu llu saman.

r hafi sjlfur stai fyrir sminni, og gert allar teikningar og tlanir, sagi g.

J, svarai skipstjrinn, g hefi stunda nm vi hsklana Berln, Pars og New-York og numi ar svo miki, sem theimtist til essa.

En hvernig gtu r sma skipi svo, a ekki yri hljbrt um allan heim?

a skal g segja yur, Aronnax minn. g hefi fengi sinn hlutann r hverri ttinni. Kjlurinn er smaur hj Krausot Frakklandi, skrfumndullinn hj Pen & Co. Lundnum, saynnurnar hj Lrd Liverpool, skrfan hj Scott Glasgow, ttiloftsklefarnir hj Sail & Co. Pars, vlarnar hj Krpp Essen, stafnfleygurinn Motala Svj, verkfrin hj Hart New-York o. s. frv. Verksmijurnar fengu essar pantanir undir msum nfnum, og ttu a senda hlutina msar hafnir. En svo lt g skip, sem g tti sjlfur, smala llu saman.

En var eftir a laga etta til og setja a saman, sagi g.

J, g setti upp verksti ektri eiiey ti miju Kyrrahafi og ar lauk g sminni Sfaranum, me tilstyrk manna eirra, sem n eru me mr hr. egar vi vrum bnir a v, brendum vi llu, sem eldur gat eytt, en kstuum hinu sjinn, svo engin vegsummerki sust eftir.

a hefir kosta nokku, skipi yar, get g mynda mr.

J, svarai Nmi, me llum hldum kostar a mig eina milljn, sex hundru og ttatu sund krnur. En me llum sfnum og drgripum, eins og a er n, er a ekki of htt virt fimm miljnir krna.

r hljti a vera afar auugur maur?

J, hr. prfessor, a er g. Mr vri hgarleikur a borga allar rkisskuldir Frakklands, tlf miljara.

v nst fylgdi Nmi mr aftur skipi, til ess a sna mr vlrmi. Vi frum fram hj eins konar strompi, og var honum hur. S g a jrnstigi l upp eftir honum og spuri skipstjrann hva gert vri vi hann.

Vi frum upp btinn eftir essum stiga, svarai hann.

Svo, i hafi bt.

J, lokaan bt, af smu ger og Sfarann, en miklu minni. Hann liggur dld ilfarinu og er festur me skrfum. ilfarinu er hleri og annar botninum btnum. eir standast . Me v a opna hlerana get g fari upp btinn. Hleranum ilfarinu er lokar eftir mr, en sjlfur loka g hlerunum btnum. Svo losa g um skrfurnar og tur bturinn upp a yfirborinu einum svip. egar g finn a bturinn fltur ofansjvar, opna g hlera ilfari hans, san reisi g sigluna, set upp segl og sezt vi stri.

En hvernig komist r niur til skipsins aftur?

a get g ekki. Sfarinn verur a koma upp til mn. Bturinn er tengdur vi skipi me lngum ltnsvr, sem rafmagnsstraumur leikur um, og fylgir a btnum eftir neansjfar. arf g v ekki anna en rsta tippi, ef g vil gefa v vsbendingu.

Alt etta var svo einfalt og svo haganlega fyrirkomi, a a vakti adun mna.

egar vi komum lengra fram ganginn, s g inn herbergi Ned Lands og Konsls. Stu eir a sningi og vru hraustir og hressir a sj. g s matsuuklefann, og hvernig maturinn var soinn vi rafmagnshita. Vi frum framhj klefum skipverjanna, en ekki s g inn , v hurirnar vru aftur. Seinast skoai g vlrmi. ar s g essar undravlar, sem gengu fyrir rafmagni og gtu sni skrfusnum tuttugu snninga sekndunni.

N tla g a gefa yur ni til rannskna yar og vsindaikana, sagi skipstjrinn, egar vi komum inn aalsalinn aftur. Vi erum nna staddir nnd vi Japan, eins og r sji kortinu essu. Braut skipsins er mrku a hverjum degi, svo r geti s hva ferinni lur. Bkasafni og salinn er eur heimilt a nota eftir vild. Me yar leyfi tla g a hverfa fr um sinn.

Nmi fr n t, a svo mltu, en g sat einn eftir.

Hver var hann, essi undralegi maur? Hann var framrskarandi a gfum og frleik, en fyrirleit urlendi og mennina af lfi og sl. Hver var hann? Og hvert tlai hann a fara me mig?

essu var g lengi a velta fyrir mr, eftir a skipstjrinn fr. g sat hugsi langa lengi, ar til loks g st upp og gekk inn herbergi mitt, til a taka mig nir.

rdegis daginn eftir kom Konsll og Ned Land inn salinn til mn. eim var fyrst fyrir a spyrja, hvernig essu sti og hvar vi vrum staddir.

Tuttugu og fimm fmum fyrir nean yfirbor sjfar, svarai g.

etta er str-merkilegt, sagi Konsll.

g sndi Konsl ll au undur af fgtum nttrugripum, sem vru salnum. Hann var vanur a fylga mr sfnunum Pars og bar gott skynbrag ess konar hluti.

Ned Land spuri mig spjrunum r, um Sfarann og Nma skipstjra. Hann var fjur a vita hve skipshfnin vri fjlmenn, v hann hafi egar hugsa sr a myra alla skipverja, ea byrgja inni, en taka skipi sitt vald.

g reyndi a telja um fyrir honum og f hann ofan af essu. En alt einu sloknai ljsi salnum og vi stum eftir kolsvarta-myrkri.

Vi stum hreyfingarlausir og egjandi og bium ess, sem vera vildi. Svo heyrist glamur, lkt v sem jrnynna vri dregin eftir skipshliinni, og sama vetfangi lagi skra birtu inn salinn um tvo glugga. gluggum essum vru afarykkar glerrur og lgu yfir r sterkar koparstengur til styrktar. Sum vi t um gluggana sterka rafljsbirtu, sem lsti upp sjinn langa lei fr skipinu, allar ttir. a var fgur sjn og strkostleg. Ljsbroti var svo einkennilegt vatninu a v verur ekki me orum lst. Nlgt skipinu var sjrinn sem fljtandi eldhaf, en smdofnai er lengra dr fr og eyddist loks smyrkrinu yfir og undir og alt um kring.

Vi horfum hugfangnir essa dsamlegu sjn. Brtt kom ljs urmull af fiskum og allskonar sdrum. Fylgdu eir skipinu eftir og hringsluu kringum a, eins og fuglager lofti. Sumir essara fiska vru undursamlega fagrir, fr ar saman blikandi litskr, fagurt skpulag og adanlega mjkar og skjtar hreyfingar.

Alt einu hvarf essi tfrasjn. Hlerunum var rent fyrir gluggana og ljsi brugi upp rafmagnslmpunum salnum. En lengi eftir stum vi eins og leislu og rifjuum upp huganum ennan merkilega fyrirbur. Hann var svo nstrlegur og nrri yfirnttr legur a hugmyndalf okkar var snorti um langan tma.


[1] Loftyngd er s rstingur kallaur, sem lofti gerir yfirbor jararinnar; en hann samsvarar hrumbil 15 punda unga hverjum ferumlungi yfirbors. .


 

g fr a una finni betur Sfaranum egar fram skti. g hafi fyrir reglu a fara upp ilfar hverjum morgni, mean veri var a skifta um loft skipinu. ar hitti g vanalega strimanninn, sem fkst ar vi mlingar og athuganir. g reyndi oftsinnis a hafa tal af honum, en a kom fyrir ekki. Hann skildi ekki ea lzt ekki skilja eitt or af v sem g sagi. Hann mlti nokkur or mli, sem g skildi ekki, hvert sinn sem hann tlai ofan skipi aftur.

g skildi a sem skipun um a fara niur aftur og hagai mr samkvmt v.

daginn sat g lengstum vi bklestur salnum ea bkasafnsklefanum.

g var lti var vi Nma skipstjra. g hefi ekki fyrstu hugmynd um, hve fltur hann var og einfrull, og var v farinn a halda um tma a hann vri farinn af skipinu.

Stku sinnum hitti g hann uppi ilfarinu morgnana. En oftast var hann svo hugsi og fmlugur, a engu tauti var vi hann komandi. bar vi, a hann var glaari bragi. a var helzt, egar hann hafi srstakan huga einhverju, sem hann var a gera, a hann kom og tk mig tali. En var hann lka llum mnnum allegri og liprari. Listir og vsindi vildi hann helzt af llu tala um.

Hann elskai hafi. g var ess var einn dag. Vi stum saman iljum uppi og nutum veurblunnar. Lofti var hltt og himininn heiur. ldur thafsins liu eftir sfletinum, eins og spegilgljandi fjallabungur. Nmi benti t yfir ldurnar og gat ekki varist ess, a dzt a hinni strfenglegu og hu tign thafsins. Hann lauk mli snu me essum orum:

Fr ldufalli yfirborsins og niur myrkustu undirdjp er hafi eilfri hreyfingu, rungi lfi og lifandi verum. a vekur undrun og tta mannanna. eir hrast hyldpi, en g hrist a ekki. egar g er Sfaranum er mr sama hvar g hvli fami hafsins.

Ned Land og Konsll komu oft til mn inn aalsalinn og hafi g gaman af heimsknum eirra, v eir vru sfelt a ybbast og ktaoftast gu . Ned Land hafi alt hornum sr. Hann kunni ekki vi a vera innibyrgur, kvartai undan matarinu, hva a vri tilbreytingarlaust og var srreiur vi Nma skipstjra, sem lt eins og hann heyri ekki, egar sem hst gekk hranaskapur og umkvartanir Ned Lands.

Konsll var vert mti, ngur me alt. Hann hafi lag v a haga sr eftir kringumstunum, og mn vegna var hann sjunda himni yfir v, hva mr gfist gott fri a rannsaka hafi og sdralfi. Gluggarnir skipshliinni vru opnir tvo tma dag a jafnai. tma notuum vi Konsll kostgfilega, til a athuga sjinn. egar g kom auga einhvern fisk, sem vi hfum ekki s ur, fltti Konsll sr a kvea hvaa flokki ea tegund hann tti a teljast me. Konsll hafi vel vit v og var heldur en ekki upp me sr af eirri fri. Hann sagi oft vi Ned Land, a hann vri ekki anna en sejandi magi, sem skifti fiskunum tvo flokka, eftir v hvort eir vru tir ea tir.

En Ned Land ekti fiskana annan htt: af eigin reynslu og eftirtekt og hann fr fgrum orum um safnhsavizku Konsls, sem hann svo kallai.

Vi hldum stugt suurtt, frum yfir mijararlnuna og komum loks siglingaleiir verzlunarskipanna.

Dag einn sat g aalsalnum og var a lesa bk. Ned Land og Konsll stu vi gluggana og horfu t sjinn. Alt einu spratt Konsll upp og gekk anga sem g var.

Vill ekki hsbndinn koma t a glugganum sem snggvast, sagi hann og virtist vera miki niri fyrir.

g br vi og leit t um gluggann. S g eitthvert svart ferlki liggja grafkyrt sjnum skamt fr skipinu. g neytti augnanna v betur, sem nr dr.

Skipsflak! kallai g upp yfir mig.

J, sagi Ned Land, a er sokki og mstrin eru brotin. a var sem hann sagi. Slitrin r reianum hngu klum t af borunum. Skipi hallaist bakbora og var fult af sj. a hlaut a vera nsokki, v mastrastfarnir, sem stu upp r ilfarinu, vru hreinir. dyrum eins ilfarsklefans sum vi liggja lk ungrar konu og hafi hn kornbarn fanginu. Lengra hafi hn ekki komist egar slysi vildi til. ilfarinu lu 4 hsetar dauir og flktir reiaklunum. Var hrileg sjn a sj, hvernig eir vru tlits. eir hfu barist vi a losa sig r klunum fram andarslitrin.

Vi stum eins og steini lostnir og horfum essa hroasjn, mean Sfarinn rendi framhj. Og ur en vi mistum sjnar flakinu, sum vi hkarlana steja a r llum ttum, me glandi glirnum og gapandi kjftum.

etta var fyrsta sinn, sem mr var hgt innanbrjsts, san g kom Sfarann.

g fr a leggja ungan hug Nma skipstjra og gat varla gert sjlfum mr grein fyrir, af hverju a stafai. Mr hafi hinga til stai sama um flti hans og fskifti, g hafi hugsa mest um rannsknir mnar og bklestur. En n fanst mr alt einu, sem eitthva vri hreint vi etta httalag skipstjrans og skipverja, eitthva undarlegt og tortryggilegt.

a lei heldur ekki lngu, a essi skoun mn fkk nja tyllu.

Eitt sinn snemma dags kom g upp ilfari. St strimaurinn ar og benti vissan sta sjnhringnum, en Nmi skipstjri stari anga gegnum sjnauka sinn. Svo lt hann sjnaukann sga og fr a ganga um glf ilfarinu, n ess a skifta sr af mr. Strimaur var allur hjlum, eins og honum vri mjg miki niri fyrir. Hann varpai skipstjrann ru hvoru mli, sem g skildi ekki og Nmi svarai sama mli. Rtt eftir tku eir sjnaukana aftur og beindu eim enna sama sta. g neytti augnanna af fremsta megni, en s ekkert athugavert. Hljp g v ofan salinn og stti anga sjnauka. egar g kom upp aftur setti g sjnaukann fyrir augun, en sama vetfangi var hann hrifsaur af mr.

Nmi skipstjri st frammi fyrir mr. Hann var rlegur svipinn, eins og hann var vanur, en hann var meira en rlegur, andlit hans var kalt og stirna a sj, eins og lfvana steingerfingur. Hann kreisti aftur munninn og beit jaxlana, en augun vru sem eldsgl si. g fann fljtt a hann tlai ekki a lta reii sna bitna mr. Hann gat ekki haft augun af deplinum, sem hann horfi ur og bgi mr fr a athuga.

Loks var eins og hann ttai sig og fengi vald yfir sjlfum sr. Hann sagi nokkur or vi strimanninn, sem hvarf egar ofan skipi, og snri sr svo a mr.

g ver a byrgja yur inni, sagi hann.

r hafi auvita vald til ess, sagi g. En m g spyrja yur einnar spurningar?

Nei.

Nmi fr aftur a horfa t yfir hafi. g fann a vlin komst hreifingu og skrfan tk a knja skipi fram me vaxandi hraa.

g fr niur til eirra Ned Lands og Konsls. ar vru fyrir fjrir af hsetum skipsins og fru eir me okkur inn sama herbergi, sem vi vrum fyrsta morguninn, sem vi vrum skipinu. eir spuru mig spjrunum r, en g hafi ekki anna a segja en a, sem fyrir mig bar uppi ilfarinu. Ned Land var versta skapi.

A vrmu spori kom jnn inn og bar mat bor fyrir okkur. Sefaist vonzkan Ned Land, um stund. Konsll hvatti mig til a bora mig vel saddan, v a er ekki vst a vi fum mat aftur brina, sagi hann, a er eins vst a eir gleymi okkur alveg.

Ned Land tk riflega til matar sns, eins og hans var vandi, og g lt ekki mitt eftir liggja.

A lokinni mlt lagist Ned Land endilangur glfi og steinsofnai. Rtt eftir lagist Konsll fyrir lka og sofnai. tti mr a slmt, v mr fanst full rf a vaka og hafa gt llu.

En n br undarlega vi. g var altekinn af mttleysi og reytu og var a leggjast glfbreiuna lka. Hugsunin sljvgaist smtt og smtt, og einhver undarleg yngsli sigu yfir hfui mr, svo g gat naumast haldi augunum opnum. g man a sast, a g heyri a hlerunum var loka og skipi htti a velta; en a var merki ess, a a var komi kaf. Svo misti g mevitundina alveg og fll fastan, draumlausan svefn.

Morguninn eftir vaknai g og var inni klefanum mnum. Mr var a n fullljst, a Nmi skipstjri hafi blanda svefnlyfi morgunmatinn okkar daginn ur. g reis ftur og fr inn salinn, v hann st opinn. Bjst g vi a hitta skipstjrann ar, og f hj honum skringu mli essu.

Rtt eftir kom hann t r klefa snum og gekk inn salinn. Hann var gull eins og vant var og fr a ganga um glf, n ess a veita mr nokkra athygli.

En alt einu stanmdist hann frammi fyrir mr.

Eru r lknir? spuri hann.

J, sagi g, g stundai lkningar mrg r, ur en g fkk embtti vi jurtasafni Pars.

Einn af hsetum mnum er veikur. Vilji r skoa hann?

J.

Komi me mr.

Mr flaug egar hug, a veiki essi mundi standa sambandi vi a, sem gerst hafi daginn ur, og var meira mun a f vissu fyrir v.

Nmi fr me mig aftur skipi og lauk upp einum hsetaklefanum. Komum vi ar inn rmgott herbergi, og var a uppljma af rafljsi. Maur l fleti t vi ili gengt dyrunum. S g egar, a hann var sr en ekki sjkur. g laut niur a honum og losai um blugan lreftsrenning, sem bundinn var um hfu honum. Hann kveinkai sr ekki hi minsta, en stari mig me stiru og slju augnari.

Sri var hroalegt. Hauskpan var brotin og heilinn skaddaur miki. Blga var farin a myndast srunu og hafi egar gert manninn alveg tilfinningarlausan.

Hvernig hefir maurinn hloti etta sr? spuri g.

Skipi rakst , sagi Nmi. Vi a brotnai jrnteinn vlrminu og fll hfu honum.

g horfi steinegjandi sra manninn. Hann var ungur a aldri, frur snum og svipmikill og bar smu jerniseinkenni og arir ar skipinu.

Hann skilur ekki frnsku, sagi Nmi, svo yur er htt a tala.

Hann verur dauur a tveim stundum linum, sagi g.

Nmi skipstjri br hendinni fyrir augun og mr virtist g sj tr hrynja.

Verur honum me engu mti hjlpa? spuri hann.

Nei.

Jja, arf g ekki yar astoar me.

g fr t r herberginu, en Nmi var eftir hj manninum dauvona, niurltur og harmrunginn.

g hvarf inn herbergi mitt aftur, ungt hugsandi. g gat ekki um anna hugsa allan daginn en banasngina aftur skipinu og ennan skiljanlega rekstur, sem skipi hafi ori fyrir, mean vi lgum dvala, undir hrifum svefnlyfsins.


 

 

IV.

Vi frum fyrir noran stralu og vrum komnir inn Indlandshaf janarmnui 1868. g veitti v eftirtekt, a Nmi hagai ferinni ruvsi egar anga kom. Kyrrahafinu fr Sfarinn me fullum hraa eftir kveinni stefnu. En egar dr nr strndum Vestur-Indlands, hgi hann skriinn og stri sitt hva, mist norur ea suur. Liu svo nokkrir dagar a vi hringsluum um sama svi, en frum svo a okast suur vi.

a bar vi einn dag, a g sat aalsalnum, t vi gluggann, og var a horfa urmul af fiskum, sem safnast hafi utan um skipi. kom Nmi skipstjri inn og gekk rakleitt til mn, t a glugganum.

Vi erum brum komnir til Ceylon, sagi hann formlalaust. Perlutekjan er a vsu ltil essum tma rs. getur veri, a nokkrir menn fist vi a nna. Langar yur ekki til a sj kafa, prfessor?

g var fljtur a jta v, en mig furai v, a Nmi skyldi alt einu f lngun til a nlgast urlendi og mennina.

a er langt til Ceylon enn, sagi g, og fari Sfarinn ekki hraara, en undanfarna daga, . . . .

Nmi tk fram fyrir mr:

Vi verum komnir anga morgun, sagi hann.

Hann horfi stugt t sjinn, og mr var lka liti anga, en hnykti vi heldur en ekki.

g kom auga mann sjnum, ekki lii lk, sem barst me straumnum, heldur brlifandi mann, sem klauf sjinn me sterklegum sundtkum, fr upp a yfirborinu til a anda og kafai svo aftur niur djpi.

arna er maur sem liggur vi druknun, sagi g. Vi verum a bjarga honum!

Nmi svarai ekki, en laut fast a gluggarunni.

Maurinn sjnum kom rakleitt a glugganum, lagi andliti a runni a utanveru og skifti nokkrum merkjum og bendingum vi Nma skipstjra. Svo synti hann upp a yfirborinu aftur og s g hann ekki framar.

mr tti essi vnti atburur furu gegna, hafi einn hlutur vaki athygli mna. egar menn essir nlguust hvor annan, sinn hvoru megin vi gluggaruna, s g ara, a eir vru af sama kyni bir. Flaug mr hug, a essi undarlegi skipstjri mundi vera Indverji, enda tt hann talai eins og mentaur Vesturlandamaur. Sundmaurinn leit t fyrir a vera almgamaur, en eftir ltbragi Nma og andlitsfalli a dma, mtti tla a hann vri frjlsborinn aalsmaur af gu bergi brotinn.

Nmi skipstjri fr yfir hinn enda salsins og opnai kistu, sem st ar. Hann tk upp r henni bgla marga, athugai vandlega og raai eim svo niur aftur. bgglum essum var tmt gull. Gizkai g , a kistunni vru fimm miljnir krna gulli.

egar Nmi var binn a lta alt ofan aftur, lsti hann kistunni vandlega, og hringdi bjllu a v bnu. komu inn 4 menn og bru kistuna t. Heyri g ftatakinu a eir bru hana a stiganum. Rtt eftir fr Sfarinn upp yfirbori; hlerarnir vru opnair og kistunni bisa upp ilfari.

rla morguns daginn eftir kom Nmi inn og settist a morgunveri me okkur. Hann var vanalega mlhreifur, en mintist ekki einu ori a, sem gerst hafi daginn ur.

