Lagatextar

Af litlum neista

Oft má finna atvik smátt

sem orsök nýrra kynna.

Það markar oft þá meginátt

sem mannsins örlög þráðinn spinna.

Sígarettu hafði hann

í hendi milli fingra sinna,

en eldspýturnar eigi fann,

þær einhversstaðar varð að finna.

Ástin er eins og sinueldur.

Ástin er segulstál.

Af litlum neista verður oft mikið bál.

Ástin er eins og hvítigaldur,

gagntekur líkama’ og sál.

Af litlum neista verður oft mikið bál.

Brátt hann leit á bjarta mey

við borð í salnum aðeins innar.

Hann óðamála sagði ókey!

Hún er yndisfögur með rjóðar kinnar.

Hann slátt í brjósti sínu kenndi

er sá hann þessa fögru snót,

og beina leið á borðið renndi

með bros á vör og hljóp við fót.

Ástin er eins og sinueldur...

En ekki bara eld á spýtu

einan fékk hjá snótinni.

Því sjá þar mátti svart á hvítu

hvað skein frá hjartarótinni.

Nú boga amors englar spenntu,

örvahríðin óx nú fljótt.

Í hvolf og gátt þær hiklaust lentu,

já, himnahersveit brást við skjótt.

Ástin er eins og sinueldur...

Söngurinn hennar Siggu

Ég hitti litla dömu
í parís var að hoppa
sippað getur líka
fer heim með rifna sokka.

Teiknar fínar myndir
býður mér að þiggja.
Eina af sér og eina af mömmu
skrifar undir Sigga.

Samt heilla hana fínir kjólar
þegar augun í þá rekur
með maskalit og púðri
andlit sitt hún þekur.

Dansað getur líka,
tja tja tja og tangó.
Liðug eins og ormur
vinnur mig í limbó.

Hún á það til að hlæja
getur líka grátið
en oftast brýst í gegnum tárin
sæta litla brosið.

Teiknar skrýtnar myndir
býður mér að þiggja.
Eina af sér og eina af mömmu
skrifar undir Sigga.

                           Bubbi Morthens

Afmælisdigtur

Í Skólavörðuholtið hátt
hugurinn skoppar núna.
Þar var áður kveðið kátt
og kalsað margt um trúna.

Þar var herligt. Þar var smúkt.
Þar skein sól í heiði.
þar var ekki á hækjum húkt
né hitt gert undir leiði.

Ef þú ferð á undan mér
yfrí sælli veröld,
taktu þá á móti mér
með þín sálarkeröld.

En ef ég fer á undan þér
yfrí sælustraffið,
mun ég taka á móti þér.
Manga gefur kaffið

                    Þórbergur Þórðarson

Allir hanar gala

:/:Allir hanar, gala,

allir hanar, gala,

vindhaninn galar ei.

Vindhaninn galar ei

segi ég, ónei. :/:

Meló, meló, meló,

meló, meódý

þú ert mitt svermerí.

Meló, meló, meló,

meló, meódý

þú ert mitt svermerí.

:/:Allir boltar velta,

allir boltar velta,

strauboltinn veltur ei.

Strauboltinn veltur ei

segi ég, ónei.:/:

Meló, meló............

:/:Allir fiskar synda,

allir fiskar synda,

plokkfiskur syndir ei.

Plokkfiskur syndir ei

segi ég, ónei.:/:

Meló, meló............

:/:Allir karlar hlaupa,

allir karlar hlaupa,

járnkarlinn hleypur ei.

Járnkarlinn hleypur ei

segi ég, ónei.:/:

Meló, meló............

:/:Allir jaxlar tyggja,

allir jaxlar tyggja,

grænjaxlar tyggja ei.

Grænjaxlar tyggja ei

segi ég, ónei.:/:

Meló, meló............

               Höf ókunnur

Allir þurfa að eiga vin

Allir þurfa’ að eiga vin,

allir þurfa’ að eiga vin.

Leggjum núna hönd í hönd

og hnýtum okkar vinabönd.

Þegar bjátar eitthvað á

allt það segja vini má,

ýta sorgum öllum frá

og aftur gleði sinni ná.

Allir þurfa að.........

Vináttan hún færir frið,

friður bætir mannkynið.

Öðrum sýnum ást og trú

og eflum vináttuna nú.

Allir þurfa að..........

            Margrét Ólafsdóttir

Allt fram streymir

Allt fram streymir endalaust,

ár og dagar líða.