Vi skulum n bora okkur sadda, sagi hann, a getur ori langt anga til vi fum mat aftur.

Matur var ngur borum, eins og vant var, og rttir margir. S g a sumir eirra vru bnir til r fiski, en hvaa efni var sumum var mr mgulegt a renna grun , og hafi g bora mrgum sinnum. eir vru einkennilegir bragi, en mr var fari a fallast upp skasti.

r viti ekki hva a er, sem r bori, sagi Nmi skipstjri. En g get fullvissa yur um, a a er holl fa og nrandi. a er langt san g og mnir menn hfum bora annan mat.

Eru essir rttir fengnir allir r sjnum? spuri g.

J, sagi skipstjrinn. g arf ekki anna en festa net utan skipi, svo er a ori fult af fiski eftir litla stund. En stundum fer g draveiar neansjvarskgunum; ar eru veiifng bi mikil og g.

g get vel skili, hvernig r veii net, en hitt er mr torskildara, hvernig r fari a v, a veia dr skgunum neansjvar, sagi g, og undarlegt ykir mr a, a aldrei skuli vera kjtmeti borum yar.

Kjt af landdrum sst hr aldrei.

En hvers konar steik er etta? spuri g og benti einn diskinn.

etta er kjt a vsu, sagi skipsjrinn, en a er af sskjaldbku. etta, sem r haldi lklega a s svnakjt, er hfrungalifur. Matsveinninn minn er vel a sr tilbningi matar. Rjminn er eyttur r hvalamjlk, og sykurinn er binn til r eins konar angtegund.

g var a samsinna v, a matsveinninn vri stu sinni vaxinn, v maturinn var ljffengur.

Nmi tk til mls aftur: Ekki ng me a, a g hafi ll matarfng r hafinu. Klnaur minn er lka sniinn af efnum ess. rurinn, sem kli er ofi r, er rakinn r einskonar stgum. Sngurdnurnar eru tronar t me afar-smgeru angi.

stuttu mli sagt, get g fengi r sjnum allar lfsnausynjar mnar.

A lokinni mlt frum vi inn bkaklefann og reyktum vindil, sem auvita var vafinn r blum af niktnkendri surt. Nmi sagi mr a tlun sn vri a skoa grynningarnar vi Mandor, en ar er mest perlutekja heimi.

Eru r tilbinn? spuri skipstjrinn, lagi fr sr vindilinn og st upp. Flagar yar vera ef til vill me frinni?

a held g sjlfsagt, sagi g og st upp. En n liggur Sfarinn vi botn og hr er 30 feta dpi.

a er svo til tlast, svarai skipstjrinn.

En getum vi komist btinn fjrir? spuri g.

Nei, vi frum ftgangandi.

Ftgangandi! t g eftir, mararbotni?

J, einmitt a.

Hann kallai Ned Land og Konsl og fr me okkur miskipa.

Mr datt hug, a annahvort vri skipstjrinn brjlaur, ea hann vri a gera skop a okkur. En svo fr hann me okkur inn klefa einn og fr g a renna grun hva ri vri. ilunum hngu kafarafatnair margir og nokkrir menn vru ar til taks a hjlpa okkur til a fara kafaraftin. Ft essi vru r togleri og ll ein samfella, sklmar, bolur, ermar og vetlingar. Undir iljunum vru ung og ykk blstykki. Sterkar ltnsgjarir hldu ftunum fr brjstinu, svo ekki skyldi rengja a ndunarfrunum.

En hvaan tti svo andrmslofti a koma? Nmi skipstjri hafi s r vi eim vanda. egar vi vrum bnir a setja upp sterkan eirhjlm, sem festur var me ltnskraga vi upphlutinn, var ppa, sem l r honum, sett samband vi hylki eitt, sem vi hfum bakinu. hylki essu var samjappa loft. Fann g a hreint loft streymdi inn hjlminn egar bi var a setja etta saman. Um mitti girtum vi belti og var v hnfur, rafmagnsgeymir og rafmagnslampi, sem kveikja mtti og slkkva eftir vild.

Svo vrum vi fullbnir til ferarinnar. Bningur essi var svo ungur, a g gat ekki hreyft mig r sporunum. En Nmi hafi lka gert r fyrir v. Tveir menn tku hvern okkar og bisuu okkur inn hliarklefa. A v bnu lokuu eir hurinni vandlega.

klefa essum var niamyrkur. g heyri sterkan hvin og fann kulda leggja upp eftir lkamanum. Klefinn var orinn fullur af sj, sem hleypt hafi veri inn hann. Dyr vru opnaar skipshliinni og lagi inn um r daufa dagsskmu. Gengum vi t mararbotninn gegnum essar dyr.

egar anga kom fann g ekki til yngslanna kafarabningnum. Mr var ltt um allar hreyfingar og gat g s til allra hlia gegnum glerrur hjlminum.

Birtu lagi niur djpi, skrari en g hafi bist vi. g gat vel greint hluti 100 fama fjarlg. egar lengra dr hurfu myndirnar bla mu, sem dknai smtt og smtt og hvarf a sustu svarta-myrkri.

Sjrinn umhverfis okkur var lkur andrmsloftinu, eins gagnsr og a, en miklu ttari sr. Htt yfir hfi mr s g mta fyrir yfirbori sjvarins.

Vi gengum eftir smgerfum, ljsum sandi. A baki okkur sum vi Sfarann liggja eins og svartan, langan klett botninum, en eftir nokkra stund hvarf hann okkur snum.

Anna veifi gengum vi fram fiska, sem utu upp af hrslu, eins og hrossagaukar mri. Steinar lgu sandslttunni til og fr, aktir lindrum og sgrri. Upp hum klettum stu skankalangir krabbar og stru okkur.

Alt einu fr a halla undan fti og gengum vi niur brekkuna. Dagsbirtan var daufari og daufari og a sustu sum vi ekki anna en daufa rauleita rkkurgltu.

Fram undan okkur var a sj eins og svartan vegg. a var neansjvarskgur.

Eikurnar vru eins konar trjkendir nglar, stofnarnir rbeinir og greinarnar lka. Var mjg torvelt a komast fram skgi essum. Trn stu svo tt, a vi urum a sveigja au til hliar til a komast fram; en trn sktu sama horfi aftur svo leiin luktist a baki okkar.

a var n ori svo dimt, a vi urum a brega upp ljsi. Var bjart umhverfis okkur sem um hdag vri. Virtist mr grurinn svo fjlbreyttur eins og vri g staddur surnum frumskgi. En undarlega kom hann mr fyrir augu, essi fsi myrkviur, er g hafi virt hann fyrir mr stundarkorn. Var rugt a gera greinarmun drum og jurtum, svo mjg lktist hva ru. Ruglai g saman splntum og lindrum, skelfiskum og arastnglum.

a var afar rugt a komast fram skgi essum. egar vi vrum komnir spottakorn inn hann geri Nmi okkur vsbendingu um a nema staar. Vi lgumst niur arabing til a hvla okkur. Var g feginn hvldinni, v g var orinn reyttur. a fr fyrir mr eins og rum kfunarmnnum, a mig stti svefn. Eftir nokkra stund lt g aftur augun og steinsofnai.

Ekki veit g, hve lengi g hefi sofi, en egar g lauk upp augunum, spratt g ftur ofboi.

Nokkur skref fr mr s g standa skngul meira en lnar ha, og var svo a sj sem hn tlai egar a ra mig. g var skelkaur svipinn, enda tt g vissi, a kafaraftin mundu verja mig biti hennar. smu svifum vknuu flagar mnir. Rist Nmi skipstjri fti etta og bari a niur me byssuskeftinu.

Eftir viureignina vi dr etta, sem var jafn andstyggilegt sem a var meinlaust, datt mr hug a hglega gti g rekist dr, sem kafarftin vru ekki einhlt fyrir. Mr hafi ekki hugkvmst a ur. En upp fr essu setti g mr a vera var um mig.

Vi lgum af sta aftur, og vrum klukkustund a komast gegnum skginn. Nmi stri frinni og fr jafnan fremstur. egar komi var t r skginum fr a hkka undir fti, og birta sjnum.

Loks nam hann staar. Sjrinn var hreinn og tr umhverfis okkur og uppljmaur af slskini. Fram undan okkur sum vi grynningar aktar perluskeljum.

Nmi benti me hendinni yfir grynningarnar. Skeljarnar hngu mjum taugum vi klappir og steina. a vru fdma aufi, sem lgu arna mararbotni.

Vi reikuum til og fr og skouum skeljarnar. Ned Land fltti sr a tna saman strstu og fallegustu perlurnar.

A linum tu mntum nam skipstjrinn staar alt einu og benti okkur a fylgja sr var, undir strum kletti. Skamt fr okkur sum vi svertingja kafa niur. Var hann a freista hamingjunnar a n eitthva, ur en perlutekjan byrjai alment. Yfir hfum okkar s g botninn btnum hans, sem ruggai hgt yfirborinu. Vi annan ftinn sr hafi hann bundi ungan stein til a vera fljtari a komast til botns. egar hann ni botni, losai hann steininn vi sig, lagist hnn og fr a tna skeljar poka. A v var hann svo sem hlfa mntu. Svo fr hann upp a yfirborinu aftur, dr steininn upp btinn taug, sem fest var vi hann, stti sig veri og stakk sr til botns aftur. Gekk svo koll af kolli. En hvort hann hefir fundi nokkra perlu llum essum skeljum er mgulegt a segja, hann legi lfi httu fyrir von.

Vi fengum fljtt snnun fyrir v, hva vinna essi er httuleg. Eitt sinn egar svertinginn stakk sr til botns og var a leggjast hnn tk hann vibrag og snri aftur upp til btsins. s g eitthva dkkleitt sjnum fyrir ofan hann. a var hkarl, og synti beint a svertingjanum, me gapandi gini. Svertinginn vatt sr sngglega til hliar, en sl hkarlinn sporinum hann, svo hann fll til botns. Hkarlinn snri a honum aftur og sndist ll von ti um svertingjann. smu svipan Nmi skipstjri fram mti hkarlinum og mundai hnfinn. Hkarlinn s hann og snri egar a honum. Nmi lt sr ekki brega, en egar hkarlinn hugist a gleypa hann, varpai hann sr til hliar og lagi hnfnum kaf kvi hkarlinum. Sjrinn litaist bli og s g ekki hverju fram fr nokkrar sekndur. egar eir komu ljs aftur, s g a Nmi hlt sr fstum bxli hkarlsins og lt hnfinn ganga skrokkinn honum, en ni ekki a leggja hann hjarta. Hkarlinn braust um kaflega. Mynduust iukst sjnum t fr honum alla vega, svo mikil, a mr l vi falli. Nmi misti loks taksins og fll til botns. tti mr sem ti vri um hann. g tlai a skunda til og hjlpa honum, en essi voasjn fkk svo miki mig, a g st sem steini lostinn og komst ekki r sporunum. smu svipan s g hvar Ned Land fram og hafi lofti skutulinn. egar hann ni til hkarlsins, rak hann skutulinn kaf skrokkinn honum. Sjrinn var a nju svo litaur bli, a g s ekki hverju fram fr um hr. g skreiddist n vettvang og var Nmi stainn upp. Hann gekk a Ned Land og tk hnd honum fast og innilega.

Svertinginn var horfinn. Hann hafi komist aftur upp btinn sinn, n ess vi tkjum eftir v. Htt uppi sjnum sum vi svart ferlki. a var hkarlshri sem flaut ar og barst burt me straumnum.

a var lii langt dag og fari a skyggja. Vi urum v a hafa hraann , a komast til skipsins aftur. Nmi valdi n ara lei, styttri og greifrari. Vi gengum tvr stundir eftir sandslttum. Vru r vast auar, en sumstaar var sgrur mikill, ang og araflkjur, taugar og tgar, sem flktust um ftur okkar og seinkuu ferinni. a var nrri aldimt ori egar vi sum loks ljsin Sfaranum. Var g alls hugar feginn egar vi num loks skipinu, og tkum okkur nir eftir feralag etta.


 

Sfarinn hlt fram frinni. Hann rann um veglausan sgeiminn eins og klfi vri skoti, dag eftir dag. g sat lengstum salnum vi lestur og rannsknir. Ng var r a velja bkasafni skipsins. En mest var vert um hina miklu bk nttrunnar, sem Nmi skipstjri fletti upp fyrir mr hverjum degi, ann htt a renna hlerunum fr gluggunum. Sjrinn sjlfur og sdrarki var rotlegt rannsknarefni fyrir mig. g fann a brtt, a rit mitt Um leyndardma undirdjpanna urfti mikilla umbta vi, v margt reyndist mr ar rangt ea nkvmt. Svo hafi g mrgu vi a bta, svo nsta tgfa hlaut a vera miklum mun strri.

Leiin sem vi frum var mrku korti daglega, eins og Nmi hafi sagt. g fylgdi stefnunni me athygli, vegna rannskna minna, v eim hafi g allan hugann og gtti naumast dagatals ea tmalengdar.

Nmi stri gegnum Persaflann og aan inn Rauahafi. Hann hlt stugt norurtt og tti mr a furu gegna, egar svona var langt komi.

Lesseps var a grafa Suezskurinn mikla um etta leyti, en hann var ekki kominn nrri alla lei gegnum eii. Hva tlai skipstjrinn fyrir sr? g var stugt a hugsa um a, v mr var fari a ykja ng um.

Dag einn kom Nmi inn salinn og spuri g hann egar, hvert hann tlai a fara.

Hvers vegna spyrji r svona! g tla auvita yfir Mijararhafi, svarai hann snugt. g bzt vi a komast anga morgun.

morgun?

J, prfessor gur. Eru r hissa v?

a er n komi upp r mr a vsu, a falla stafi, eitthva furulegt beri vi skipi essu. En megi r hera skriinn freklega, ef r tli a sigla suur fyrir Afrku og vera kominn inn Mijararhaf morgun.

Suur fyrir Afrku, segi r hr. prfessor!Hvaa erindi eigum vi anga?

g hlt a Sfarinn vri ekki vel fallinn til a ferast landveg. Og komist hann ekki yfir eii . . . . ?

fer hann undir a.

Er a frt?

J, g hefi fundi gng mikil neansjvar, sem liggja gegnum eii, djpt jru. au kalla g Arabisku gngin.

Hvernig st v a r fundu au?

a skal g segja yur, svarai skipstjrinn. g hafi veitt v eftirtekt a Mijararhafinu og Rauahafinu vru nokkrar fiskitegundir af sama tagi. Kom mr til hugar a samband mundi vera milli hafanna. N er sjvarhin meiri Rauahafinu og hlaut v a falla straumur r v yfir Mijararhafi. g geri tilraun til a ganga r skugga um etta ann htt, a g veiddi nokkra fiska nlgt Suezeiinu, festi eirhringi vi sporinn eim og lt svo lausa. egar g kom upp undir Srlandsstrendur nokkrum mnuum seinna, var g svo heppinn a rekast nokkra af essum fiskum. g tti n ekki anna eftir en finna opi gngunum botni Rauahafsins, og a hepnaist mr um sir. g htti mr inn gngin og komst gegnum au slysalaust. San hefi g fari um au mrgum sinnum.

Mr tti essi frsaga nsta merkileg og fltti mr a segja flgum mnum af essu. Konsll komst loft af ngju, en Ned Land ypti xlum.

Neansjvargng, t hann eftir; slkt og vlkt hefi g aldrei heyrt tala um!

Hafi r heyrt tala um Sfarann? spuri Konsll. Til er hann , og hitt er engu trlegra, a essi gng su til.

J, vi verum vst a vona a svo s, sagi Ned, v fljtar komumst vi inn Mijararhafi.

Um hdegisbil daginn eftir fr Sfarinn upp a yfirborinu. Vi flagarnir frum egar upp ilfar. Land var a sj langt til austurs, en greinilega , v okuslingur l yfir.

Vi vrum a spjalla saman nokkra stund. En alt einu agnai Ned Land og benti t yfir hafi.

Lti i , sagi hann.

g s ekkert, svarai g. g hefi ekki augun yar.

Sji r ekkert hreifingu framundan stjrnbora?

g neytti sjnarinnar af fremsta megni og kom loks auga stra skepnu, me langan og dkkleitan skrokk.

Koma fyrir hvalir Rauahafinu? spuri Konsll.

a ber vi a eir flkjast anga, svarai g.

Ned Land hafi ekki augun af drinu. etta er ekki hvalur, sagi hann. g ekki hvalina og eir ekkja mig.

Sfarinn nlgaist skepnuna fluga.

Hvaa herjans dr er etta! hrpai Ned Land. a hefir ekki klofinn spor, eins og hvalur, og nnur sundfri ess lkjast klunnalegum tlimum landdri.

a er skr, ef hsbndanum knast, sagi Konsll.

Nei, a er ekki skr, sagi g. a er eins konar hvalur af hfrungakyni, sem er orinn mjg fgtur. Hann er kallaur dkingur.

Ned Land hafi ekki augun af hvalnum. Honum st alveg sama um nafni. En svona hval hafi hann ekki s ur, og brann n skinninu af vgahug.

Svona hval hefi g aldrei drepi, sagi hann.

essum svifum kom Nmi skipstjri upp iljur og heyri hva Ned Land sagi.

Mundu r vera fanlegur til a taka upp fyrri starfa yar, rtt etta sinn? spuri Nmi.

Ned Land reif sjlfrtt bum hndum til skutulsins.

En g vil ra yur til a missa ekki marks. a getur rii yur sjlfum miklu, btti Nmi vi.

Ned Land setti upp kruleysis- og fyrirlitningarsvip, en svarai engu.

Eru eir illir viureignar, dkingarnir? spuri g.

J, meira lagi, svarai Nmi. a eru dmi ess a eir hafa rist hvalveiamenn og hvolft btunum undir eim. g er ekki hrddur um Ned Land, g segi svona. g sagi a af v g veit, a honum ykir gott kjt, en kjti af dkingnum er mesta slgti.

Nmi kallai niur skipi og komu 7 menn upp a vrmu spori. eir losuu btinn og settu hann flot. Sex menn settust undir rar en einn fr a strinu. Vi flagarnir rr komum okkur fyrir skutnum. Nmi var eftir Sfaranum.

Skipverjar ttu fr og lgust rarnar. Sttist rurinn fljtt og vrum vi komnir nmunda vi hvalinn innan ltillar stundar. egar fir famar vru eftir, hgum vi ferina. Ned Land fr fram stafninn og st ar me reiddan skutulinn. Skutultaugin var ekki fst btnum, eins og vanalegast er, heldur var endinn henni festur vi dufl, sem flaut yfirborinu, en lnan var sj. Mtti sj af v hva skutlinum lei.

essi dkingur var vanalega strvaxinn, kjulaust 10 lnir lengd. Hann l sjskorpunni og hreyfi sig ekki, heldur en hann vri sofandi. Mtti v komast mjg nrri honum.

Bturinn nlgaist smtt og smtt, anga til ekki vru eftir nema 3 famar; vru rarnar lagar upp.

Ned Land st stafni me reiddan skutulinn. Alt einu heyrist hvinur mikill og hvarf dkingurinn smu svipan. Skutullinn hafi ausjanlega geiga fr beinni stefnu.

Fari hann sjbullandi! skrai Ned Land bri sinni. Hann slapp undan skutlinum.

Ekki alveg, sagi g. Hann hefir fengi skeinu talsvera, v sjrinn er bllitaur.

Skutulinn! hrpai Ned Land.

Hsetarnir rifu rarnar og reru anga sem dufli flaut. egar skutullinn var kominn upp btinn var fari a elta dkinginn.

Hann var ekki srur til muna, v hann synti hratt. Hsetarnir lgust rarnar af llum mtti. Vi komumst skotml hva eftir anna, og Ned Land var a v kominn a kasta skutlinum, en fr dkingurinn jafnan kaf, svo a vi mistum hans. essi eltingaleikur st yfir fulla klukkustund. g var farinn a halda a vi yrum a htta vi svo bi, en var s breyting , a dkingurinn snri vi alt einu og kom rakleitt mti okkur.

Ned Land var vibinn a taka mti honum.

Vari ykkur piltar! sagi hann.

Strimaurinn sagi nokkur or snu mli, sem a lkindum ddu eitthva svipa v sem Ned Land hafi sagt.

a fr eins og vi hfum bist vi, a dkingurinn ri egar btinn og velti honum anna bori svo sjr fll inn. Var a snarri strimannsins a akka, a btnum hvolfdi ekki. Hvalurinn beit v nst borstokkinn og v btinn loft me kjaftinum, hva eftir anna. Ned Land hlt sr me annari hendi, en hinni hafi hann skutulinn og lt hann ganga jafnt og tt skrokkinn hvalnum. Vi ktveltumst hver um annan veran btnum og hefum eflaust brlega hloti meisl ea bana, ef Ned Land hefi ekki tekist a leggja dkinginn hjarta. Hann linaist tkunum, tennurnar urguu vi jrni; svo misti hann taksins og skk.

Duflinu skaut upp a vrmu spori og hvalnum rtt eftir. Hann var dauur. Vi festum taug vi sporinn honum, og hinum endanum vi btinn. Svo rerum vi ttina til Sfarans me hvalinn eftirdragi.

Seinna um daginn tum vi kjt af honum a midagsveri. Var a braggott og engu lkara en nautakjti.