Nú er komið hrímkalt haust,

horfin sumars blíða.

Fölna grös, en blikna blóm,

af björkum laufin detta.

Dauðalegum drynur róm

dröfn við fjarðar kletta.

Allt er kalt og allt er dautt,

eilífur ríkir vetur.

Berst mér negg í brjósti snautt

en brostið ekki getur.

                    Kristján Jónsson, fjallaskáld

Amma kveður

Ekki gráta unginn minn

amma kveður við drenginn sinn,

gullinhærðan glókoll þinn

geymdu’ í faðmi mínum,

elsku litli ljúfurinn,

líkur afa sínum.

Afi þinn á Barði bjó,

bændaprýði, ríkur nóg.

Við mér ungri heimur hló.

Ég hrasaði fyrr en varði.

Ætli ég muni ekki þó

árið mitt á Barði.

Man ég víst hve hlýtt hann hló,

hversu augað geislum sló

og hve brosið bað og dró,

blendin svör og fyndin.

Ég lést ei vita’ en vissi þó

að vofði yfir mér syndin.

Dýrt varð mér það eina ár.

Afi þinn er löngu nár.

Öll mín bros og öll mín tár

eru þaðan runnin,

gleðin ljúf og sorgin sár

af sama toga spunnin.

Elsku litli ljúfur minn

leiki við þig heimurinn.

Ástin gefi þér ylinn sinn

þótt einhver fyrir það líði.

Vertu eins og afi þinn

allra bænda prýði.

                Örn Arnarson

Anna í Hlíð

Ég fór að smala kindum hér

eitt kvöldið fram í dal,

og kominn var ég lengst

inn í bláan fjallasal.

Þá ungri mætti ég blómarós

með augun djúp og blíð,

og er ég spyr að nafni

hún ansar, „Anna í Hlíð”.

Anna í Hlíð, Anna í Hlíð,

með augun blá svo yndisfríð.

Af ástarþrá ég kvalir líð.

Anna í Hlíð, Anna í Hlíð,

nei, engin er eins fríð

og hún Anna mín í Hlíð.

Ég örmum vafði Önnu

svo hún andann varla dró.

Mig ástin var að kæfa

og ákaft hjartað sló.

Svo kyssti ég hennar mjúka munn

og augun djúp og blíð

og mælti milli kossa;

„Ó, Anna mín í Hlíð”.

Anna í Hlíð, Anna í Hlíð,

ég elska mun þig alla tíð

og örmum vefja ár og síð.

Anna í Hlíð, Anna í Hlíð,

þú ert svo ung og fríð

elsku Anna mín í Hlíð.

              Eiríkur K. Eiríksson

Álfareiðin

Stóð ég úti í tungsljósi, stóð ég út við skóg,
stórir komu skarar, af álfum var þar nóg.
Blésu þeir á sönglúðra, og bar þá að mér fljótt,
bjöllurnar gullu á heiðskírri nótt.

Hleyptu þeir á fannhvítum hestum yfir grund,
hornin jóa gullroðnu blika við lund,
eins og þegar álftir af ísa grárri spöng
fljúga suður heiði með fjaðraþyt og söng.

Heilsaði hún mér drottningin og hló að mér um leið,
hló að mér og hleypti hestinum á skeið.
Var það út af ástinni ungu, sem ég ber?
Eða var það feigðin, sem kallaði að mér?

                                 Jónas Hallgrímsson

Ánamaðkadansinn

Ja, ja, ja, biri, ja, ja, ja, biri,

ja, ja, ja, biri, ja, ja, ja.

Ja, ja, ja, biri, ja, ja, ja, biri,

ja, ja, ja, biri, ja, ja, ja.

Allan daginn ég vinn og vinn

því ég verð að losa um jarðveginn,

svo að komist sólin inn,

kátur sagði ánamaðkurinn.

Ja, ja, ja, biri, ja, ja, ja, biri, o.s.frv.

Bráðum fara blóm á stjá

því að blessað vorið flýgur hjá.

Þegar víkur veturinn

stöðugt vinnur ánamaðkurinn.