Daginn eftir hldum vi fram norur bginn, hgum okkar. Um nttmlaskei var Sfarinn vi yfirbori og fr g upp ilfar. Mig var fari a langa til a sj sgngin sem skipstjrinn hafi sagt mr af, og fr n a athuga hvar vi vrum staddir. oka var yfir og myrkt af nttu. g s grylla rauleitt ljs nokkurri fjarlg.

Fljtandi viti, var sagt vi hliina mr.

a var Nmi skipstjri sem talai.

etta er vitinn Suez, sagi hann. Vi erum og egar komnir a gngunum.

Er ekki vandfari gegnum gngin? spuri g.

j, g er vanur a vera strisklefanum sjlfur og segja fyrir um stefnuna. En n verum vi a fara niur.

egar vi vrum komnir niur, var llum hlerum loka og bi um vandlega. Sjr var tekinn inn einn klefann og skk Sfarinn niur 6 fama dpi.

g tlai a hverfa til herbergis mns, en Nmi skipstjri kallai mig.

Langar yur ekki til a koma me mr inn strisklefann, prfessor gur? spuri hann.

J, g tek mr til akka.

Strisklefinn var 3 lnir hvern veg og lti eitt hrri. Strishjli var honum mijum. Glerrur kptar og sterkar vru hverri hli og mtti sj t um r allar ttir fr skipinu.

Ekkert ljs var ar inni. En skmu lagi inn um gluggana fr ljskerunum utan skipinu. Maur st vi strishjli og hlt bum hndum um hnana. Hann var mikill vexti og reklegur.

Rafmagnsrir lu r klefanum niur vlrmi og var s umbnaur vi endana, a Nmi gat ri stefnu skipsins og hraa me mestu nkvmni. Hann hgi egar ferina a miklum mun.

g st vi gluggana bakbora, og virti fyrir mr ha hamra, sem vi frum me fram. Nmi hafi ekki augun af ttavitanum. Hann sndi strimanni me bendingum hvernig hann tti a stra.

egar klukkan var 15 mntur gengin 11 tk skipstjrinn sjlfur stri. Sum vi eins og hellismunna heljarstran fram undan okkur. Inn hann stefndi Sfarinn. ti fyrir heyrist vanalegur hvai og straumur. a var sjrinn r Rauahafinu, sem hallans vegna braust me heljar afli gegnum gngin, t Mijararhafi. Sfarinn barst me straumnum eins og klfi vri skoti og hafi vlin aftur af llum mtti.

g var me ndina hlsinum af undrun og adun. Gngin vru svo rng, a skipi straukst nrri me hliveggjunum. Var sem eldrkir me llum litum regnbogans flgju fyrir gluggana, vegna birtunnar sem lagi bergi fr skipinu.

Klukkan 5 mntur yfir hlf 11 slepti Nmi strishjlinu og snri sr a mr.

Mijararhafi! sagi hann.

Ferin undir eyi hafi ekki stai yfir nema 20 mntur.

Morguninn eftir hitti g Ned Land og Konsl ilfarinu. eir hfu sofi bir leiinni gegnum sgngin og ekki haft hugmynd um hva fram fr.

erum vi n komnir Mijararhafi, sagi g.

Ekki held g a s n ori enn, sagi Ned Land.

Svo er a ei a sur, sagi g. Strndin sem vi sjum mta fyrir suri er Egiptaland.

J, anna hvort a, ea eitthva anna, svarai Ned.

r v hsbndinn segir a svo s, veri r a tra hsbndanum, sagi Konsll.

r, Ned Land, sem hafi svo hvassa sjn, hljti a sj hafnarvirkin Port Said, sagi g.

Ned Land horfi anga stundarkorn. Jja, a er fyrirtak, sagi hann. Vi erum Mijararhafinu raun og veru. Heyri r prfessor, vi getum fari a ra rum okkar.

g vissi vel hva Ned Land tti vi, en g lt sem g skildi hann ekki.

Er ekki einmitt nna tkifri til a strjka fr Sfaranum? hlt hann fram.

a er n hgar ort en gert, sagi g.

Ned Land var brltur eftir frelsinu, og orinn heldur skapstyggur upp skasti.

a getur n veri, sagi hann. En einhver endir verur a vera essu.

g vissi a vel, a Ned Land tti olandi fi skipinu. Hann var vanur sjlfri og svailfrum hvalaveium. a lamai rtt hans og heilsu, a vera einangraur svona ijuleysi. En g reyndi a draga flttann langinn, v g tti margt eftir s og rannsaka hafinu.

Alt hefir einhvern enda, sagi g. egar vi komum nmunda vi Frakkland, England ea Norur-Amerku, getur vel fari svo a betra fri bjist, egar minst varir.

egar vi komum anga ea anga sagi Ned og ygldi brnina. En n erum vi Mijararhafinu.Er a ekki eins gott og allir hugsanlegir stair arir?

Ned hafi rtt a mla, svo a ekki var mti bori. g vissi ekki hverju g tti a svara.

Hva heldur Konsll um etta? spuri Ned Land.

Konsll sagi a sannast, a hann hefi enga hugmynd gert sr um etta. Hann tti enga vini ea ttingja, sem ru hann. Hann var allur ar sem g var. Hans skilningur mlinu var, fm orum sagt, eins og hsbndanum knaist.

g var neyddur til a fastkvara eitthva.

g er hrddur um, a vi getum ekki bygt neitt Nma skipstjra, sagi g. Okkur er kunnugt um leyndarml hans og ess vegna ltur hann okkur ekki lausa. Vi verum v a nota fyrsta fri sem gefst til a strjka fr Sfaranum.

a er einmitt a sem g hefi hyggju, svarai Ned.

En fyrsta tilraunin verur a lnast, sagi g. Lnist hn ekki, verur okkar gtt svo vandlega, a fri gefst aldrei aftur. Vi verum a fara varlega.

Rtt er a, sagi Ned Land. En gefist gott tkifri,tli r a vera tilbinn a nota a?

J.

Ned Land hafi hugsa sr, a annahvort yrum vi a synda land, ef Sfarinn flyti nlgt landi a nttu til, ea vi tkjum btinn og rerum til lands honum. En etta hvorttveggja var gerlegt, eins og n st . Sfarinn hlt sig langt fr lndum og var lengstum kafi; rtt eins og skipstjrinn hefi eitthvert hugbo um rager okkar.

Einn dag sem oftar var g sokkinn niur rannsknir mnar, inni salnum. Vi vrum komnir suur fyrir Krt. Kom yfir mig svo mikill hiti, a g var a losa um ft mn. g skildi ekki v hvaan s hiti stafai. Vi vrum staddir 10 fama dpi, en ar er hitinn litlum breytingum hur. Mr datt hug a einhver veiki vri a leggjast mig. En hlt fram vi iju mna; en hitinn x og var me llu olandi. g tlai a fara burt r salnum, en v kom Nmi skipstjri inn, og gekk a hitamlinum.

Fjrutu og tv stig, sagi hann.

J, hvaan sem essi hiti stafar, er hann olandi, sagi g.

Hann verur ekki meiri en vi viljum vera lta, sagi Nmi.

finst mr a r ttu a draga r honum, sagi g.

a get g ekki, sagi skipstjrinn. En g get siglt burt fr honum.

Kemur hann utan a? spuri g.

J, skipi fltur sjheitum sj.

smu svipan var gluggahlerunum skoti fr. S g a sjrinn var hvtur umhverfis Sfarann. Alt var ein gufulga eins og sjandi hver.

g studdi hendinni runa, en var a kippa henni a mr hi brasta, vegna hitans.

Nmi sagi a vi vrum nnd vi eldfjall neansjvar, sem vri a gjsa.

g leit t um gluggann. Sfarinn l kyr, v engin lei var a komast lengra, vegna hitans. Sjrinn breytti lit og ronai smtt og smtt. Stafai s litur fr sndri og sku sem yrlaist sjnum eins og ryk lofti. Brennisteinsflu megna lagi um skipi, en nokkurri fjarlg brutust fram lyfrauar logatungur, svo bjartar, a rafljs Sfarans var a engu fyrir eim.

N var ekki vilit a haldast vi lengur vegna hitans.

Nmi skipai a sna vi. Stundarfjrungi sar drgum vi a okkur svalt og hreint loft yfirbori sjvar.


 

 

VI.

Vi vrum komnir t Atlantshaf.

Ned Land var inni hj mr. Vi hfum enga tilraun geta gert til a flja leiinni gegnum Mijararhafi. N sat hann arna brnaygldur og beit jaxlinn.

a er engin sta til a lta hugfallast, sagi g. N frum vi upp a Portgalsstrndum. Frakkland og England eru skamt burtu. g tri ekki ru en fri gefist eftir nokkra daga.

Ned Land leit mig og opnai munninn.

a verur a gerast kvld, sagi hann.

Mr hnykti vi. g hafi satt a segja ekki bist vi svo skjtri breyting hgum mnum. Mr var orftt svipinn.

kvld verum vi rfar mlur undan landi, sagi Ned Land. Nttin er dimm og vindur stendur land. r hafi heiti a lta ekki standa yur, hr. prfessor.

g svarai engu.

Klukkan nu! sagi hann ennfremur. er Nmi inni klefa snum og skipverjar geta ekki heyrt til okkar. btnum eru rar, mastur og segl. g hefi fengi mr skrflykil, mtulegan fyrir skrfurnar sem bturinn er festur me. Alt er til taks. Konsll verur me mr, egar g fer a losa btinn, en r bi bkaklefanum anga til g gef yur vsbendingu.

Ned Land gekk t, og bei ekki eftir a g svarai. Og egar alt var liti,hverju tti g a svara? a var rtt sem hann sagi, vi urum a nota tkifri. Vi gtum veri komnir langt t haf daginn eftir.

g hlt til herberginu mnu a sem eftir var dagsins. g var svo mikilli geshrringu, a g var hrddur um a Nmi veitti v eftirtekt, ef hann si mig. Tilfinningar mnar voru tvskiftar: g hlakkai til a vera aftur frjls maur og komast til vina og vandamanna. En mr leiddist a skilja vi hi mikla furuverk mannlegrar snildar, Sfarann, og vera ekki hlfnaur me vsindaleg strf og rannsknir sem g hafi me hndum. a var ljti dagurinn. mist hugleiddi g alla ngju, sem g nyti egar g kmi land, ea g skai me sjlfum mr a eitthva kmi fyrir, sem hindrai Ned Land a fremja fyrirtlun sna.

Midagsmatinn t g ekki fyr en kl. var orin sj. vru einir 2 tmar eftir! reyjan tlai a gera t af vi mig. g gat ekki seti kyr, en var a fara a ganga um glf. Mr datt hug a alt gti komist upp ur en vi kmumst burt fr skipinu. Og svo yrum vi dregnir fyrir Nma skipstjra, sem yri strreiur, ea a sem verra var, hryggur yfir v, a g skyldi bregast honum. g fkk kafan hjartsltt.

g gekk inn salinn til a sj enn einu sinni herbergi, sem g hafi lifa svo margar ngjustundir og drukki af bikar vsindanna, og vira fyrir mr sasta sinn ll au furuverk, sem ar vru geymd.

Klukkan sl tta.

g leit skipstjrnarhldin. ttavitinn sndi a vi hldum fram norureftir, me fram strndinni. Hrainn var ekki mikill og djpstaa skipsins var 10 famar. Alt etta var svo hentugt sem ori gat fyrir fyrirtlun okkar.

Svo snri g aftur inn herbergi mitt, fr hljan fatna, tk saman skjl mn ll og anna sem g urfti a hafa meferis. Svo var g ferbinn.

egar klukkan var a vera nu, lagi g eyra vi hurina skipstjraklefanum og hlerai, en var einskis var. g yfirgaf herbergi mitt og fr inn salinn. ar var hlfbjart og enginn maur inni.

g opnai dyrnar a bkaklefanum, ar var jafn draugalegt. g stanmdist vi hurina sem l a miskips-ganginum og bei ar eftir vsbendingu fr Ned Land.

Alt var kyrt og hljtt. Snningshnykkir vlarinnar var eina hlji sem heyrist. En mean g st arna og hlustai, uru eir smtt og smtt strjlli og hgari og httu loks me llu.

Hva var n seyi? Dauagn var alt umhverfis. Bli suai fyrir eyrum mr eins og g vri me hitastt.

g var var vi dltinn kipp, sem g kannaist vi. Sfarinn var a leggjast mararbotninn, en engin vsbending kom fr Ned Land.

Alt einu opnaist hurin a salnum og Nmi skipstjri kom inn.

r eru hrna, sagi hann, g hefi veri a leita a yur alstaar. Eru r kunnugur sgu Spnverja?

g var svo ruglaur, a g mundi ekki svipinn eitt or r sgu Spnar. A eins rf nfn flugu mr hug: Philipnmer eitthva og KarlKarl fimti. En a var vst ekki etta, sem skipstjrinn tti vi.

g heyri hann endurtaka spurninguna, og geri n mitt trasta til, a koma fyrir mig ori.

g er mjg illa a mr henni svarai g.

Nmi ypti xlum og settist niur. g settist lka, eins og sjlfrtt.

skal g segja yur dlitla sgu, sagi Nmi. Lvk 14. konungur yar geri sonarson sinn a konungi Spni, eins og yur er kunnugt um. Lvk lt alt eftir sr, sem hann gat. Spnverjum mtti lka standa nokkurn veginn sama hvort eim var illa stjrna af frnskum prins ea austurrskum, enda ltu eir svo bi standa. En Holland, Austurrki, England og zkaland bundust samtkum til a koma honum fr vldum og setja sta hans erkihertoga fr Austurrki.

Spnverjar hfu hgt um sig. a var a eina sem eir gtu gert. Filippus geri slkt hi sama. Hann geri a eina sem valdi hans st, en a var a senda til Amerku eftir peningum. Sari hluta rsins 1702 stefndu nokkur skip, hlain gulli, a strndum Spnar. eim fylgdi franskur herfloti undir forustu Chateau-Renards. eim var tla a lenda Kadiz; en s borg var hervrzlum enskra skipa. Chateau-Renard fr vestur me landi og inn Viflann vi tnorurstrnd Spnar. ar tlai hann a koma gullinu land. En risu borgararnir Kadiz upp ndverir og andmltu v. eir ttu einkartt a afferma ll skip, sem komu fr amersku nlendunum, og hldu n fast essum rtti snum. Filippus var gunga og ori ekki anna en gera a vilja eirra. Flotinn l Viflanum anga til enskur floti, miklu strri, kom og ri hann 22. oktber.

Chateau-Renard varist lengstu lg. En egar hann s ekkert undanfri lengur kveikti hann skipunum og ar sukku ll aufin sjvardjp.

g heyri tplega hva Nmi sagi, og v sur a g fylgdist me efninu. g hafi allan hugann fyrirtlun okkar flaganna, og bei eftir v sem vera vildi.

Nmi horfi mig me hslegu augnari, og reyndi g a lta svo sem g veitti mli hans glgga athygli.

Nna erum vi staddir Viflanum, sagi hann. Vilji r lta , prfessor?

Nmi st upp og gekk inn salinn. g fr eftir honum. Ekki var ljs ar inni, en gluggarnir vru opnir og sjrinn uppljmaur kring um skipi.

Rafljsi bar birtu langan veg yfir mararbotninn til allra hlia og mtti glgt greina alla hluti sem nlgir voru, eins og um hdag vri, urru landi. Botninn var slttur og akinn hvtum sandi. Skipsflk lu til og fr og kringum au breiur af kssum, kirnum og alls konar hlutum rum. Innanum alt etta lu dyngjur af gulli, slegnu og slegnu, silfri og gimsteinum. Nokkrir menn af Sfaranum vru a vinnu kringum skipi, klddir kafarabningi. eir sfnuu gulli og gimsteinum strar byrar og bru inn Sfarann. Fr svo fram um stund.

Mr fanst svo miki um essa sjn, a g gtti svipinn einskis annars, en vira fyrir mr aufin, sem dyngt var inn skipi.

Skilst yur n a g s auugur? spuri Nmi. Svo er vst, svarai g, en hva geti r gert vi alt etta f?

Hva g geri vi f! t hann eftir. Svo st hann hugsi stundarkorn og horfi t sjinn. Gremjulegt bros lk um varir hans, egar hann tk til mls aftur: r haldi auvita a g s me llu skilinn a skiptum vi urlendi og , sem a byggja. En egar g n segi yur, a svo er ekki, skilst yur sjlfsagt, a g hafi ng vi f a gera.

Nmi settist niur vi gluggann, snri sr a mr og tk aftur til mls:

g s a r skilji a, r viti eins vel og g, a alt m kaupa fyrir peninga ar efra. a er ekki ng a frna lfi snu og sinna, hver einstaklingur heillar jar thelli bli snu fyrir fsturjrina,hver hirir um a! Hjartabl heillar jar er einskis viri kauphllinni. Alt er a engu meti nema peningar, miklir peningar! Nmi spratt upp og krepti hnefana. Kaupmenn, kaupmenn! rumai hann. Drslega sinnair, samvizkulausir . . .

Hann agnai alt einu, eins og hann ttist hafa sagt meira en hann tlai. Eftir stundargn snri hann sr aftur a mr og var binn a n aftur snum vanalega svip hrku og stillingar.

Margir eru bgstaddir ar efra og urfa hjlpar me, sagi hann og fr t r salnum.

Mr var liti t og s a mennirnir vru enn a bera inn gulli. En g festi ekki hugann vi a frekar.

Mr skildist a v sem Nmi sagi, a hann mundi hafa veri flmdur t r mannflaginu og a hann hefi lagt miki slurnar fyrir eitthvert mlefni. En hvaa mlefni? Og hver var hann?

g var alveg binn a gleyma flttatilraun okkar. g l andvaka mestalla nttina og var a brjta heilann um Nma skipstjra.

Morguninn eftir kom Ned Land inn til mn og vakti mig. Hann stanmdist fyrir innan rskuldinn, stakk hndunum vasana og var alt anna en hr svipinn.

a var lti r essu, gr, sagi g til a rjfa gnina.

J, skipstjra-rlbeini urfti nausynlega a koma t v g tlai upp btinn, svarai Ned.

Hann var a taka t peninga grkveld, sagi g.

Ned Land leit vi mr gremjulega. Hann var ekki v a taka gamni.

g sagi honum fr llu sem g hafi s og heyrt, kvldi ur. En a hafi alls engin hrif hann.

Vi verum a reyna aftur kvld, sagi hann.

hvaa tt hldum vi nna? spuri g.

Veit a ekki.

Jja, vi skulum athuga a um hdegi.

Ned Land fr aftur inn til Konsls. egar g var klddur, fr g inn salinn. ttavitinn spi ekki gu. Sfarinn stri suurlandsuur. Vi snrum baki vi Evrpu!

g bei me reyju eftir v, a lei skipsins yri mrku korti. Klukkan hlf tlf vru skkviklefarnir tmdir og Sfaranum skaut upp a yfirborinu. g fltti mr upp ilfar. Ned land var kominn anga undan mr.

Vi sum hvergi til lands. Ekkert anna en endalausa hafbreiuna og nokkur segl t vi sjnhringinn. Ylgja var sjinn og skjafar miki lofti. a var strviri asigi.

Ned Land ni ekki upp nefi sr fyrir gremju. egar dr fr slu rtt eftir, leitai hann landa me augunum, en var einskis var. Nstrandi notai tkifri til a taka slarhina.

Stundu sar leit g korti. Vi vrum 100 mlur undan landi. ll von um undankomu var ti a essu sinni.

Ned Land fll a ungt, en mr var aftur hughgra, og fr n a gefa mig vi rannsknum mnum r og ni, eins og ur.

Nmi skipstjri kom inn til mn um kvldi og spuri me mestu al, hvort mig langai ekki til a vera me sr tgngu mararbotni.

r hafi jafnan veri ess konar ferum a deginum. Langar yur ekki til a fara eina fer a nturlagi? sagi hann.

g ektist a.

g skal segja yur a fyrir, a etta verur lng og strng ganga. Vi frum upp htt fjall og vegirnir eru illa ruddir hr djpinu, btti hann vi og brosti.

g kvast vera vi llu binn. Svo frum vi niur a hafa fataskifti. g ttist vita a vi ttum a vera tveir einir, v Nmi hafi ekki boi flgum mnum a vera me frinni.

a gekk fljtt a koma okkur kafaraftin. ttiloftshylkin vru bundin bak okkur, en a leit t fyrir a eir tluu a gleyma rafljskerunum, og hafi g or v vi skipstjrann.

Vi urfum ekki eim a halda, sagi hann.

g hlt a mr hefi misheyrst, en var of seinn til a endurtaka spurninguna, v Nmi var binn a setja upp hjlminn. Mr var fenginn jrnsleginn stafur hndina. A v bnu gengum vi t botn Atlantshafsins hundra og fimmtu fama dpi.

Klukkan var tlf um nttina, egar vi lgum af sta. Ljsin Sfaranum lstu okkur veg en hurfu brtt snum. Vrum vi staddir nyamyrkri.

Nmi benti mr rauleitan depil svo sem mlu fjarlg. egar lengra dr var hann bjartur sem eldur og bar svo mikla birtu um sjinn, a vel var ratljst.

Mararbotninn var slttur en fr hkkandi. Hallinn var svo ltill a vi urum hans varla varir. Vi rmmuum fram jafnt og tt og stefndum ljsdepilinn. Frin gekk heldur seint. Va sukkum vi niur aurbleytu ea flktumst angbejum, og innanum etta var krkt af skelstnglum og hellusteinum.

g heyri yfir hfi mr einskonar snark, ea smelli, sem uru stundum svo hvellir, a eir lktust stugri skothr. etta var strfeld rigning, sem dundi yfirborinu. Var etta, me ru fleira merki ess, hve glgt hlj heyrist gegnum vatn. Mr flaug hug sem snggvast, a n mundi g vera holdvotur rigningunni. En svo hl g a sjlfum mr. g hafi gleymt v svipinn, a g var staddur niri vatni vatnsheldum kafaraftum.

Eftir hlfrar stundar gngu uru fyrir okkur klettar og urir. Vru allar gjtur fullar af blikdrum, sfjrum og rum ektum skeldrum, sem ll loguu maurildisglringum, en steinarnir vru aktir surtum og glum. Var heldur sleipt undir fti sumstaar og kom mr n stafurinn gar arfir. egar g leit aftur, s g mta fyrir ljsinu ljskeri Sfarans, en mjg greinilega skum fjarlgarinnar.

a vakti athygli mna, a grjturirnar, sem vi frum yfir, vru einkennilega reglulega lagaar. Sumstaar s g langar glufur ea gjtur, sem lgu eitthva t myrkri, svo hvergi s fyrir endann eim. g var lka var vi, a eitthva var alt af a brotna undir blsknum mnum. Var brothlji lkast v, sem a vru ur bein. g laut niur og tk um einn af essum hlutum. Kom ljs a etta var raun og veru bein, og g gat ekki betur s en a vru mannsbein.

Ljsi sem vi stefndum , fr alt af stkkandi, eftir v sem nr dr. Var a n a sj sem strkostlegt bl, t vi sjnhringinn. g fr n a vera forvitinn, en var vi llu binn. g var binn a sj og reyna svo margt furulegt essum sferum. Skyldi vera mannabyg arna, hugsai g me sjlfum mr. tli skipstjrinn eigi n ekki vini arna, sem hann tlar a heimskja, menn sem hafa veri reknir tleg og fundi griasta arna mararbotni, menn sem hafa veri ornir fullsaddir af lgi, ranglti og yfirdrepskap mannkynsins!

Ekki var a hugsandi. g var orinn autra eftir ll au undur og kraftaverk, sem g hafi reynt af Nma skipstjra. a gat hugsast a hr vri byg borg af vitrum mnnum og hugrkkum, sem ektu tkin lgmlum nttrunnar og skildu leyndardma hennar.

a lsti meir og meir umhverfis okkur. Sknandi birtu lagi upp af fjallstindi fram undan okkur, a gizka 800 feta hum. g s ekki ljsi sjlft, en birtan brotnai sjnum og barst til allra hlia. Ljslindin sjlf, hver sem hn svo var, hlaut a vera hinum megin vi fjalli, v s hliin, sem a okkur snri var hulin skugga, en hnkar og hamraskr bru vi ljshafi hins vegar.

Nmi sklmai fram hratt og hiklaust, yfir urir og gngur og hva sem fyrir var. Var aus, a hann hafi fari hr um ur og var kunnur llum leium. g fylgdi eftir hiklaust og smeikur. g dist a Nma og hafi honum trllatr; mr kom ekki einu sinni til hugar, a hann gti fari afvega.

Eftir klukkutma gngu komum vi a fjallsrtunum. Var ar fyrir okkur einstigi eitt mjtt og ilt yfirferar, en ekki mtti annan veg komast upp fjallshlina. Til beggja hlia var trjskgur mikill og hrikalegur. Ekki vru a lifandi lauftr sem vi sum, heldur lauflausir og lfvana steingervingar sem mynduu ennan mirkvi. Var hann lkur afarstrri kolanmu, sem enn hafi ekki ori fyrir rstingi ungra jarlaga. Trn stu sterkum rtum botninum, en kolsvartar greinarnar gnfu upp sknandi sjinn lkt og kliptar brfmyndir, lmdar gluggaru a kvldi dags. Gatan var grin glum og ara og akin aragra af skeldrum. Vi gengum mist ea klifruum yfir kletta og klungur, klofuum yfir fallna trjstofna og trumst gegnum araflkjur, sem flttaar vru milli trjgreinanna.

A baki okkur grilti g klettaklungrin svrt og hrikaleg, en fram undan gli rauur ljsbjarminn og geislastafirnir stefndu allar ttir, me undarlegum litbrigum og ljsbroti. Hr og hvar losnuu strir steinar undan ftum okkar, og ultu ofan brekkuna me dynkjum og skruningi, sem skria flli. Til beggja handa lgu gjr og glufur kolsvartar og svo langar, a ekki s fyrir endann. Sumstaar uru fyrir okkur bjartir gangar og greiir stgar, eins og vru a vegir ruddir af manna vldum. g bjst vi a mta sbum essum og egar.

Nmi hlt stugt fram upp brekkuna og g vildi gjarna dragast aftur r. Kom n stafurinn gar arfir, v mj og tp var gatan sumstaar, en hengiflug a nean. Furu greitt gekk ferin, og ekki fann g til lofthrslu. Stundum hljp g yfir hyldpisgjr, sem mr hefi a vi uppi urlendinu, ea g stiklai yfir r vltum trjstofnum. a var eins og g yri ekki var vi httuna, svo var hugur minn gagntekinn a hrikafegur eyimerkur essarar. stku sta slttu klettarnir fram yfir undirstu sna, eins og eir vru a leika sr a v, a bja jafnvgislgmlinu byrginn, og enn s g ar ha og horntta steindranga gnfa vi himininn, svo hallfleytta og mja a nean, sem vru eir me llu undanegnir yngdarlgmlinu.

ttleiki vatnsins olli v, a mr var trlega ltt um allar hreifingar. Kafaraftin vru kaflega ung; g hafi koparhjlm hfi og ykka blsla undir iljunum; stiklai g eins og steingeit upp snarbrattar brekkur og fann ekki til reytu ea mi.

A linum tveim stundum fr v vi frum af sta, vrum vi komnir t r skginum. Enn vru hundra famar eftir upp a fjallsgnpunni. Merg af fiskum aut upp undan ftum okkar, eins og fuglar flgi upp r grasi. Hr og hvar vru djpar gjtur og glufur klppunum. Vru r fullar af alls konar drum og freskiskvikindum. Urguu au saman klm og gripklumbum niri myrkrinu, svo gilega, a hrollur fr um mig allan. Verra tti mr egar langar og hrikalegar griptengur lgust versum fyrir framan ftur mna, svo g komst ekki fram. Niri myrkrinu glu sund glyrnur, eins og eld si. a vru augu risastrra kolkrabba og humra. Var a heyra urg og skur eins og sarga vri saman jrnum, egar eir jpluu skoltunum. Fleira var ar ferlegra dra. Afarstrir krabbar hvldu ar bumbunni eins og fallbyssur stlstplum, og biu eftir br, og gilegir smokkfiskar teygu angana allar ttir eins og lifandi hggorma.

g hafi s margt og reynt og brast mig kjark meal essara ferlegu kvikinda, sem gnuu mr fr llum hlium. En Nmi lt ekki etta sig f. Hann hlt fram hiklaust og hrddur og g var til neyddur a fylgja honum eftir.

Vi komumst upp stall, breian og vttumikinn, og bar mr ar enn fyrir augu vnt sjn. a vru rstir af byggingum,verulegum mannvirkjum. Innan um stir og yrpingar gat a lta hs og hallir og hreist musteri, alt sgri sliljum, nglum og aragresi.

Hvert var a undraland, sem hr hafi sokki s fyrir rdaga allrar sgu? Hvaa j hafi tt fornaldarfrg, sem hr var fallin gleymsku og d og Nmi skipstjri leyfi mr einum a lta?

Mig langai til a spyrja Nma um etta. a var komi a mr a svifta hjlminum af hfi mr, til ess a geta tala. En Nmi geri ekki anna en benda upp fjallstindinn, eins og hann tlai a segja:

Hldum fram! lengra, lengra!

g geri mitt trasta til a hafa vi Nma og eftir nokkra stund komumst vi upp og stum fjallstindinum.

eim megin, sem vi komum upp var fjallsgnpan ekki nema 800 fet upp fr jafnslttu. En hinum megin var hafi helmingi dpra og mndi tindurinn tignarlega t yfir hyldpi. tsn var glgg og geipiv.

Niur undan var sltta allstr og brann ar bl gurlega miki. Fjall etta var eldfjall. Af tindinum var ekki lengra en sem svarai sjtu fetum niur a afarstrum eldgg. Upp r honum eyttist glandi gjall og hraunleja, sem valt fram logandi hringium og straumkstum, eins og fossandi eldfl. essi heljarmikli kyndill bar svo mikla birtu, a allur mararbotninn var uppljmaur svo langt sem auga eygi.

Og arna niur undan tindinum vru leyfarnar af strri borg, sem l rstum mararbotni, umturnu og eyilg. Hrunin hs og musteri, brotnir bogar og rair af fllnum steinslum. ar gat a lta leyfar af strkostlegri vatnsveitu, hreistu hfuvgi, umkringdu mrgum musterum, hafnarveggjum, sem eitt sinn hfu stai fyrir brimrti hafsins og veitt vernd og skjl fjlda skipa. Enn mtti sj lng og brei torg og strti og umhverfis alt etta stra gara af hrundum borgarmrum.

Hvar var g staddur og hver var essi borg?

g reif handlegginn Nma til a lta hann skilja, a g yri a f einhverja vitneskju um etta.

Hann tk upp stein, sem lktist krt, gekk a hellubjargi, sem var ar nrri og skrifai a a eins eitt or: Atalanta.

a var ng.Mr flugu hug gamlar grskar sagnir um borgina, sem hafi gleypti einni svipstundu. Munnmlasgur fornar, sem margsinnis hfu veri dmdar markleysa ein.

etta land, sem sgurnar sgu fr, hafi veri til raun og veru, og g st n jr essa lands! Land etta var afarstrt flmi, vestur af Afrku og Evrpu. a skk s, svo a eins hstu fjllin stu upp r, au sem n eru kllu Asoreyjar og Madeira.

fulla klukkustund stum vi arna og virtum fyrir okkur essa fgtu sn. Hraunfli magnaist ru hvoru og jk birtuna. Fjalli ntrai undir ftum okkar og dunur og dynkir brust til eyrna okkar gegnum vatni.

Mr datt hug hvort ekki mundi n einhverntma s dagur koma, a n nttrubylting lyfti essu landi upp aftur, og myndai me v br milli Evrpu og Amerku, og drgi fram dagsins ljs hin strkostlegu, mrg sund ra gmlu mannvirki.

Nmi skipstjri sleit upp r essum hugleiingum mnum. Hann reis ftur, rendi augunum hinsta sinn yfir borgina sokknu og tk mig vi hnd sr, til marks um a, a vi skyldum halda af sta.

Okkur gekk greilega ferin niur fjallshlina. egar vi vrum komnir gegnum skginn, sum vi mta fyrir ljsinu Sfaranum, eins og ofurltilli stjrnu fjarska, og stefndum vi ljsi r v. egar vi loks komum heim Sfarann, var fari a elda aftur og mta fyrir dagrenning yfirbori hafsins.


 

 

VII.

Vi hldum fram ferinni nstu daga og stefndum suur, eftir miju Atlantshafinu. Ned Land var ergilegur sem von var, v essum slum var engin von til a vi gtum komist fr skipinu. Land var hvergi nnd, ekki svo miki sem eyja ea hlmi nokkurs staar.

Vi vrum ekki vonlausir um a Nmi mundi sleppa okkur, egar ferin umhverfis hnttinn vri enda, ef vi htum v vi drengskap okkar, a egja yfir leyndarmli hans. Mr datt hug, hvort g tti a tala vi Nma og stinga upp essu vi hann. a var a lkindum ingarlaust. Nmi var svo oft binn a lta a sr heyra, a vegna essa leyndarmls vri hann til neyddur a halda okkur skipinu fram. g fri etta tal vi Konsl, en hann var engu rnari v en g, hva gera skyldi. Okkur kom saman um a, a vekja ekki tortryg Nma me v a brjta upp essu vi hann, a mundi vera rangurslaust,ba heldur og sj hvernig skipaist um atvik og stur.

v lengra sem suur dr, v fastar lagist s grunur mig a mr mundi aldrei framar aunast a sj ttjr mna og stvini.

g var lti var vi Nma skipstjra essa dagana. Hann var niursokkinn strf sn og rannsknir klefa snum, og sjaldan g hitti hann bkasalnum, var hann annars hugar og afskiftalaus.

Sfarinn hlt sig jafnaarlega vi yfirbori, og var ar ftt sveimi. A eins einu sinni sum vi skip; ar vru hvalveiamenn, og skutu eir egar t bti og reru leiis til okkar,hldu ausjanlega a ar vri g veiibr, sem vi vrum. Nmi skipstjri vildi ekki eya tma og krftum manna essara a rfu og fr v kaf me Sfarann. etta var atvik, sem Ned Land lt ekki athugalaust fram fara. g held honum hafi gramist srlega, a hvalveiamennirnir skyldu ekki geta lagt til daus jrnhvalinn okkar me skutlum snum.

a bar vi essum slum, a vi hittum fyrir stra hkarla. Flugu mr hug msar sgur um , sem g svo sagi Konsl. a er ef til vill varasamt a tra llu, sem farmenn segja fr, en a er dagsatt a a sem hr fer eftir er haft eftir sjmnnum: maga strum hkarli fanst einu sinni hfu af amerskum vsundi og heill klfur. rum fundust tvr hnsur og sjmaur einkennisbningi. eim rija var hermaur me alvpni og eim fjra hestur me riddara og reitgjum. etta er n a vsu ekki sem trlegast, en get g ekki samkvmt eigin eftirtekt sanna a a s satt. Vi fengumst sem s ekki vi hkarlaveiar.

Hinn 13. marz kva Nmi skipstjri a gera tilraun eina, sem mr tti meir en lti til koma.

Vi vrum staddir 45. breiddarstigi og 37 stigi vestlgrar lengdar, eim sta, ar sem amerska freigtan Kongress stikai eitt sinn dpi og hafi ekki botn me fimmtn sund eitt hundra og fjrutu metrum.

Hr tlai n Nmi a reyna a komast til botns, og bj g mig undir a athuga nkvmlega hvernig s tilraun lnaist. Gluggarnir aalsalnum vru opnair og vi nlguumst hyldpi.

a var ekkert vilit a skkva skipinu ann htt a fylla sjklefana. A vsu gat a yngst svo miki vi a, a a sykki til botns. En var eftir a komast upp aftur, og var mikil tvsna v, hvort vlarnar mundu geta rst vatninu t aftur, undir v voafargi, sem hlaut a hvla skipinu essum reginhyl.

Nmi lt halla hliarspum skipsins hlft horn og lt svo skrfuna ganga me fullum hraa.

Sfarinn ntrai eins og aninn strengur filu undir tkum vlarinnar og skrfunnar, en fram rann hann jafnt og stugt niur vi.

Vi Nmi vrum staddir aalsalnum og athuguum rstimlirinn. Vi vrum komnir sex sund metra dpi,langt niur fyrir nestu takmrk sdralfsins. essu djpi gat engin lifandi skepna haldist vi. En Sfarinn hlt fram niur vi, dpra og dpra. Sjrinn umhverfis skipi var auur og aldaua, en adanlega hreinn og tr.

Einni klukkustund sar vrum vi komnir niur rettn sund metra dpi og sst ekki enn til botns. fjrtn sund metra dpi fr a grilla klettanibbur niur undan okkur. En a gtu veri fjallatindar, eins hir og Mont-Blanc ea Himalaya, og gat v enn veri eftir skaplegt dpi.

Sfarinn hlt enn fram og var rstingurinn orinn voalegur. Jrnynnurnar svignuu og skrai samskeytunum, jrnbitar og bindingar kttust svo, a brakai og tsti alt umhverfis.

Vi hfum af a komast niur sextn sund metra dpi. Var rstingurinn skipinu orinn sextn hundru loftyngdir, en a er sama sem rj sund og tv hundru pund hvern fersentmeter skipinu.

Nmi skipstjri r af a htta tilrauninni.

Vi skulum fara upp aftur, sagi hann, a tjir ekki a leggja skipi undir meira farg. Haldi yur fast!

g var ekki ngu fljtur a tta mig v, hva Nmi meinti me essari skipun, og vissi v ekki fyr af, en g l flatur glfinu.

Skipstjrinn hafi fyrirskipa a stva vlina og sna hliarspunum svo, a rndin vissi upp. Sfarinn flaug upp me feyknahraa, eins og laus lofbelgur, og risti sjinn svo hvein vi. a var engin lei a gera neinar athuganir. rfum mntum rann hann essa sextn sund metra lei enda, flaug eins og klfur upp r yfirbori sjvar htt loft upp, fll svo aftur hafi me voalegum gusugangi og boafllum.

Vi hldum eftir etta af sta suur bginnalt af suur. egar vi komum mts vi suurodda Amerku hlt g a Nmi mundi beygja vestur fyrir, inn Kyrrahafi og ljka ar me vi hringfr sna um hnttinn. En v var ekki a heilsa. Sfarinn hlt stefnunni breyttri. Hver var svo tilgangur skipstjrans? tlai hann a halda suur heimskaut, suurskauti! a var s manns i! En a var ekki hann a tla, Nma skipstjra, ffldirfsku hans var alt tlandi. a var ekki fura Ned Land vri ekki hollur hamsi.

Ned hafi tala ftt upp skasti; flti hans gerist svo, a varla var hgt a toga t r honum or. g s a hann oldi illa etta varhald og fyltist meir og meir hatri og lfsleia. egar hann hitti Nma skipstjra, brann honum eldur r augum og g var farinn a vera hrddur um, a hart slgi milli eirra brlega.

Hinn 14. marz komu eir Konsll inn herbergi mitt. g s a Ned hafi eitthvert erindi og var talsvert niri fyrir.

Hva haldi r a margir menn su Sfaranum? spuri hann.

Svei mr ef g veit a, svarai g.

a getur varla urft marga menn, til a stjrna essum hlk, sagi Ned.

Nei, til ess tti ekki a urfa nema svo sem tu menn.

Og hvaa sta vri til a hafa fleiri?

g skildi fullvel hva Ned Land fr, og hvesti hann augun.

Hvaa sta! endurtk g. Eftir v sem mr skilst, er Sfarinn ekki einungis skip, heldur einnig heimili og griastaur manna, sem hafa sagt sig r lgum vi mannflagi, lkan htt og Nmi skipstjri.

tk Konsll til mls:

Sfarinn getur ekki rma nema vissa tlu manna. Gti ekki hsbndinn reikna t, hva eir gtu veri flestir?

Hvernig , Konsll minn?

Hsbndinn ekkir burarmagn skipsins, og getur v reikna hve miki loft a rmar. egar svo vi btist a hsbndinn veit hva hver maur arf miki loft, og a lofti skipinu verur a endurnja einu sinni slarhring hverjum, . . . .

Konsll talai ekki t, en g skildi hva hann fr.

J, etta er auvelt a reikna, svarai g. En a er htt vi a tkoman veri ekki byggileg.

a gerir ekkert til, sagi Ned Land. Hann vildi komast a einhverri niurstu.

Jja, svarai g, einn maur eyir um hverja klukkustund llu v srefni, sem felst eitt hundra ltrum af andrmslofti, ea sama sem tv sund og fjgur hundru ltrum af lofti slarhring. er eftir a finna, hve mrgum sinnum tv sund og fjgur hundru ltrar af lofti rmast Sfaranum.

Einmitt rtt, sagi Konsll og brosti t undir eyru. Konsll hafi vst hugann meira v, hve fljtur g var a reikna, en hinu, hver tkoman yri. En Ned Land sat hnpinn og reyjufullur.

Burarmagn Sfarans er fimtn hundru smlestir, btti g vi; og hver smlest er eitt sund ltrar. Sfarinn rmar fimtn hundru sund ltra af lofti, sem deilt me tveim sundum og fjrum hundruum gerir . . . .

g fltti mr a reikna t papprsblai.

. . . . . gerir sex hundru tuttugu og fimm. a er, me rum orum, ngilegt loft Sfaranum fyrir sex hundru tuttugu og fimm menn tuttugu og fjrar klukkustundir.

Ned Land hnykti vi. Sex hundru tuttugu og fimm! t hann eftir.

J, en a er reianlega ekki einn tundi hluti ess mannfjlda hr skipinu, sagi g.

svo s. a eru of margir mti rem mnnum ei a sur, svarai Ned.

g ypti xlum sjlfrtt.

r veri a vera olinmur, Ned.

Ned anzai engu, en hristi hfui og strauk hendinni um enni.

g kendi srt brjsti um Ned, og vildi feginn vera honum a lii. En hva tti g til brags a taka, ea llur heldur, hva gat g gert?Ekkert.

Ned Land hafi engu ru vanist, en sigla frjls og fr um hfin og drasla hvaladrpi. N var hann hneptur ijulaus rngum klefa, og hafi ekki anna a gera en hugsa. Og hva gat hann svo hugsa um, anna en a, hvernig hann gti n frelsi snu aftur?

En Nmi stri stugt suur og var v a svo stddu engin undankomu von.

a vildi svo vel til, a ennan sama dag kom fyrir dltill atburur, sem hresti skap Kanadamannsins, og rifjai upp fyrir honum endurminningar glaari daga.

Um hdegisbili flaut Sfarinn yfirborinu. Hittum vi fyrir hvalatorfu mikla, sem kom mti okkur. Mr kom a ekki vart, v g vissi a hvalirnir leituu nr og nr heimskautunum, undan hflausum ofsknum hvalveiamanna.