                    Margrét Ólafsdóttir

Á Sprengisandi

Ríðum, ríðum, rekum yfir sandinn,
rennur sól á bak við Arnarfell.
Hér á reiki' er margur óhreinn andinn
úr því fer að skyggja á jökulsvell.
:,:Drottinn leiði drösulinn minn,
drjúgur verður síðasti áfanginn.:,:

Þei þei, þei þei. Þaut í holti tófa,
þurran vill hún blóði væta góm,
eða líka einhver var að hóa
undarlega digrum karlaróm.
:,:Útilegumenn í Ódáðahraun
eru kannski' að smala fé á laun.:,:

Ríðum, ríðum, rekum yfir sandinn,
rökkrið er að síga' á Herðubreið.
Álfadrotting er að beisla gandinn,
ekki' er gott að verða' á hennar leið.
:,:Vænsta klárinn vildi' ég gefa til
að vera kominn ofan í Kiðagil.:,

                     Grímur Thomsen

Bangsímon

Sit ég hér á grænni grein

og geri fátt eitt annað

en éta hunang borða brauð,

að bíta allt er bannað.

Dropar detta stórir hér,

dropar detta, hvað finnst þér?

dropar detta allt í kring

og dinga-linga-ling.

Vatnið vex nú ótt og ótt

ég verð að flýja’ úr húsum.

Hér sit ég í alla nótt

og borða’ úr mínum krúsum.

Dropar detta á minn koll,

dropar detta oní poll.

Dropar detta allt í kring

og dinga-linga-ling.

Barn

Ég var lítið barn

og ég lék mér við ströndina.

Tveir dökkklæddir menn

gengu fram hjá

og heilsuðu:

Góðan dag, litla barn,

góðan dag!

Ég var lítið barn

og ég lék mér við ströndina.

Tvær ljóshærðar stúlkur

gengu fram hjá

og hvísluðu:

Komdu með, ungi maður,

komdu með!

Ég var lítið barn

og ég lék mér við ströndina.

Tvö hlæjandi börn

gengu fram hjá

og kölluðu:

Gott kvöld, gamli maður,

gott kvöld!

             Steinn Steinar

Bátasmiðurinn

Ég negli og saga

og smíða mér bát

og síðan á sjóinn

ég sigli með gát.

Og báturinn vaggar

og veltist um sæ.

Ég fjörugum fiskum

með færinu næ.

         Birgir Sigurðsson

Bí bí og blaka

Bí bí og blaka

álftirnar kvaka.

Ég læt sem ég sofi

en samt mun ég vaka.

Bíum bíum bamba,

börnin litlu ramba

fram á fjallakamba

að leita sér lamba.

Bjallan hringir búin stundin

Bjallan hringir, búin stundin,

hæ-fadderí-fadde-ra-la-la

Ærslafull og létt er lundin

hæ-fadderí-fadde-ra-la-la

Við erum ung og æskuglöð,

eigum samt að ganga’ í röð.

Hæ-fadderí, hæ-faddera,

hæ-fadderí-fadde-ra-la-la.

                  Margrét Jónsdóttir

Bjössi á mjólkurbílnum

Hver ekur eins og ljón

með aðra hönd á stýri?

Bjössi á mjólkurbílnum,

Bjössi á mjólkurbílnum.

Hver stígur bensínið

í botn á fyrsta gíri?

Bjössi á mjólkurbílnum,

hann Bjössi kvennagull.

Við brúsapallinn bíður hans mær,

Hæ, Bjössi keyptirðu þetta í gær?

Og Bjössi hlær, ertu öldungis ær,

alveg gleymdi’ ég því.

Þér fer svo vel að vera svona’ æst

æ, vertu nú stillt ég man þetta næst.

Einn góðan koss, svo getum við sæst á ný.

Hann Bjössi kann á bil og svanna tökin.

Við brúsapallinn fyrirgefst mörg sökin.

Hver ekur eins og ljón

með aðra hönd á stýri?

Bjössi á mjólkurbílnum,

Bjössi á mjólkurbílnum.

Hver stígur bensínið

í botn á fyrsta gíri?

Bjössi á mjólkurbílnum,

hann Bjössi kvennagull.

                 Loftur Guðmundsson

Blátt lítið blóm eitt er

Blátt lítið blóm eitt er,

ber nafnið gleymdu’ ei mér.

Væri ég fuglinn frjáls

flygi’ ég til þín.

Svo mína sálu nú

sigraða hefur þú

engu ég unna má

öðru en þér.

             Þýsk þjóðvísa

Sigling

Blítt og létt báran skvett

bátnum gefur.

Ljúfur blær, landi fjær

leiðir gnoð.