Hvalirnir hafa a essu leyti haft tluvera ingu landfundasgu jararinnar. Vi hvalaeltingar hafa fyrst Baskar og Astrar og seinna Englendingar og Hollendingar rata lnd og stai, ur ekta. er s saga til, a hvalveiamenn, sem vru a elta hval, komust svo langt norur, a ekki vru nema 10 mlur eftir a norurheimskautinu. etta getur veri lygi, en lklega reynist a samt satt egar minst varir.

Vi stum uppi iljum. Veur var fagurt og srinn spegilslttur. Ned Land var auvita fyrstur til a koma auga hvalina, nokkurra mlna fjarlg.

Vri g n bara kominn hvalveiaskip! hrpai hann upp yfir sig. a vildi g a . . . . .

Ned stappai niur ftunum, svo glumdi jrnynnunum, og js r sr formlingum yfir Nma og alt sem hann snerti.

Yur langar vst alt af hvalaveiar? sagi g.

Langar! t hann eftir. a er eitt af v sem enginn getur gleymt, herra prfessor.

Hafi r aldrei stunda veiar hr suurhfum?

Ned Land lt sem hann heyri ekki til mn.

Sji i, hvar eir koma! sagi hann. eir vita sem er a g get ekkert gert eim.

Ned Land var allur nlum.

Eru hvalirnir hrna eins strir og norurhfunum? spuri hann.

Naumast svo strir.

g hefi s hvali hundra feta langa, herra prfessor. Og g hefi jafnvel heyrt geti um, a eir gtu ori hundra og fimmtu feta langir.

a held g s n orum auki, svarai g. essir hvalir, eins og lka brhveli, eru vanalega minni en slttbakurinn.

Jja, sagi Ned, g hefi n samt heyrt a eir vru sumir kaflega strir, jafnvel svo strir, a menn sem hafa s fljta vatnsskorpunni, akta angi og skeljum, hafa haldi a a vru eyjar, fri land eim, kveikt upp eld og . . .

Og bygt eim hs, skaut Konsll inn .

vaur! sagi Ned.

r tri v vst ekki sjlfur? sagi g.

a m tra llu um hvali, sagi Ned. a er fullyrt a eir geti synt umhverfis hnttinn hlfum mnui.

a er ekki hugsandi.

r viti ef til vill ekki, prfessor gur, a eim tmum egar jrin var skpu, vru hvalirnir miklu hrasyndari en n?

nei, ekki vissi g a, Ned minn. Hvernig st n v?

a skal g segja yur, var sporurinn eim eins og rum fiskum, og blkurnar snru upp og niur. En egar Gu almttugur veitti v eftirtekt, a eir vru alt of hrasyndir, tk hann og snri upp sporinn, og san hafa eir veri svona.

Er a satt a hvalir geti hvolft skipum? spuri Konsll.

v tri g tplega, svarai g. a er sagt a ri 1820 hafi hvalur rist skipi Essex og reki a aftur bak, me svo miklu afli, a a skrei nkvmlega fjra metra sekndunni, ar til sjrinn fossai yfir ilfari aftur og skipinu hvolfdi.

Ned leit mig og kmdi borginmannlega. svona umrum lt hann ekki fara me sig gnur.

Einu sinni sl hvalur svo yrmilega undir btinn minn, sagi hann, a vi flagarnir, sem honum vru, hrukkum tlf lnir loft upp. En s hvalur hefir auvita veri eins og svoltill hvolpur samanburi vi hval prfessorsins.

Konsll r sr ekki fyrir forvitni.

Vera hvalirnir gamlir? spuri hann.

sund ra, svarai Ned vistulaust.

Hvernig viti r a, Ned?

Af v a er sagt svo.

Hvernig geta menn sagt um a?

Af v menn vita a.

Hvalirnir frust nr, og var eins og Ned tlai a gleypa me augunum.

Sji i! sagi hann, eir eru fleiri en einn og fleiri en tveir. arna eru tu, tuttugu, str hpur. Ilt er n a vera svona tjraur og n ekki til eirra.

Fari og tali um etta vi skipstjrann, sagi Konsll.

Ned Land lt ekki segja sr a tvisvar. Hann aut eins og rskot niur skipi til a leita a Nma. Eftir rstutta stund kom hann aftur og skipstjrinn me honum.

g ekki a skutla einn handa yur? spuri Ned, svona til a gleyma ekki gamalli iju.

Hvaa gagn er a v? spuri skipstjrinn og leit yfir hvalatorfuna. Hvers vegna drepa til gamans og a rfu? g veit a vel, a a eru srrttindi, sem mennirnir hafa teki sr; en g kri mig ekki um a hafa drp til dgrastyttingar. En hva sem um a er, er ng bi a gera a hvaladrpi, meira en ng. Hvalirnir eiga ngu marga meinlega vini, ar sem eru brhveli og sverfiskar, svo g held okkur s smra a lta reitta.

Ned Land var sr svipinn vi ennan sialrdm. A tala svona vi veiimann er a eya orum a rfu. Ned botnai ausjanlega ekkert v sem Nmi sagi. Hann stakk hndunum vasana og gekk burt blstrandi.

Nmi virti fyrir sr hvalina um stund og snri sr svo a mr.

N skulu r sj, a g hafi rtt fyrir mr, egar g sagi, a hvalirnir ttu nga vini. Sji r svrtu deplana arna suur fr?

J.

a eru brhveli, grimmar skepnur og skalegar, sem rtt er og nausynlegt a trma.

Ned Land snri sr vi skjtlega og skipstjrinn tk eftir v.

En a er arflaust a stofna lfi snu voa af eirri stu, sagi Nmi. Sfarinn hefir trjnu, sem er fyllilega eins traust vopn og gott eins og skutull Ned Lands.

Ned Land dr ekki dulur tilfinningar snar. Hve nr hafi anna eins heyrst! Hann ypti xlum og sptti t r sr.

Brhvelin nlguust fluga. au hfu ausjanlega ori vr vi hvalina og bjuggust til atlgu. a var fyrirsjanlegt, hver endir mundi vera eim leik.

Skishvalirnir hfu engar verjur mti brhvelunum. au vru afar kjaftstr og hfu 25 tennur skoltinum.

Nmi hervddi Sfarann mti illhvelunum. Hann fr til strisins, en vi flagarnir rr settumst vi gluggann aalsalnum. A v bnu fr skrfan a snast og auka skriinn skipinu.

Viureignin var egar hafin, er Sfarinn kom inn illhvelavguna. Svo var a sj fyrst sta, sem brarnir gfu ekki mikinn gaum essum nja gesti, sem gekk ar kvaddur a orustu. En a var anna ofan , egar fram stti.

Slk og vlk askn! a kva svo ramt a, a Ned Land var fr sr numinn. Nmi skipstjri beitti Sfaranum eins og heljarmiklum skutli. Hann rann hvalina og skifti skrokkunum sundur miju, svo btarnir sprikluu lifandi sjnum. Sporaslgin dundu Sfaranum, en ess gtti ekki. Hann gekk rina og drap hvern brann ftur rum, snrist hring, fr mist upp ea niur, mist aftur bak ea fram, svo hvalirnir gtu engan veg fli, en tttust sundur fyrir stltrjnu Sfarans.

essi blugi bardagi st yfir heila klukkustund. Stundum slu sr saman tu til tlf hvalir og tluu a mylja Sfarann undir sr. Vi sum t um gluggana upp gapandi ginin eim, alsett tnnum, og heiftrungnar, rauar glirnurnar. Ned Land r sr ekki; hann js yfir bta hrakyrum, v ekki fkk hann anna a gert. Vi fundum a eir ru skipi, eins og soltnir hundar hr. En Sfarinn var ekki forvia. eir vru eins og fis fyrir honum, ungir vru og strvaxnir.

Loks var essi orusta enda og vi frum upp a yfirborinu. Hlerunum var skoti upp og vi flttum okkur upp ilfari.

Sjrinn var akinn sundurflettum skrokkum. Sterkasta pursprenging hefi ekki ttt kjtjsir hvalanna meir sundur. Sjrinn var bli litaur svo langt, sem til sst. rfir hvalir sust fltta t vi sjnhringinn.

Nmi skipstjri kom upp ilfari og snri sr a Ned Land.

Jja Ned Land, hva segi r n?

Miki er a gert a vsu, sagi hann, en verki . . . . .

a eru skarisskepnur, sem g hefi drepi.

g vil heldur vera veiimaur en sltrari, sagi Ned.

r vilji heldur drepa til gamans, en gagns.

g var orinn dauhrddur um a eim mundi lenda saman illdeilum, t af essu. En Ned sndi n, eins og ur, fyrirlitningu tma. Hann var binn a kalla Nma sltrara og var hann ngur. Hann stakk hndunum vasana, ofur rlega, snri baki vi Nma og fr niur klefann sinn.


 

 

VIII.

Hinn 14. marz sum vi fyrst s floti. t vi sjnhringinn suri var hvtleitt belti og glampai a slskininu. a var hafs. Fram r essu frum vi a sj reglulega fjalljaka. Grnar grur vru sumum eirra, eins og eirgrna, en sumir vru kristallsglrir. Jkunum fjlgai eftir v sem lengra dr suur.

Nmi var stugt iljum uppi og athugai leiina gaumgfilega. Vi hittum fyrir kaflega stra fjalljaka, og fr eim alt af fjlgandi. Var svo a sj stundum, sem allar leiir vru lokaar. En alt af fann Nmi eitthvert sund.

Hinn 16. marz kl. 8. rdegis frum vi yfir heimskautsbauginn. Jakasinn var n orinn svo mikill og ttur, a ltt hugsandi var a komast lengra. Sumir jakarnir stu sjtu og ttatu metra upp r sjnum. En alt af var Nma eitthva til. Alt af hlt hann fram lengra og lengra, rng vru sundin sumstaar.

Vi vrum n r llum efa um a, a Nmi mundi tla sr a komast alla lei a suurheimskautinu.

En brtt var llum sundum loka og mgulegt a komast lengra leiis. Fram undan vru hafk af samfeldum s og engin geil ea smuga sjanleg.

Nmi var ekki alveg v, a htta vi svo bi. Hann rendi Sfaranum sinn hva eftir anna, me svo miklu afli, a klakaflsarnar flugu allar ttir og dundu niur okkur eins og hagll. Stundum rendi hann skipinu upp sinn, svo hann brotnai undan yngslum ess. Ruddi hann sr braut dltinn spotta ennan htt. Biksvrt oka lagist yfir. Fylgdi henni kafleg fannfergja og stormhviur af msum ttum.

Loksins eftir langt strit og erfitt sat Sfarinn fastur snum og mtti sig hvergi hrra. a var 18. marz.

Hvert sem liti var, var ekki anna a sj en s. Var hann kaflega finn og slttur. Sumstaar stu hundra feta har sstrtur upp r breiunni. Sumstaar hlar og hfar, verhnptir shamrar og afarstrar jakahyrnur. Sumstaar vru sltt svell og klakail, sem sendu geisla eins og spegilgler, ef til slar s. Dauagn hvldi yfir essari saun; lfsmrk sust ekki.

g st iljum og s a vkin, sem Sfarinn flaut , var alt af a rengjast og skarirnar a frast nr skipinu. Frosti var svo hart, a ekki var vilit a halda vkinni ri til lengdar.

Nmi skipstjri vatt sr a mr og tk mig tali.

Jja, herra prfessor, hvernig lzt yur n ?

Mr lzt svo , a vi frum ekki lengra.

v g bgt me a tra. g tlai mr a komast a suurheimskautinu.

a vissi g vel a Nmi var rinn, bltt fram ofdirfskufullur. En hr var farartlmi, sem engin lei var til a yfirvinna.

Sfarinn getur ef til vill flogi sagi g.

Nei, svarai Nmi, en kafa getur hann.

J, auvita.

Mr flaug egar hug hva Nmi mundi tla sr.

J, vi skiljum vst hvor annan, sagi Nmi og brosti. Hstu jakarnir eru ekki yfir hundra metra h. eir standa v ekki llu lengra niur en rj hundru metra. Og hvaa tlmi er a fyrir Sfarann!

Sama sem enginn, herra skipstjri.

Nei, en erfileikinn er innifalinn v, a vera lengi kafi, og geta ekki endurnja lofti skipinu, svarai Nmi.

Loftklefarnir Sfaranum rma miki, svo a verur a lkindum ngjanlegt.

En er eftir a vita, hvort a er auur sjr vi heimskauti. Ef til vill komumst vi ekki upp og verum a sna aftur.

Heimskauti og kuldaskauti liggja ekki saman, sagi g, svo vel getur veri, a vi finnum auan sj.

a er einmitt a, sem g hafi hugsa, hr. prfessor. N er um a gera, a nota tmann vel.

Nmi kallai nstrandann og tluust eir vi um hr, mli, sem g skildi ekki eitt or .

Ekki s g a nstranda brygi, hvort sem a n kom til af v, a honum var ur kunn tlun Nma, ea hinu, a honum x ekki augum httan.

var enginn eins skaprr og Konsll. egar g sagi honum a tlun okkar vri, a komast til heimskautsins, var honum ekki anna a ori en etta: Eins og hsbndanum knast. ar me var a ml tklj af hans hlfu.

Ned Land tk essu alt ruvsi. Hann ypti xlum og sagi hlfkringi:

Mr ykir miki fyrir a heyra etta, vegna yar og essa Nma skipstjra.

r haldi ef til vill a vi num ekki heimskautinu?

a er mjg lklegt, a vi komumst anga, en aan aftur komumst vi ekki.

Ned hvarf til klefa sns, til a valda ekki vandrum a hann sagi.

N var teki til a ba alt undir essa glfrafr. Loftdlurnar vru settar af sta og loftinu jappa svo klefana, sem unt var.

Tlf skipverjar komu upp ilfar, me haka og jrnkarla og tku a brjta lagnaarsinn fr skipinu. Var a augert, v sinn var unnur enn, 20 stiga frost vri . Klukkan fjgur fru allir niur skipi. Hlerarnir vru ltnir aftur og festir ramlega me skrfum. Sj var hleypt inn skkviklefana og Sfarinn seig niur djpi.

g tk mr sti vi gluggann aalsalnum og Konsll vi hli mr. rj hundru metra dpi komumst vi niur r snum, eins og Nmi hafi fyrir sagt. En Sfarinn fr ekki a halda ttina fyr en hann var kominn niur tta hundru metra dpi. Leiin sem vi ttum fyrir hendi a fara, var tv hundru og fimmtu mlufjrungar. Sfarinn hlt af sta me tu mlna hraa vkunni. Vi gtum v bist vi a vera komnir til heimskautsins a linum tuttugu og fjrum klukkustundum, ef alt gengi vel.

g var ftum kl. fimm morguninn eftir og fr egar t a glugganum. g var ess var a Sfarinn leitai upp vi, hgt og gtilega, me v a dlt var sj t r skkviklefunum. Hj mr glddist egar von um, a n mundum vi hitta fyrir auan sj, en hn brst skjtlega. Snggur kippur gaf til kynna, a skipi hefi rekist sinn. g hraai mr a rstimlinum. Vi vrum staddir fjgur hundru metra dpi. sinn var miklu ykkari hr. Fjgur hundru og fimmtu metra ykk hafshella l yfir okkur. etta var lti gleiefni.

Sfarinn reyndi fyrir sr hva eftir anna ennan dag, en hitti jafnan s fyrir. Stundum ni sinn niur sj hundru og fimmtu metra dpi. ar var v sinn nu hundru metra ykkur,eitt hundra og fimmtu metrar stu upp r sj.

Svo liu essar tuttugu og fjrar klukkustundir, a ekki vnkaist tliti. Alt af var s fyrir okkur fjgur til fimm hundru metra dpi. Enn var ngilegt andrmsloft skipinu. En hve lengi gat a enzt?

Mr kom ekki dr auga nstu ntt. g var s og a athuga rstimlirinn, og alt af var Sfarinn a reyna fyrir sr. Klukkan rj um morguninn s g loks a Sfarinn rak sig ekki upp undir fyr en fimmtu metra dpi. sinn var a ynnast!

g hafi ekki augun af rstimlinum. Undirbor ssins fli upp vi, svo smtt og smtt grynkai skipinu. Vi frum svo nrri snum sem unt var. sinn glampai og glitrai fagurlega geislum rafljssins og var mun ynnri vi hvern klmeter, sem lengra dr.

Loks kom Nmi inn salinn klukkan 6 um morguninnann 19. marzog flutti mr fagnaartindi:

Auur sjr!

g hraai mr upp ilfar. sjakar vru reki til og fr umhverfis okkur, annars var autt haf alla vegu, mist sgrnt ea dkkbltt lit. Aragri fugla sveimai loftinu yfir okkur og t fr. Hafsinn var langt a baki okkur og s a eins mta fyrir honum vi sjnhvrf norri.

Erum vi n komnir heimskauti? spuri g.

g veit a ekki, svarai skipstjrinn, vi sjum til um hdegi.

Ef vi verum svo hepnir a sj til slar.

a arf ekki nema ofurltinn geisla.

suri mtai fyrir hum, nokkur hundru metra hum. a var ausjanlega land. Sfarinn stefndi anga. Vi frum hgt, af tta fyrir skerjum. A stundu liinni num vi strndinni.

Land etta var eyja og frum vi kring um hana tveim stundum. Land var a sj suur fr eynni og mjtt sund milli. Hve strt a var gtum vi ekki s fyrir okudumbungi.

Sfarinn lagist a landi og varpai akkerum. Sandur var upp fr strndinni og klettafell fyrir ofan. Bti var skoti t og frum vi hann fimm saman, Nmi skipstjri, Konsll og g og tveir skipverjar; eir fluttu me sr mlingahld. Ned Land lt ekki sj sig. Klukkan var tu egar vi ltum a landi.

Eftir nokkur ratog rendi bturinn upp sandinn. Konsll tlai a hlaupa land, en g hlt honum aftur.

Nma skipstjra ber fyrstum manna a stga fti land suurheimskautsins, sagi g.

Nmi st upp btnum og leit kringum sig brosandi.

Hr hefir enginn ur komi, sagi hann, steig upp hstokkinn og stkk land. Vi Konsll hlupum eftir honum.

Fyrir ofan sandinn tk vi brimsorfi strgrti, en illfrar hraunurir, brunagrjt og gjall egar lengra dr. Var ekki um a villast, a ar mundi vera eldggur allskamt burtu. Brennisteinssvlu lagi upp r gjtum og glufum hr og hvar. Mtti af v ra a jareldur s, sem a lkindum hafi mynda landi, mundi ekki vera kulnaur me llu. Af jurtagrri s g ar ekki anna, en nokkrar verulegar mosategundir steinum stku sta og a eins eina tegund af angi, sem brimi hafi kasta upp strndina.

Hafi hlaut a vera mjg fiskislt. Ri g a af v, a alt var krkt af fugli. ar vru lkur, veiibjllur, flungar, endur og fjldi annara fuglategunda. Alt i og gri fugli, jr loft og lgur, og alstaar eilft garg og kliur.

oka var stugt svo mikil, a byrgi alla tsn. Um hdegi vissum vi ekki einu sinni hverri tt slar var a leita. Vi gtum v ekki a essu sinni vita, hvort vi vrum staddir heimskautinu ea ekki, og olli a Nma skipstjra mikillar gremju.

Vi reynum aftur morgun, sagi hann, egar vi snrum lei til btsins aftur. Snjr tk a falla r okunni, og var brtt af hlakafald svo miki, a varla s handa skil.

Daginn eftir var blind-bilur, og ekki frt upp ilfar. Heyri g niur salinn gargi veiibjllunum og fleiri fuglum, sem hrktust fyrir ofvirinu ti. Sfarinn skrei hgum snum suur me landi. Einu sinni sum vi bjarma af sl, niur vi hafflt norri, en ekki var birtan meiri en svo, a vel var ratljst. Vi frumst suur um tu mlur ann dag.

Daginn eftir var stytt upp, og gtum vi bist vi a geta gert athuganir. okan var horfin og komi hreinviri me tveggja stiga frosti.

Vi frum land klukkan um ellefu. Jarvegur var samur hr, og ar sem vi hfum ur komi; urir, klettar og hraun. Fuglar vru hinir smu, en auk eirra var hr miki um sel og nnur sspendr. Selir og rostungar lgu uppi strndinni og sjkum, sem flutu nrri landi. Ekki stygust eir vi kmum nr, en glptu okkur strum augum og forvitnislegum.

Vi klifruum upp blgrtisklett, skamt fr strndinni og frum anga mlingahldin. Vi stum lengi og strum norur. Vi vissum a slin var komin upp; en niur vi sjnhringinn var okubakki, sem geislar hennar megnuu ekki a rjfa.

Lei svo af hdegi a vi sum ekki til slar, og tti okkur n illa horfast. Var n ts um a vi gtum kvei jarlegu staarins ennan daginn. En daginn eftir var jafndgurt. a var seinasti dagurinn, sem unt var a gera athuganir, v eftir a gekk slin undir me llu og kom ekki upp aftur fyr en a linum sex mnuum.

En vi essu mtti enginn gera, og urum vi a sna aftur til skipsins vi svo bi.

Morguninn eftir var g ftum klukkan fimm og fr upp ilfar. ar var staddur Nmi skipstjri.

Hann er a ltta til, sagi Nmi. Tilraunir okkar hljta a lnast dag. Vi frum land eftir morgunver.

g fr niur til a hitta Ned Land og telja hann a vera me frinni. Honum x gremja og gevonzka me hverjum degi, upp skasti, og gat g me engu mti fengi hann til a fara. Mr tti vnt um a ara rndina, v uppi fjrunni var krkt af sel og hefi vst veitt full erfitt a halda Ned Land fr rfum blsthellingum.

Vi frum land a enduum morgunveri. Sfarinn hafi okast einni mlu sunnar um nttina og l n fram undan felli, fjgur til fimm hundru metra hu. Tveir hsetar fru me okkur og bru mlingahldin, klukku, sjnauka og loftvog.

Vi lentum kl. nu. Var komi heiskrt veur og sustu skblstrarnir a hverfa niur suri. Vi lgum af sta upp felli, v ar tluum vi a gera mlingarnar. En gangan var erfi upp anga, eintmar urir og skriur, brnhvassar hraunhellur og afsleppir hnullungar vxl. Vi vrum tvr klukkustundir a komast upp felli.

Loks komumst vi upp efstu hina. Var fagurt tsni aan. suurtt var a sj yfir endalausar flatneskjur, sem nfallin mjllin l yfir, hrein og blhvt. egar langt dr suur hkkai landi unz vi tku fjll og firnindi, fannabungur og skrijklar, en kolsvartir tindar og drangar mndu upp r jklinum hr og hvar. Himininn var skafheirkur og sl raubleikri slkju blmann. norri st slin vi sjnhring, eins og afarstr skygur eirskjldur og snart neri rndin hafsbrnina. Nr landi var sjrinn dimmblr og spegilslttur. ar l Sfarinn eins og sofandi hvalur innan um drifhvta hafsjaka. En yzt t vi sjnhvrf sst samfeldur hafs, eins og tindttur fjallgarur.

Hi fyrsta sem vi gerum var a mla hina me loftvoginni.

Fjrungi stundar fyrir hdegi var slin hst lofti og varpai daufum geislum t yfir essa eyimrku, sem enginn maur hafi ur ftum troi.

Nmi skipstjri horfi stugt slina gegnum sjnaukann, mean hn var a ganga undir aftur. Vri slin hlf gengin undir klukkan tlf, var a merki ess, a vi vrum heimskautinu. g hlt klukkunni og bei ess me reyju a vsirinn okaist tluna tlf.

Hdegi! kallai g.

Suurheimskauti, svarai Nmi og fkk mr sjnaukann. Var rttur helmingur slkringlunnar siginn sj.

g lt sjnaukan sga og horfi hugfanginn t yfir vttuna, aua og kyrra, sem sustu slgeislarnir sendu skilnaarkveju um langan tma.

En g hafi fleira huga en hrikafegur nttrunnar. Slsetri vi hafsinn minti mig jirnar fyrir noran sinn, heimlndunum gmlu og ektu. g dist a starfsreki eirra, frleiksfsn og reytandi elju. g s anda senda skip til fjarlgra, ektra staa. Hvalveiar teigu skipstjrana norur og suur. Vindar og straumar hfu, eim tmum, egar siglingalistin var lgu stigi, hraki menn til heimskautalandanna og ori eim svo a aldurtila. Svo komu leiangrar, vel bnir a vistum og fararefnum, eim tilgangi einum a finna n lnd. Margar hugprar hetjur hfu barist vi blu nttrunnar essum kldu lndum og lti lfi fyrir a a komast nokkrum skrefum lengra, en ur hafi veri fari. Og barttan frist breiddarstig af breiddarstigi, alt af lengra og lengra, mean ratugir og aldir liu fram. Og n var g staddur hr, v takmarki, sem allir hfu eftir kept. Og hinga var g kominn fyrir hyggindi, frleik og hugdirf eins einasta manns.

g fkk hljan hug til essa merkilega manns, og g dist a honum. Mig langai alt einu til a segja honum fr v og tj honum akklti mitt me handabandi. g snri mr a Nma v skyni. Hann var ungum hugleiingum, en rankai vi sr, egar g hreyfi mig. Hann leit mig og var ngjublandinn sigurhrssvipur augnarinu. En a st ekki nema eitt augnablik. nstu sekndu var kominn yfir hann sami kruleysis og hrkusvipurinn, sem hann bar jafnan, svo kaldur og frflandi, a mr fllust or og hendur.

g agi eins og steinn, en Nmi benti norur. Slin var a hverfa og skuggar a teygja sig t yfir landi niur undan okkur. a var kominn tmi til a halda af sta til skipsins og frum vi v a feta okkur niur fjallshlina.


 

Klukkan sex morguninn eftir frum vi a ba okkur til burtferar. Var hin langa heimskautsntt a frast yfir og ori hlfrkkva. Stjrnur vru a koma ljs himninum og skein hi fagra stjrnumerki, Suurkrossinn skrast miju hlofti.

Vindkuli var helkalt og 30 stiga frost mlinum. Rekasinn var ttari og ttari og milli jakanna var a myndast dkkleitur lagnaars. Eftir ltinn tma hlaut sjrinn a vera allagur og engin lei a komast a heimskautslandinu.

Skkviklefarnir vru fyltir og seig Sfarinn niur rj hundru metra dpi. Skrfan tk a snast og skipi rann af sta norurtt. Um kvldi vrum vi komnir langa vegu inn undir hafkin.

g eyddi tmanum vi lestur, v gluggarnir salnum vru byrgir a utan. Var a gert til a fyrirbyggja a sjakar rkjust . En oft dvaldi hugur minn vi essa viburarku heimskautsfr og alt sem dagana hafi drifi essa fimm mnui, sem vi vrum bnir a vera neansjvar. Vi vrum bnir a fara sj sund mlur og sj margt afar merkilegt og fgtt. g hafi grtt mikinn og margvslegan frleik essari fer. Vakandi og sofandi skti g mr niur nstrlegar og furulegar rannsknir, sem hafi gaf mr tilefni til a stunda.

Klukkan rj um nttina vaknai g vi snggan kipp. g aut upp rminu, horfi t myrkri og hlustai, vissi g ekki fyr til en g fleygist r rminu fram mitt glf. Sfarinn hlaut a hafa rekist eitthva og hrokki afturbak.

g klddi mig snatri og skreiddist mefram ilinu inn aalsalinn. ar var bjart inni. ms hsggn lgu ar v og dreif um glfi, en til allrar hamingju vru drustu myndastytturnar og borin, me merkustu gersemunum svo vel fest, a au hafi ekki saka. Veggmyndirnar bakbora hngu langt t fr iljunum a neanveru. Sfarinn l stjrnborshli og hreyfist ekki heldur en jarfastur klettur.

Framan r skipinu var a heyra rusk miki og mannaml. g tlai a fara t r salnum, en komu eir Konsll og Ned Land flasi mr.

Hva er um a vera? spuri g.

g tlai einmitt a fara a spyrja hsbndann a v sama, svarai Konsll.

a fr eins og mig grunai, sagi Ned Land. Sfarinn hefir rent upp grynningar og liggur svo illa sem hugsast getur.

Viti i hvort vi erum ofansjvar? spuri g.

Nei, svarai Konsll.

Vi skulum fara og vita hvers vi verum vsari!

g skundai anga sem rstimlirinn var, og var ekki lti forvia egar g s a vi vrum staddir rj hundru og sextu metra dpi.

Hvernig skpunum stendur essu! var mr a ori.

Vi skulum fara og spyrja skipstjrann, sagi Konsll.

a er n svo, en hvar er skipstjrinn? spuri Ned Land.

Komi i me mr!

Vi frum t r salnum og inn bkasafnsklefann. Hann var mannlaus. Datt mr hug a Nmi mundi nttrlega vera vi stri. Vi kusum heldur a ba en fara anga og snrum v aftur inn salinn.

Ned Land brann skinninu. g lofai honum a rausa og geysa, eins og hann vildi og svarai engu. g sat og hlustai stundarkorn anga til Nmi alt einu vatt sr inn r dyrunum. a var vanalegur asi honum og lt sem hann si okkur ekki, en fr a athuga rstimlirinn og ttavitann. egar hann var binn a v, snri g mr a honum og spuri hva fyrir hefi komi.

happa slys, svarai hann.

Eru mikil brg a v?

Um a er ekki full vissa fengin enn.

Hefir skipi laskast?

J.

Hvernig vildi a til.

v valda fyrirsjanleg atvik. Jafnvgislgmli fylgir snum kreddum og m ekki fyrir v gera.

g skildi ekki enn hva hann fr.

Hver eru au happaatvik, sem r tali um? spuri g.

Nmi mlti: egar straumar ma lengi strum fjalljkum, eyast eir a nean, eins fer ef eir berast t hljan sj, brnar utan af eim hlutanum sem kafi er. Fer svo a lokum a eir steypast kollhns. a er svona atvik, sem vi hfum ori fyrir n. Fjalljaki hefur kollolti og lent skipshliinni annari. Skipi hefir hrokki fyrir, byltst til og ori ofan nokkrum hluta jakans.

Mtti ekki ltta skipi me v a tma skkviklefana? spuri g.

a er einmitt veri a v nna, svarai skipstjrinn. Sfarinn er a lyftast upp, eins og i sji rstimlinum. En jakinn lyftist lka a sama skapi, svo vi erum engu nr fyr en ef svo vill til, a hann rekst eitthva.

a fr eins og Nmi hafi sagt. ttum vi n httu a jakinn brist me skipinu upp undir fastasinn og molai a ar.

egar essu hafi fari fram um hr, kom alt einu nnur hreyfing Sfarann. Hann var a rtta vi. Veggmyndirnar lgust smtt og smtt a ilunum. Vi stum egjandi og bium ess sem vera vildi. Liu svo tu mntur. var Sfarinn kominn rttan kjl.

Vi erum rttum kili, sagi g.

Nmi samsinti v og gekk dyr.

En erum vi floti? spuri g.

a hltur a vera, svarai skipstjrinn. a er veri a ltta skkviklefunum og Sfarinn er v uppgaungu.

Rtt eftir a Nmi var farinn t stvaist skipi. Var a hyggilegt af Nma a lta ekki berast hrra upp, v ella gtum vi tt httu a rekast upp undir fastasinn. En a var hann a forast.

Er okkur borgi? spuri Konsll.

J, svarai g. Lni var me okkur etta sinn og mtti ekki miklu muna, a vi yrum innibyrgir og kfnuum loftleysi.

a er n svo, sagi Ned Land.

essu var hlerunum skoti fr gluggunum og lagi inn birtu utan a. Sfarinn var floti. En tu metra fjarlg fr bum borum vru verhnptir, gljandi sveggir, smuleiis fyrir ofan skipi og nean. Jakinn sem vi flum undan hafi rekist fastasinn og vi vrum komnir inn geil ea gng, rjtu metra h og breidd. Var n ekki anna fyrir en komast t r gngunum, aftur bak ea fram, sga nokkur hundru metra niur djpi og halda svo ferinni fram.

Ljsi salnum var slkt, en inn um gluggana lagi svo sterka birtu, a full-ljst var eftir sem ur. Birta essi stafai fr ljskerum Sfarans, en magnaist margfaldlega af geislabrotinu snum. Hver jafna, sprunga og nibba snum ljmai tal litbrygum eins og kristalsgler vri. a var eins og vi vrum staddir afarstrum helli, alsettum blum, rauum og grnum gimsteinum, sem skru augun af ljsmagni og litbrygum.

essi sjn var svo fgur og tguleg a Ned Land var hrifinn af henni, hva vi hinir. En essu var skjt breyting. Konsll hljai upp yfir sig og vi tkum sjlfrtt hndunum fyrir augun.

Sfarinn var lagur af sta og skrei hratt. ll essi gnamerg ljsgeisla og lita var komin hreifingu. Var v lkast sem dynjandi eldregn flgi fyrir gluggann, og stungu geislarnir augun eins og nlaroddar.

Hlerunum var skoti fyrir gluggana og gtum vi teki hendurnar fr augunum, en sviatilkenning hfum vi sjaldrinu lengi eftir.

Klukkan fimm um morguninn urum vi varir vi snggan kipp. Gtum vi ess til, a framstafn skipsins hefi rekist snibbu, og mundi a hglega geta sneitt fyrir hana. En brtt var g ess var, a skipi skrei aftur bak.

Vi frum aftur bak! sagi Konsll.

J, svarai g. Gngin hafa veri byrg ennan endann. Vi verum a leita tgngu annarsstaar.

g var mikilli geshrringu, en reyndi a dylja hana fyrir flgum mnum. Mr eiri ekki a sitja lengur. g fr inn bkaklefann, aan inn salinn og svo inn bkaklefann aftur, tk bk og fr a blaa henni, en las ekki stakt or.

Konsll kom inn til mn.

Er a skemtileg bk, sem hsbndinn er a lesa nna? spuri hann.

J, mjg skemtileg, svarai g.

Mr datt a hug. a er vst 'Um leyndardma undirdjpanna'.

Bkin mn! g skelti aftur bkinni og gekk inn salinn.

g bei me reyju ess sem vera vildi og var alt af anna veifi a athuga mlingaverkfrin. rstimlinum s g a vi vrum alt af rj hundru metra dpi, og ttavitinn sndi a vi hldum suur; en skristikan mldi 5 smlna hraa klukkustundinni. a var hratt fari svo rngum farvegi. En Nmi skipstjri var a hafa hraann , v hver mnta var drmt.

egar klukkan var gengin tuttugu og fimm mntur nu, rakst skipi a nju. Og n var a skuturinn sem mtti fyrirstunni.

g flnai af tta, og frunautar mnir spruttu upp og stanmdust hj mr. g tk hndina Konsl.

smu svifum kom Nmi skipstjri inn r dyrunum.

Vi erum innibyrgir, sagi hann.

Mr var liti framan Nma. Hann var a sj jafn skaprr og hann tti vanda til. Hann stanmdist miju glfinu, br handleggjunum kross brjstinu og var hugsi um hr.

Sfarinn hreyfist ekki.

Loks tk Nmi til mls, jafn stillilega og vant var:

a verur lklega t r, a vi kfnum hrna.

Er ttilofti komi a rotum? spuri g.

Vi hfum enn ngilegt loft fjrutu og tta klukkustundir.

Er engin von um a fram r rakni fyrir okkur, fyrir ann tma?

Vi verum a reyna a brjtast gegnum sinn. Sfarinn er n a leggjast botninn essum gngum. Svo sendi g nokkra menn t til a grenslast eftir hve sinn er ykkur og hvar tiltkilegast muni a leita tgngu.

A svo mltu fr Nmi. Sfarinn seig niur vi hgt og hgt og ni loks botni rj hundru og fimmtu metra dpi.

Vi erum miklum vanda staddir, sagi g.

Svo er vst, svarai Ned Land, og er n szt tmi til ill-lynda og nldurs. g get beitt shggi engu sur en skutli, og vil n bja Nma skipstjra liveizlu mna.

Vi fylgdum Nma anga, sem skipverjar vru a fara kafaraftin. Boi hans var vel teki, og s g ekki a hann vri seinni a ba sig, en hver hinna.

Mean essu fr fram, hafi hlerunum veri skoti fr gluggunum salnum. Gtum vi Konsll v s, hverju fram fr umhverfis skipi. A vrmu spori komu tu menn t r skipinu og gengu t sinn. Mtti sj hvar eir fru, Nmi skipstjri og Ned Land, v eir vru rum miklu meiri vxt.

ur byrja vri a brjta sinn, var hann kannaur rkilega me lngum snfrum. Fyrst var bora hliarstlin til beggja handa, og ni nafarinn 15 metra inn sinn, en komst ekki gegn. tti vonlaust, a reyna frekar tt. var bora niur botninn. ar reyndist sinn a vera tu metra ykkur. Var n ekki anna fyrir, en hggva ar gat sinn, svo strt, a Sfarinn kmist niur um a. En til ess a a gti tekist, var a hggva upp sex sund og fimm hundru teningsmetra af s.

Var n umsvifalaust teki a brjta sinn. Nmi markai fyrir um svo stran blett, sem svarai ummli skipsins. egar fari var a hggva sinn, kom ljs einkennilegt fyrirbrygi, sem var mikill hgarauki vi vinnuna. Klakaflsarnar, sem losnuu, vru lttari en vatni, og leituu v upp vi jafnharan og stanmdust upp vi sekjuna gngum essum. Var hn v a sama skapi ykkari, sem glfi var ynnra.

Eftir tvr klukkustundir kom Ned Land inn salinn aftur, og var all-dasaur orinn. Tk vi nr flokkur manna af hinum, og vrum vi Konsll eirra hp. eim flokki stri nstrandi skipsins.

Mr tti sjrinn kaldur fyrst sta, en mr hitnai brtt af erfiinu. Var mr furu hgt um hreyfingar allar, rtt fyrir rjtu loftyngda rsting, sem hvldi okkur.

egar g kom inn skipi aftur, a linum tveim stundum, til a hvlast og matast, fann g talsveran mun v, hve lofti skipinu var verra en a loft, sem vi hfum anda a okkur vi vinnuna. herbergjum skipsins hafi ekki veri skift um loft fjrutu og tta klukkustundir, og var a v ori talsvert menga af kolsru.

Fr svo fram um tlf stundir, a flokkarnir skiftust um a brjta sinn. Var dldin orin einn meter dpt. Me sama framhaldi urfti enn a vinna fimm ntur og fjra daga, til ess a ljka verkinu.

Fimm ntur og fjra daga! a vru illar horfur. Og n ttum vi ekki meira loft eftir en svo, a vart mundi endast tvo slarhringa.

J, og ekki ng me a, sagi Ned Land, egar g hafi or essu vi hann, vi hfum af a komast niur r snum, erum vi engu bttari, fyr en vi komumst t r snum og num lofti auum sj.

stur okkar vru neitanlega slmar, en vi vrum samhuga um a allir, a duga eftir mtti fram sustu stund.

Um nttina var dldin enn dpku um einn meter. En egar g byrjai a vinna morguninn eftir, veitti g v eftirtekt, a sgeilin, sem vi vrum , var a rengjast. Hliarnar frust nr. Enn einn hskinn ferinni! a var ekki um a villast, sjrinn umhverfis okkur var a frjsa, og hlaut s endir v a vera, a frosti kreisti Sfarann saman heljargreipum snum.

egar g kom inn skipi aftur, vakti g mls essu vi Nma skipstjra. En kjarkur essa manns var bilandi.

g veit a, sagi hann. En vi v er ekki anna a gera, en vinna hraar en frosti,vera undan v.

ann dag vann g marga tma af mesta kappi. Vinnan hlt vi hugrekki mnu, og svo var anna, sem hvatti mig til vinnunnar. Lofti Sfaranum var ori i ungt og rungi af heilnmi, en vi vinnuna hfum vi hreint loft, sem teki var r loftfora skipsins og lti lofthylkin, sem vi brum bakinu.

Um kvldi vrum vi enn komnir einum meter dpra. En lofti Sfaranum var n ori svo fult af kolsru, a Nmi var a opna einn ttiloftsklefann og hleypa hreinu lofti t skipi.

Daginn eftir tk g til starfa a nju. Var n sinn kominn svo nrri til beggja hlia og a ofan, a mr duldist ekki a hann mundi lsa sig utan um skipi ur en vi gtum bjarga v. g var a v kominn a lta hugfallast. Til hvers var a strita lengur, fyrst svo tti a fara hvort sem var, a etta steingera vatn kreisti r okkur lfi! a var v lkast sem argadr vri a leggja skoltana utan um okkur.

sama bili gekk Nmi hj mr. g benti me hendinni sinn. stjrnbora hafi sinn okast nr um fjra metra. Nmi skildi hva g tti vi og benti mr a koma me sr. Snrum vi inn skipi aftur, frum r kafaraftunum og gengum inn aalsalinn.

Vi verum a finna eitthvert rri, prfessor gur; ella er ti um okkur.

J, en hva a a vera?

g vildi a Sfarinn vri sterkari en sinn! sagi Nmi. mundi hann geta sprengt sinn, eins og s sprengir stein, og vi yrftum ekkert fyrir a hafa.

Nei frum vi a reyna a, yri Sfarinn a jrnklessu.

J, satt er a. Vi verum a hamla frostinu a n okkur. a er ekki einungis til hlianna, sem sinn frist nr, heldur einnig til beggja enda.

Hve miki loft er eftir?

Ekki meira en svo, a leyfarnar rjta fyrramli, svarai Nmi drmt og leit til mn.

Mr spratt kaldur sviti enni. Var etta engin njung, v g vissi vel a svona hlaut a fara. N vru linir fimm slarhringar san hreint loft var teki seinast.

g leit Nma og s a hann var annars hugar. a var a sj sem honum hefi hugkvmst eitthva, sem hann var a velta fyrir sr.

Eftir nokkra gn mlti Nmi; a er ekki mikill sjr umhverfis okkur. Ef heitu vatni vri dlt t r skipinu, tti a a geta hamla upp mti frostinu.

a ttum vi a reyna.

Komi r me mr.

Nmi fr me mig inn matreisluklefann. ar vru str og margvsleg eimingarhld, sem hf vru til a n neyzluvatni r sjnum. Eimkerin vru fylt vatni og hleypt gegnum au sterkum rafmagnsstraumi. Hitnai vatni svo a segja augabragi og mtti egar sta dla v t sjheitu.

A linum rem stundum sndi mlirinn utan skipinu sex stiga frost. a var einu stigi minna en egar tilraunin byrjai. Enn liu tvr stundir, og var frosti ekki ori meira en fjgur stig.

egar lei nttina var frosti ori a eins eitt stig. Hrra var ekki unt a komast. En etta dugi, v saltvatn arf tveggja stiga kulda til a frjsa. Var v n afstrt a vi frysum inni ennan htt.

A kvldi hins nsta dags var bi a hggva svo mikinn s, a rin var orin sex metra djp. vru eftir fjrir metrar,sama sem fjrutu og tta klukkustunda vinna.

Lofti skipinu var n ekki endurnja oftar. a sem til var af spiltu lofti, var a treina handa eim, sem unnu a klakahgginu. Lofti var v nr banvnt ori.

g var altekinn af rttleysi og doa, sem tlai a gera t af vi mig. Klukkan rj um daginn elnai glei mn og sttu mig geispar svo tir og langir, a vi sjlft l a kjlkarnir gengju r elilegum skorum. v nst kom yfir mig doamk, svo nrri l a g misti mevitundina. En g tti hauk horni ar sem Konsll var. Hann hlt hndina mr og reyndi allan htt a hughreysta mig og var hann jafn illa haldinn og g.

egar svona var ori statt skipinu m geta nrri a vi urum fegnir a komast t til vinnunnar. Okkur st sama verki vri erfitt, vi yrum yfirkomnir af reytu. Vi gtum dregi andann mean st vinnunni, og a var aalatrii.

egar essi dagur var enda vru eftir a eins tveir metrar milli lfs og daua. En lofti var frum.

a var ttaleg ntt sem hnd fr, og nsti dagur enn verri. g kvaldist af hfuverk og svima og reikai eins og drukkinn maur, egar g st upp.

En Nmi skipstjri lt ekki hugfallast af stritinu og rautunum, sem hann tti smu hlutdeild og vi.

Hann einn ri betur fram r vandrunum en vi allir hinir. Hann afr a gera tilraun til a bjarga okkur auveldari htt en shggi var. rin sem bi var a hggva, var str vi Sfarann a innanmli og botninum var sinn a eins einn meter ykt. Nmi lt n bora gt gegnum sinn til og fr. A v loknu skipai hann a lyfta Sfaranum aan sem hann l og skkva honum niur rna. egar skipverjar vru komnir inn skipi, var hlerunum loka vandlega og vatni hleypt inn skkviklefana. Klefarnir rmuu eitt hundra teningsmetra af sj. Vi a var skipi tv sund tufjrungavttum yngra en ur.

Vi bium reyjufullir rslitanna.

rtt fyrir sui eyrum mr, heyri g glgt sinn bresta undan kjlnum Sfaranum. Alt einu brast hann allur sundur me braki miklu, og skipi skk eins og steinn djpi.

Vi erum komnir niur r, sagi Konsll.

g kom ekki upp ori, en tk hndina Konsl fast og allega.

Sfarinn fll eins og steinn lausu lofti, skum vatnsyngslanna, sem honum vru.

Dlurnar vru settar af sta augabragi til a rsta t sjnum r skipinu. Dr v brtt r fallhraanum og eftir stutta stund mtti sj rstimlinum a skipi var fari a leita upp vi aftur. Var n vlin sett af sta og haldi fram norureftir me fylsta hraa.

En n var eftir a vita hve langt var norur r snum. Lengur en einn dag enn var hugsandi a nokkur maur skipinu hldi lfi.

g var httur a vita hva tmanum lei. g vissi a eitt, a g var kominn fram andarslitrin og hlaut a deyja.

Skyndilega lifnai yfir mr aftur og g teigai a mr hreint loft. Vrum vi komnir t r snum og upp yfirbori?

Nei, ekki var v a heilsa. En Ned Land og Konsll hfu fundi gn af lofti einu kafarahylkinu og ltu mig anda v a mr, sta ess a neyta ess sjlfir.

g tlai a ta v fr mr, en eir hldu mr hndunum mean g var a svelgja hreina lofti.

Mr var liti klukkuna. Hn var ellefu. a var lii nr hdegi, hinn 28. marz. g fann a skipi hristist kaft af tkum vlarinnar.

Eftir rstimlinum a dma vrum vi ekki nema tuttugu fet fyrir nean yfirbor sjvar. sinn var orinn tiltlulega unnur og ekki hugsandi a takast mtti a brjtast upp r honum. A minsta kosti tlai Nmi a gera tilraun til ess. Sfarinn lagist skhallur, svo stafninn vissi upp mti snum. Til a n eirri astu urfti ekki anna en fylla skkviklefa aftur skipinu. Svo rann hann undir sinn og beitti stltrjnunni. Gekk svo um hr og brotnai sinn a mun hverri atrennu. Loks rann hann gegnum sinn og upp skrina, sem egar brast undan unga skipsins.

iljuhlerunum var hrundi upp einni svipan og hreint loft lagi niur skipi.


 

Hvernig g komst upp ilfar veit g ekki. Ned Land og Konsll hafa a lkindum hjlpa mr upp; en g andai a mr hreinu loftiog a var mr llu ru drmtara. Menn sem seti hafa svelti um langan tma, vera a gta varar, egar eir f aftur ngan mat. En ess urftum vi ekki. Vi svelgdum lofti svo miki sem rfin krafi.

Hr er gott a koma. Hr er ng af blessuu loftinu, sagi Konsll.

Ned Land, sagi ekkert, en hann gapti svo kaflega, a a hefi gert hvern mealhkarl skelkaan. vlk lungu! au sogugu og kvstu, eins og strsti smijubelgur.

Vi num okkur aftur furu fljtt og g fltti mr a akka flgum mnum fyrir umnnun eirra mr. g er viss um a n eirra astoar hefi g ekki haldi lfinu.

Eftir nokkra tf fr Sfarinn aftur kaf og hlt fram ferinni norureftir. Vi stefndum suurodda Amerku. En hvert var ferinni heiti? Hvort tlai hann a beygja vestur fyrir Amerku, t eyivttu Kyrrahafsins, ea austur Atlantshafi, mefram strndum Evrpu ea Amerku?

a var vafaml, sem skifti miklu.

g bjst vi a Nmi mundi stra vestur og ljka svo hringfr sinni umhverfis hnttinn. En s tlun brst. Hann beygi til austurs og hlt norur me strndum Amerku.

Hinn 16. dag aprlmnaar hfum vi landsn. Vrum vi fjrar mlur undan Marteinseyjum.

Ned Land fr a hyggja fltta a nju. En vi vrum of langt fr lndum enn sem komi var.

Vi flagarnir hfum langa samru um flttaundirbninginn. Kom Ned Land fram me uppstungu, sem mr var meira lagi um ge. Hann sagi a n tti g a fara og hitta Nma skipstjra a mli tafarlaust, og f a vita fyrir vst, hvort hann tlai sr a halda okkur skipinu framvegis. etta tti mr ekki hyggilega ri og lklegra til a spilla rager okkar. g vnti einskis gs af Nma, og taldi okkur vera mundi vandara ra, ef hann fengi nokkurn grun um essa fyrirtlun. Auk ess var Nmi orinn vanalega einrnn og fltur, upp skasti. a var svo a sj sem hann foraist mig, enda var hann sjaldan vegi mnum. ur var hann vanur a rannsaka me mr msar njungar, sem fyrir okkur bar rki svarins og fra mig um hitt og anna. En n var hann alveg httur v og kom v nr aldrei inn salinn.

Mr var skiljanlegt af hverju etta stafai. a gat veri a honum mislkai vist okkar Sfaranum. En ekki gat g samt tra honum til a gefa okkur lausa.

Tuttugasta aprl vrum vi fjrtn hundru metra dpi. Mararbotninn var slttur mjg og strgrttur. Vru va gjr og gjtur milli klettanna, svo djpar a ekki s til botns. klettunum uxu afar strir nglar og arategundir msar.

Vi flagarnir stum t vi gluggann og athuguum a sem fyrir augun bar. Barst tali a sdrum msum, sem vera hvert ru a br, eftir str og frleik.

Ned Land var ekki t samdma okkur Konsl og lagi hann ltinn trna sgur, sem sagar eru um stra kolkrabba.

g hefi sjlfur s kolkrabba draga strt hafskip kaf, sagi Konsll mestu einlgni.

a er svo, sagi Ned Land. Hvar skei a n?ef g m spyrja.

St. Mal, svarai Konsll.

hfninni? spuri Ned hslega.

Nei kirkjunni.

Hva etta a a?

J-j,ar er mlverk, sem snir etta mjg greinilega.

hl Ned Land og skaut svo mlinu undir minn rskur. g kannaist vi a, a mynd essi vri a vsu hugarburur; en v hlt g fram, a kolkrabbar gtu ori afar strvaxnir.

Vrum vi a skeggra um etta fram og aftur og gttum ekki a hverju fram fr, ar til Konsll kallai til okkar alt einu. Var okkur liti t um gluggann og sum vi vnta sjn. a var skrmsl, afar strt og svo hrilegt, a a hefi vel geta tt heima kynlegustu lygasgu.

etta var kolkrabbi, sjlfsagt tta metra langur. Hann synti aftur bak smu tt og Sfarinn og jafn hratt. Hann hafi tta anga alsetta sogsklum og var hver um sig tvfalt lengri en skrokkurinn. Goggurinn var afar str og sterklegur og svipaur arnarnefi lgun. Hann skifti litum sfellu, var mist stlgrr ea mbrnn.

Fyrir tilviljun hfum vi rekist eina af essum skepnum, sem vi vrum a tala um. tti mr bera vel veii og tlai ekki a lta tkifri nota. Tk g v ritbl snatri og fr a draga mynd af drinu.

En brtt komu fleiri kolkrabbar ljs. Uru eir sj talsins stuttum tma, stjrnborsmegin. eir fylgdust me skipinu og hnitmiuu hraann svo nkvmlega vi fer skipsins, eins og vru eir fastir vi a. Hefi vel mtt draga mynd af eim me v mti, a lma gagnsjan pappr runa og gera merkilnur hann. A vsu skrei Sfarinn heldur hgt.

einni svipan stvaist skipi og var af harur kippur, svo gnast llum samskeytum.

Hfum vi rekist sker? spuri g.

Hvort sem a er ea ekki, erum vi floti enn, svarai Ned Land.

Sfarinn var floti.a var satt. En hann l kyr. A vrmu spori kom Nmi inn og nstrandi me honum.

g hafi ekki s hann ur jafn svipungan og n. Hann heilsai ekki,hefir ef til vill ekki teki eftir okkuren gekk rakleiis a glugganum, athugai kolkrabbana um stund og sagi svo nokkur or vi nstrandann.

Nstrandi fr egar t. Nokkru sar var gluggunum loka og rafljsi tendra.

g gekk til Nma.

Laglegt kolkrabbasafn etta, sagi g.

J, hr. nttrufringur, svarai hann, og vi verum a berjast vi .

Berjast, t g eftir. Mr var ekki ljst hva Nmi tti vi.

J, g mynda mr a eitt af essum drum hafi gripi um skrfuspaana og haldi eim fstum. ess vegna komumst vi ekki fram.

Hva er vi v a gera?

Vi verum a fara upp a yfirborinu og rast me vopnum og bareflum.

Og skutli, ef r vilji yggja li af mr, sagi Ned Land.

a ygg g gjarna, svarai Nmi.

A svo mltu frum vi til stigans, sem fari var eftir upp iljur. ar vru fyrir tu menn vopnair. Hfu sumir shgg og barefli af msu tagi. Vi Konsll fengum okkur sitt hggvopni hvor, en Ned Land hafi skutulinn.

Sfarinn fr upp a yfirborinu. Skipverji einn, sem efstur st stiganum fr a losa um skrfurnar, sem iljuhlerunum var fest me. En ur hann fengi loki v verki, var hlerunum svift upp af afli miklu. Kolkrabbi einn hafi sogi sig fastan vi hlerann og teki svo sngt vibrag.

Rtt smu svipan kom angi og flmai niur um hleragati. Nmi var fljtur til og hj sundur angann svo hann valt niur stigann og engdist vibjslega glfinu.

Skipverjar ruddust fast og sttu upp stigann. Komu niur tveir angar, vfust utan um einn hsetann og sveifluu honum upp um hleragati.

Nmi hljai upp yfir sig og rann upp stigann eins og klfi vri skoti. Vi hinir frum egar hla honum.

Kolkrabbinn hlt manninum htt upp og kramdi hann me sogsklunum. Maurinn braust um af megni og kallai hjlp, en gat engri vrn vi komi.

Nmi stti egar a drinu og hj af v einn angann. Nstrandi tti hggi vi annan kolkrabba, sem hafi sogi sig fastan vi skipi. Gengu skipverjar vel fram og drgu ekki af sr. Vi Konsll beittum shggunum en Ned Land skutlinum. Lgum vi vopnunum hva eftir anna kaf grnleitar jsir skrmslanna. Lagi af eim megnan ef, ekki ekkur moskuslykt.

g hlt um eitt skei a manninum vri borgi. var bi a hggva af drinu alla angana nema ann, sem hlt manninum. En sendi dri yfir okkur voamikla gusu af svrtum legi, sem blindai okkur alveg svipinn. egar vi gtum neytt augnanna aftur var a horfi djpi me manninn.

Eftir etta sttum vi a freskjunum hlfu kafar en ur. Hfu drin lst sig skipi tu ea tlf saman, bi sirnar og ilfari. Var skipi svipstundu ata bli og svrtum legi, en afhgnir limir engdust eins og hggormar til og fr um ilfari. Ned Land beitti skutlinum af miklu kappi og hiltist til a leggja drin augun. vildi svo til a kolkrabbi sl einum anganum hann, svo hann fll fyrir.

g skundai til og tlai a hjlpa Ned Land, en Nmi var fyrri til. Keyri hann hggvopni upp gini drinu og var Ned borgi. Spratt hann ftur og tvhenti skutulinn dri svo st hjarta.

essi bardagi st yfir einn stundarfjrung, og fanst okkur a ri langur tmi. Fr svo a lokum a kolkrabbarnir fru fltta, eir sem svo vru frir. Vru flestir illa tleiknir, srir og sundurtttir.

Nmi var allur ataur bli eftir viureignina. St hann lengi ilfarinu og horfi t hafi, sem lukti n yfir einn af flgum hans, og hrundu honum tr af augum.

Eftir a s g ekki Nma nokkra daga. Hann lokai sig inni klefa snum og var ekki mnnum sinnandi.

Sfarinn sveimai til og fr um essar smu slir dagana. Loks hldum vi fram ferinni norureftir og nlguumst strendur Norur-Amerku. En vi frum langt fr landi og veur vru hr um essar mundir, a bitnai lti okkur.

Dag einn kom Ned Land inn til mn.

etta verur a hafa einhvern enda, sagi hann. Nmi strir n norur. g er binn a f ng af Suurskautinu og tla ekki a vera me til Norurskautsins.

Hva eigum vi a gera, Ned Land?

r veri a tala vi skipstjrann. A rum kosti tla g a gera a. Vi nlgumst Amerku,erum komnir nmunda vi Kanada, ttland mitt. g vil komast han hva sem a kostar.

Ned Land var rotin olinmin. Hann gat ekki una essari fi lengur. g var lka orinn annars hugar, en g var fyrir sj mnuum. Allan ennan tma hafi g veri einangraur fr viskiftum vi ara menn og vissi ekki hverju fram fr heiminum. Nmi var orinn gjrbreyttur. ur var hann mr til ngju og astoar rannsknum mnum, en n var v me llu loki.

a urfti flmskan mann, eins og Konsl, til a una svona fi til lengdar.

r vilji a g spyrji hann, hva hann tlar sr fyrir me okkur? sagi g.

J.

En g hitti hann sjaldan. Hann forast a vera vegi mnum.

v meiri sta er til a reyna a komast a einhverri niurstu essu.

g skal reyna, Ned.

Hve nr?

egar g hitti hann.

Vilji r a g ni hann?

Nei, lti mig einan um a. morgun . . . .

Nei, dag, sagi Ned me herzlu.

a. g skal finna hann dag.

Ned Land fr t, og g einsetti mr a koma essari fyrirtlan framkvmd egar sta.

g gekk a skipstjraklefanum og hlerai. Nmi var inni. g bari a dyrum.Enginn anzai. g bari aftur og lauk svo upp hurinni. Nmi var ar og laut fram yfir skrifbori. Hann hafi a lkindum ekki heyrt til mn. egar g gekk til hans, rtti hann r sr og leit vi mr reiulega.

Hva vilji r? spuri hann.

Mig langar a tala vi yur nokkur or.

g er vant vi ltinn; g er a vinna.

etta vru ekki glsilegar vitkur, en g hugsai mr a gefast ekki upp fyr en fulla hnefana.

a er mikilsvarandi mlefni, sem g ber fyrir brjsti, hr. skipstjri.

a er svo, svarai Nmi hslega. Hafi r dotti ofan eitthvert hugvitsr? Ea hafi r komist a einhverju leyndarmli rki hafsins, sem mr er kunnugt?

g var vafa um, hvernig g tti a hefja mls erindinu. En ur g fengi sagt nokku tk Nmi aftur til mls og benti um lei handritabunka, sem l borinu fyrir framan hann:

Hrna eru ritverk mn. eim er llu lst, sem fyrir mig hefir bori sferum, a sem snertir nttru hafsins og eirra dra, sem a byggja. g held eim fram vntanlega langan tma enn og bti mrgu vi. g tla lka a skrifa fisgu mna.

Nmi hallai sr aftur stlnum og horfi heim fram stundarkorn. g lagi vi hlustirnar.tlai hann a fara a segja mr fisgu sna?

a var indverska strinu, sagi hann. var g ungur; tti g fagrar vonir; gat g bori traust til mannanna.

Oj,ekki var g gamall, egar gremja og hryg fru a sverfa a mr. g hafi lengi horft j mna jakaa og hrakta. Alt st sta, sem til umbta mtti horfa, en heimska og srdrgni stu valdastli. Margra alda menning okkar var ftum troin og ala manna kgu. Srdrgir og hfsgjarnir valdhafar lstu klnum jina og sugu r henni bl og merg. En hefndin komhlaut a koma. a var g, sem fyrstur hf merki og fylkti j minni til orustu gegn kgun og frelsi. En a var a eins hefndin,endaslepp hefnd!

Nmi st upp og gekk um glf kafa. a fr hrollur um mig, egar g hugsai til ess hve Indverjum hafi bltt mean uppreisnin st yfir. Hve margar sundir eirra hfu veri myrtar og svvirtar allan htt, svo flestum mentuum jum ofbau. Og essi maur, Nmi skipstjri, var indverski konungssonurinn, sem stri uppreisninni.

Nmi stanmdist fyrir framan mig.

a var alt rangurslaust, sagi hann me skjlfandi rmi. Og hvar er s j stdd, sem farga hefir frelsi snu. Hn er svift llum skilyrum fyrir v a vera j og geta teki elilegum framfrum! Kgun er verri en daui. a er rttur og skylda hvers manns a frna lfi snu fyrir frelsi.En ranglti er rttinum yfirsterkara.

Nmi agnai og settist aftur stlinn. g reyndi a tengja saman a sem honum var n rkast hug og a, sem mr bj brjsti.

egar essum handritum yar er loki,hva verur um au?

au vera ltin loka hylki, sem ekki getur sokki og s maur, sem lengst lifir skipinu fleygir v sjinn.

a vri mjg undir tilviljun lagt, sagi g, og ekki gott a vita hvaa hndum a lenti. r gtu rstafa v tryggilegri htt. Ef r ltu mig f a og . . . . . . . .

a geri g aldrei, svarai Nmi.

Ef r ltu okkur lausa, btti g vi.

Lti ykkur lausa!

J, a er um a, sem g tlai a tala vi yur, svarai g. N erum vi bnir a vera hrna skipinu sj mnui. g og flagar mnir vera a f a vita, hvort a er tlun yar a halda okkur hr skipinu framvegis.

Hr. Aronnax, g hefi sagt yur a fyrir sj mnuum, a hver sem kemur Sfarann, verur a vera ar upp fr v.

a er bltt fram rlkun.

Kalli a hva sem yur knast.

En rlnum er heimilt a taka sr frelsi, ef hann getur.

Hefi g banna yur a? Held g yur fjtrum?

Nmi st me krosslagar hendur og hvesti mig augun.

Hr. skipstjri, sagi g. r hafi vaki hj okkur hljan hug til yar. Vi hfum ori hrifnir af snilli yar og hughreysti. r hafi banna okkur a ausna yur samhyg, sem alt hleitt og fagurt skapar brjstum manna. r hafi valdi fleikum milli okkar, sem gerir okkur lfi gleisnautt. r tali um frelsi. r hafi barist fyrir frelsi, og hafi last a sjlfur, en neiti okkur um a. Hva haldi r a veri r essu? g hefi me hndum vsindalegar rannsknir, sem g get unan vi nokkurn tma enn. En hva haldi r a veri r flaga mnum, Ned Land? Hann hltur a leggja hatur yur.

Nmi st upp r sti snu.

Mr stendur svo hjartanlega sama hva Ned Land hugsar ea lyktar, sagi Nmi. g geri a ekki a gamni mnu a taka ykkur skipi. etta er fyrsta sinn, sem r tali vi mig um etta ml, hr. prfessor, a verur lka a vera sasta sinn.

g fr t r klefanum ungu skapi og skri flgum mnum fr v, sem okkur Nma fr milli.

N vitum vi hva vndum er, sagi Ned Land. Vi verum a flja, hve nr sem fri gefst.


 

egar komi var norur undir Long-Island, breytti Sfarinn stefnu og stri landsuur. Ned Land var ur og uppvgur, en vi essu mttum vi ekki gera. Vi frum vert yfir Atlantshafi skmmum tma. Fengum vi landsn af rlandi og Englandi og stefndum inn Ermarsund.

Vi flutum yfirborinu hinn 1. jn. g var staddur aalsalnum; kom svo mikill hvellur, a g aut upp ilfar til a grenslast eftir hva um vri a vera. Ned Land og Konsll vru komnir anga undan mr.

Hvaa hvellur var etta? spuri g.

Fallbyssuskot, svarai Ned Land og benti skip, svo sem mlu fjarlg, sem stefndi okkur.

etta er herskip, a ori g a veja um, sagi Ned Land.

a vildi g a hamingjan gfi a a kmi og gti skoti kaf ennan blvaan Sfara.

Hverrar jar er skipi? spuri g.

Ned Land hleypti brnum og hvesti sjnina af fremsta megni. g get ekki sagt um a, a hefir ekki uppi fna. En eftir reianum a dma er etta herskip.

Vi stum stundarfjrung og athuguum skipi. a frist nr smtt og smtt. En ekki var unt a segja me vissu, hvort a hafi teki eftir Sfaranum; v sur hvort menn ar hfu rtta hugmynd um eli hans.

Eftir nokkra stund fullyrti Ned Land, a etta vri bryndreki me vgtrjnu og rennum ilfrum. ykkan kolamkk lagi upp um reykhfinn. Ekki dr a fna stng og ekki var unt a sj litina toppveifunni.

Komi a einum mlufjrungi nr, steypi g mr sjinn, sagi Ned Land. g r ykkur til a fylgja mr eftir.

g tlai a svara essu, en gaus hvtur reykjarmkkur t r framstafni skipsins og ungur hlutur skall sjnum skamt fyrir aftan Sfarann, svo gusurnar gengu htt loft upp. Rtt eftir heyrist snarpur hvellur.

eir skjta okkur! kallai g.

etta eru menn a mnu skapi, sagi Ned Land.

Me leyfi hsbndans . . . . . . j j, sagi Konsll og hristi af sr sjinn, sem n kla js yfir hann. g tlai a fara a segja, a n ttust eir vera a skjta nhveli alrmda.

eim tti a vera vorkunnarlaust a sj okkur, sagi g.

a hafa eir gert a lkindum, svarai Ned Land.

Mr flaug ntt hug. N var a lkindum ori lum kunnugt, hvers elis etta nhveli var. Eftir viureignina vi Abraham Lnkoln hafi Farragt komist a raun um, a etta var neansjvarskip, miklu httulegra en nokkurt yfirnttrlegt sjskrmsl og n vru skip sveimi um ll hf, til a reyna a eyileggja essa morvl.

Og Sfarinn var sannkllu morvl, egar Nmi beitti honum hefnda skyni, og var full sta til a halda, a hann geri a. a hafi hann gert Indlandshafinu kvldi ga, egar vi vrum lokair inni klefanum. Af eirri stu hafi hsetinn sem srist hfinu, lti lfi. A minsta kosti mltu allar lkur me v. a var deginum ljsara a essu skipi, sem n var nnd, tti Nmi ramma vini, sem ekki hlfu okkur og sem Nmi mundi vi engu hlfa.

Skothrin jkst kaft; en klurnar lentu sjnum og hittu ekki Sfarann. Okkur furai v a Nmi kom ekki upp. Var skothriin orin allhttuleg Sfaranum, v herskipi var komi mjg nrri okkur.

Vi verum eitthva til brags a taka, sagi Ned Land. g geri vsbendingu. ttu eir a geta skili, a hr er vi heiursmenn a eiga.

Ned Land tk upp vasaklt og tlai a veifa honum. En sama vetfangi var honum slengt fltum ilfari, af afli miklu.

Afhraki yar! rumai skipstjrinn. r eigi skili a g bindi yur framan stafnfleyginn, ur en g kaffri etta skip.

sama augnabliki skall kla ilfarinu, en hrkk af jrninu langt t sj. Skipstjrinn ypti xlum.

a er ykkur sjlfum verst, heyri g hann segja.

Svo vk hann sr a okkur og sagi:

Viureignin er hafin, herrar mnir. Fari i niur!

tli r a greia atlgu? spuri g.

Nmi kinkai kolli til samykkis.

Geri a ekki, sagi g bnarrmi.

Fyrir tilviljun hafi r ori margs vsari, sagi hann. Fari r niur.

Vi ttum ekki annars rkosti en hla skipstjranum. ur en g fr niur s g nokkra skipverja skipa sr um Nma og horfu eir skipi me reiulegum svip og ltbragi; en klurnar dundu Sfaranum og umhverfis hann.

egar g var kominn niur klefann minn fr Sfarinn af sta og skrei t r skotmli. En a fr eins og mig grunai, a herskipi elti hann. egar klukkan var orin fjgur um daginn eiri g ekki kyrsetunni lengur. g fr t miskipsganginn. Hlerarnir vru opnir og g htti mr upp ilfar. Nmi var a ganga um glf ilfarinu og gaf gtur a herskipinu anna veifi. a var n einnar mlu fjarlg og leit t fyrir a Nmi vri bum ttum, hvort hann tti a granda v ea ekki. g geri enn eina tilraun til a mila mlum. En ekki var g fyr binn a opna munninn en Nmi kom rakleitt til mn og stanmdist fyrir framan mig. Svipur hans var svo breyttur, sem vri hann orinn ri eldri en a morgni essa dags. Hatur og heift skein r augum hans, egar hann tk til mls.

Rtturinn er mna hli. arna er kgarinn, hann sem hefir svift mig llu sem g elskai: Furlandi og frndum, konu og brnum. g hata hann!

g leit sasta sinn til herskipsins feiga, sem stti n svo kaft eftir Sfaranum, og fr svo niur til flaga minna.

Vi skulum flja han! sagi g.

Hvaa skip er etta? spuri Ned Land.

g veit a ekki. En hitt er vst, a a verur sokki niur mararbotn ur essi dagur er allur. Og af tvennu illu er betra a farast me v, en taka hr tt hryjuverki, sem vi vitum ekki hversu rttmtt er.

g er sama mli, sagi Ned Land. En vi verum vst a ba me a til nturinnar.

Lei svo af dagurinn og nttin frist yfir. Alt var me kyr og spekt Sfaranum. Hann hlt fram me jfnum hraa, alt af smu tt, og ruggai gilega ldufallinu.

Vi rgerum a flja egar herskipi vri komi svo nrri, a vi gtum lti heyra ea sj til okkar. Tungl var fyllingu og glabjart ti. Geri a okkur hgra fyrir a flja. Ltil lkindi vru til ess, a vi gtum vari herskipi fyrir hlaupi Sfarans, vi kmumst t a. En vi tluum a gera alt sem okkar valdi st, til a koma veg fyrir manntjn. Hva eftir anna hldum vi a stundin vri komin. Sfarinn lt herskipi komast mjg nrri, en fr jafnan undan aftur.

Liu svo nokkrar klukkustundir af nttinni, a ekkert bar til tinda. Vi bium albnir a grpa hvert tkifri, sem byist. Ned Land tlai a fleygja sr sjinn, en g fkk hann ofan af v. g geri r fyrir, a Sfarinn yri ofansjvar, egar hann ri herskipi og mundi okkur helzt vera undankomu aui.

Klukkan rj um nttina fr g upp ilfar. Nmi st ar enn og horfi stugt herskipi.

Kyr og friur hvldi yfir nttrunni. Himininn var heiur og hafi spegilsltt. Herskipi fr eftir ljsinu Sfaranum og var n tp hlf mla milli skipanna. g s ljskeri frammastrinu og hliarljsin,grnt og rautt. herskipinu var kynt svo kaft undir ktlunum, a eldbjarma lagi upp um reykhfinn og br birtu reiann. Fylgdi v kaflega ykkur reykur og neistaflug.

g st ilfarinu anga til klukkan fimm um morguninn. Skipi nlgaist um. Hf a skothrina n, egar fr a birta af degi.

Nstrandi kom n upp ilfar og nokkrir menn me honum. Tku eir upp handrii, sem var utan me ilfarinu. Turninum sem ljskeri var , var hleypt niur skipi. Smuleiis eim, sem var yfir strishjlinu og byrgt yfir opin vandlega. Var skipi ori alveg jfnulaust a utan. g fr niur aalsalinn. a var fari a birta. Morgunroinn brotnai brugjlpinu og sendi ru hvoru rauann bjarma inn um gluggann til okkar. etta var 2. jn,dagur sem mr lur aldrei r minni. Sfarinn hgi skriinn. ttist g n vita a stundin vri komin. Skothrin jkst kaft. Klurnar ristu sjinn svo hvein vi.

N skulum vi leggja af sta! sagi g.

Vi gengum gegnum bkasafnsklefann og t ganginn; en egar vi komum a stiganum var hlerunum skelt aftur. Ned Land tlai a ryjast hlerann og hrynda honum upp, en g aftrai honum fr v. g heyri hvin nean r skipinu, sem g kannaist vel vi. a var veri a fylla skkviklefana, og Sfarinn seig nokkra metra niur sjinn. Vi urum of seinir fyrir! Sfarinn fr kaf til ess a leggja a skipinu sem nst kjlnum, v ar var a ekki brynvari. Vi vrum inniluktir a nju, og neyddir til a vera sjnarvottar a eim gilega hildarleik, sem n var fyrir hendi. g skundai inn klefann minn aftur. g var alveg utan vi mig,vissi ekki ennan heim n annan um stund og hefi vst hvorki heyrt n skili, annarhvor flaga minna hefi tala til mn. Sfarinn herti skriinn. Hugsanir mnar og eftirtekt beindust allar a v, a athuga hreyfingar skipsins og atferli. Sfarinn ntrai fyrir tkum vlarinnar og g bjst vi rekstri og egar. Aldrei hefi g lifa jafn kvvnlega og hryllilega stund eins og essa.

g rak upp hlj, sjlfrtt! g var var vi kipp, tiltlulega hgan . g heyri a stltrjna Sfarans muri sundur tr og jrn og hva sem fyrir var. Sfarinn gekk gegnum skipi, eins og saumnl gegn um kli. g spratt upp otboi og aut inn aalsalinn. Nmi var ar fyrir. smu andrnni var hlerunum skoti fr gluggunum og ljsin slkt salnum. Mr var sjlfrtt liti t um gluggann. g s eitthvert dkkleitt ferlki vera a skkva, svo sem tu metra fr Sfaranum. v var str glompa, sem sjrinn beljai inn um me miklum hvaa. Svo komu rair af sgluggum og fallbyssuopum og sast blasti vi ilfari alskipa lifandi verum, sem brust vi dauann. Gagntekinn af skelfingu skundai g aftur inn herbergi mitt.


 

.

a var dimmt og gult Sfaranum fyrst sta eftir etta. Ferinni var haldi fram. En hvort var haldi suur ea norur? g vissi a ekki og hirti ekki um a vita a. Mig hrylti vi Nma skipstjra. Hversu mikinn rtt sem hann hafi ori a ola af rum mnnum, var rangt af honum a hefna sn ennan htt. Enda tt g tti engan tt essu verki, hafi g veri sjnarvottur a v, sem gerist og a var meir en ng. Ljsi var brugi upp aftur skipinu, egar lii var nr hdegi. Reyndi g a hressa mig upp og fr v inn salinn. ar var mannlaust. g leit mlingaverkfrin. Sfarinn stri norur, me 7 smlna hraa klukkustundinni, og var mist upp vi yfirbor, ea 10 metra dpi. Vi vorum komnir t r Ermarsundi og frum norur me rlandsstrndum. Mr kom ekki dr auga nstu ntt. g lagist fyrir a vsu, en endurminningar nafstainna vibura vru mr svo rkar hug, a g var andvaka. Sfarinn hlt hgum snum norur Atlantshafi nstu daga eftir. Nidimm oka var yfir hve nr sem vi litum til veurs. Var n ferinni heiti til Norurskautsins? Ea til Spitzbergen? Ea til Nowaja Semlja? a var ekki a tla. Tminn lei, en g fylgdist ekki me tmatalinu. g var httur a hafa hugmynd um, hvort heldur var kvld ea morgun, ntt ea dagur. Mr fanst eitthva gefelt vi alt, sem kringum mig var. g var hneptur undir yfirr og hugsunarhtt skyldrar, hlfsiarar jar, sem g gat ekki haft samneyti vi hugsun ea athfnum. g veit ekki me vissu hve langan tma essi fer hefir teki; lklega hlfan mnu ea rjr vikur. a er ekki unt a segja hvar etta hefi lent, hefi ekki komi fyrir vntur atburur, sem batt etta endahntinn. Nma skipstjra s g ekki allan ennan tma; ekki heldur nstranda n neinn af skipverjum. Vi vorum allajafnan kafi. egar vi komum upp r til ess a skifta um loft, vru hlerarnir opnair me vlatbnai. Ekki vissi g heldur hvar vi vrum staddir, v leiin var ekki mrku korti. Ned Land var orinn svo rvinda af leiindum, a ekki var hgt a f t r honum or. Jafnvel Konsll fr ekki varhluta af glei eirri, sem okkur hvldi. Vi flagarnir vrum httir a hafa afskifti hver af rum. Vi stum hver snu horni fullir rvntingar. etta gat ekki gengi svona til lengdar. Eina ntt svaf g fram morgun,g veit ekki hvaa dag a var. egar g vaknai st Ned Land vi hvlustokkinn og laut yfir mig.

N verum vi a flja, hvslai hann.

Hve nr? spuri g og aut upp rminu.

ntt, eir eru httir a hafa gtur okkur. Eru r tilbinn?.

J; hvar erum vi staddir?

a sr til lands,g tk eftir v an, svo sem tveggja mlna fjarlg bakbora.

Hvaa land tli a s?

a veit g ekki, enda skiftir a engu. Han verum vi a komast.

J.

a er finn sjr og talsverur stormur, sagi Ned Land. En slarkfrt. g hefi lauma nokkrum vistum upp btinn og feinum vatnsflskum.

a er gtt.

Ned Land gekk t a svo mltu. egar g var kominn ftin fr g upp ilfar. Skipi ruggai svo kaft, a g tti fult fangi me a standa. Hvassviri var og ljtt tlit lofti. g grilti land gegnum okubrluna. N urum vi a lta til skarar skra; a mtti ekki dragast lengur. Mr var fari a leiast og la illa Sfaranum og vildi llu til htta, a komast burt sem fyrst. g fr aftur niur salinn. Mig hlf-langai a sj Nma skipstjra einu sinni enn og kvei fyrir v ara rndina. Hva tti g a segja vi hann? Gat g duli skap mitt fyrir honum? Nei, a var hyggilegra a finna hann ekki,reyna a gleyma honum. Mr fanst dagurinna lkindum s sasti, sem g tti eftir a lifa Sfaranum,vera hrilega lengi a la. g var einn allan daginn, v flagar mnir vruust a koma inn til mn, til ess a vekja ekki grun um form okkar. Midegisver borai g ekki fyr en kl. 6 og var svo lystarlaus, a g var a neya ofan mig nokkrum munnbitum, til ess a halda krftum. Klukkan hlf sj kom Ned Land inn til mn.

Vi sjumst ekki aftur fyrir flttann, sagi hann. Tungli verur ekki komi upp kl. 10; vi verum a lta myrkri skla okkur. skulu r koma upp btinn. Vi bum yar ar.

Ned Land fr t, en g gekk inn salinn, til ess a athuga mlingahldin. Vi vrum fimmtu metra dpi og frum me fullum hraa norur-landnorur. g rendi augunum yfir salinn sasta sinn og virti fyrir mr ll listaverkin, sem hann hafi a geyma og hin fgtu nttruundur og arar vsindagersemar, sem ekki l anna fyrir en tnast hafinu samt manni eim, sem eim hafi safna. Hryggur huga snri g til dyra og fr inn herbergi mitt. g hafi fataskifti og fr skjlgan klna, tk saman ll ritverk mn og stakk eim inn mig. g hafi kafan hjartsltt og fann a g mundi ekki geta duli geshrringar mnar fyrir Nma skipstjra, ef g hitti hann. Svo lagist g fyrir rmi og reyndi a sefa skap mitt. Tkst a vonum framar, en hugur minn hvarflai fr einu til annars og vakti upp endurminningar fr veru minni skipinu, um msa atburi illa og ga, sem ar hfu komi fyrir. Mr fr smtt og smtt a finnast meira um Nma skipstjra. Hann var indverskur jhfingi, hva sem ru lei. Enda tt a sjlfu sr vri engin afskun, gat a mefram veri orsk ess, a hann beitti valdi snu svona, til a koma fram miskunnarlausum hefndum. Hin djpsja og vtka speki hans, rek og hugrekki, hfu hann liti mnu htt upp yfir ara almenna indverjahfingja, yfir j hans alla, jafnvel yfir alt mannkyni. Hann var yfirmenskur afburasnillingur.

Klukkan sl hlf tu.g fann til yngsla hfinu og tk um a bum hndum, lt aftur augun og reyndi a beina hugsuninni a einhverju ltilvgu efni. N var a eins hlftmi eftirhlftmi, sem tlai a firra mig vitinu. essu augnabliki brust forte-panhljmar a eyrum mr innan r salnum. a vru strfeldir samhljmar innan um hrrigraut af lnum, sem skru hver annan. Svo jafnaist lagi smtt og smtt og lei eins og hgur draumur. a var eins og v lgi srasta sorg, sem brjsti getur bi, eins og hyldpi harma og hugarangurs, og d svo t hgt og bllega vikvmu, srmjku samrmi. Svo kom hressandi lag, stuttur, magnrunginn hergnguslagur. a var sem hnfi vri stungi brjsti mr, Nmi skipstjri var salnum! En gegnum salinn var g a fara, til ess a komast t. g hlaut a hitta hann og mtti bast vi a hann tki mig tali. tlit mitt og jafnvel eitt einasta or af vrum mnum gat komi upp um mig, og var ll von ti. Klukkan sl tu. g var a fara. g opnai hurina me mestu hg og virtist vera af v hrilegur hvai. g lddist fram eftir ganginum og stanmdist ru hvoru spori til a jafna mig. Loks komst g a saldyrunum og opnai ar. ar var myrkur inni. Skipstjraklefinn var andspnis og hurin hnigin gtt. Lagi ljsskmu um gttina inn salinn. g lddist tnum gegnum salinn og ggist inn klefa skipstjrans. Gegnt dyrunum var str mynd, a lkindum af konu hans og barni. Sjlfur sat hann vi skrifbori, niursokkinn strf sn. Dyrnar a bkaklefanum stu opnar. ar fr g gegn og t ganginn ttina til btsins. g skundai upp stigann og tr mr upp um opi ilfarinu til flaga minna.

Af sta! Undir eins! sagi Ned Land.

Hlerinn var lagur yfir ilfarsopi og festur vandlega me skrfum. Hleraopi botninum btnum smuleiis. Ned Land fr a losa um skrfurnar, sem tengdu btinn vi skipi. heyrist alt einu rusk miki nean r skipinu, kll og mannaml. Vru skipverjar ornir skynja um fltta okkar? Ned Land fkk mr hnf hendina. Hann htti a skrfa um stund. g var ess brtt vsari, a essi gauragangur st ekki sambandi vi flttatilraun okkar. R g a af ori einu, sem nefnt var hva eftir anna. a var ekki r ektu mli, v g skildi a vel. Rstin! var sagt. Mr er sem g heyri a enn dag. Rsteinmitt essu augnabliki, egar vi vrum a losa blhorni okkar fr Sfaranum. Vi vrum komnir inn rst, og gat a naumast annarsstaar veri en vi Lftinn. Fyrir vangea jafnvel af settu rivar Sfarinn kominn inn rstina. Hann fr a snast harri hringiu og frist smtt og smtt inn a henni miri. Bturinn fylgdist mefyrst sta. Skipi sveiflaist me fleygifer og vi stum, ndinni af tta.

Boafllin beljuu me rumandi hvaa.

Vi verum a vera ar sem vi erum komnir, sagi Ned Land og fr a skrfa aftur rrnar, sem hann var binn a losa. En v kva vi hr brestur. Sustu skrfurnar hrukku sundur og bturinn eyttist eins og steinn r slngu t hringiuna. g steyptist hfui niur btinn og fll ngvit.

g veit ekki hverju fram fr eftir etta, hvernig bturinn komst t r rstinni og hvernig vi num landi. En egar g raknai vi aftur, l g rmi kofa fiskimanns eins vi Lftinn. Ned Land og Konsll stu vi hvlustokkinn. Eftir ltinn tma var g kominn til Parsar.


 

Svona er n sagan um essa merkilegu fer. tli nokkur maur leggi trna hana? g get ekkert um a sagt, enda gildir mig a einu. g hefi sagt fr viburunum eins og g hefi reynt , og hvergi halla rttu mli. Og n ekki g hafi. g hefi fari tpum tu mnuum umhverfis hnttinn neansjvar og s ll undur og strmerki, sem falin eru skauti hafsins. En hva er ori af Sfaranum? Hefir hann losna r heljargreipum rastarinnar? Er Nmi skipstjri enn lfi? Hafa ekki blfrnirnar sefa enn a fullu hefndarorsta hans? tli ldurnar skoli ekki eitt sinn handritasafni hans land, svo vitneskja fist um ennan merkilega mann og fiferil hans? g vona a svo fari. g vona a undraskipi sem gert hefir undirdjpin a alfaravegi, hafi komist klaklaust t r gisvelg rastarinnar, sem svo mrg skip nnur hafa farist . g vona a Nmi lifi enn essum nju heimkynnum snum, thfunum, og haldi ar fram a rannsaka leyndardma undirdjpanna. En hefir enginn tt kost a rannsaka eins vel og Nmi skipstjri og g.

 

SigfsSig. Iceland@Internet.isSigfsSig. Iceland@Internet.isSigfsSig. Iceland@Internet.is

 

2002 Sigfs Sig. Iceland@Internet.is