Ekkert hik, árdagsblik

örmum vefur

hlíð og grund, haf og sund,

hvíta voð.

Hæ, skútan skríður

skínandi yfir sæ,

sem fugl á flugi

ferskum í sunnanblæ.

Blítt og létt báran skvett

bátnum gefur.

Ljúfur blær landi fjær

leiðir gnoð.

                    Árni úr Eyjum

Blómálfadansinn

:/:Létt dansa litlir blómálfar

ljómandi á fögru vorkvöldi.

Tra la la la la – tra la la la la,

álfar í aftansól.

Létt dansa litlir blómálfar

ljómandi á fögru vorkvöldi.

Tra la la la la – tra la la la la,

álfar í aftansól.:/:

:/:Blaktandi, blikandi

blómknöppum hringjandi,

ljósálfar, ljúflingar

leika’ úti’ á hól.

Blaktandi, blikandi

blómknöppum hringjandi,

ljósálfar, ljúflingar

leika’ úti’ á hól.:/:

            Margrét Jónsdóttir

Dagný

Er sumarið kom yfir sæinn
og sólskinið ljómaði um bæinn
og vafði sér heiminn að hjarta,
ég hitti þig, ástin mín bjarta.

Og saman við leiddumst og sungum
með sumar í hjörtunum ungu,
- hið ljúfasta, úr lögunum mínum,
ég las það í augunum þínum.

Þótt húmi um hauður og voga,
mun himinsins stjörndýrð loga
um ást okkar, yndi og fögnuð,
þótt andvarans söngrödd sé þögnuð.

                   Tómas Guðmundsson

Dagur er liðinn

Dagur er liðinn og komið er kveld.

Kofann minn rökkrið hylur.

Dreymandi sit ég við arineld.

Úti er svartasti bylur.

Bleikrauður geisli’ af brakandi glóð

blandast við hljóðlát gítarsins ljóð.

Ómarnir þagna allt er svo hljótt.

Eldurinn kulnar senn. Góða nótt.

                        Ólafur B. Guðmundsson

Dansa ei við ungfrú Línu

Dansa ei við ungfrú Línu mína,

annars skal ég kyssa Stínu þína.

Best er að hver eigi sitt,

elsku bróðir mundu hitt:

Dansa ei við ungfrú Línu mína.

                     Höf ókunnur

Dansi dansi dúkkan mín

Dansi, dansi dúkkan mín,

dæmalaust er stúlkan fín

með voða fallegt hrokkið hár,

hettan rauð og kjóllinn blár.

Svo er hún með silkiskó,

sokka hvíta, eins og snjó.

Heldurðu’ ekki’ að hún sé fín,

dansi, dansi dúkkan mín.

                 Þýð. G.E.

Dátt er blessað lognið

Ég held það leiki varla neinn vafi' á því

að nú er vorið komið með kurt og pí.

Það heilsar blítt að gömlum og góðum sið

og dátt er blessað lognið um lágnættið.

Í túni sefur kýrin og kálfurinn.

Í gili sefur krummi með gogginn sinn.

Í lautu sefur tófan með loðið skinn.

Í rúmi sefur barnið með rjóða kinn.

Í fjalli sefur örninn á efstu brún.

Í hólma sefur æður í æðardún.

Í skógi sefur þröstur með þreyttan væng

og heima sefur barnið með hlýja sæng.

Á priki sefur haninn með hanastél.

Á steini sefur krían á kríumel.

Í haga sefur folinn og hann er grár,

og heima sefur barnið með glóbjart hár.

Í fjöru sefur máfur við fjöruborð.

Í hylnum sefur lontan með lítinn sporð.

Á þúfu sefur spói á spóamó.

Á kodda sefur barnið í kyrrð og ró.

                       Jónas Árnason

Do – Re – Mí

Do er tónn sem fyrstur fer.

Re í röðinni er næst.

Mí er sá sem milli er.

Fa í fylgd með honum slæst.

So er sífellt númer fimm.

La er líkt og nóttin dimm.

Tí er síðastur og svo

við syngjum lagið upp á

do – so – mí – re,

Do er tónn sem fyrstur fer.

Re í röðinni er næst.

Mí er sá sem milli er.

Fa í fylgd með honum slæst.

So er sífellt númer fimm.

La er líkt og nóttin dimm.

Tí er síðastur og svo

við syngjum lagið upp á do.

DO RE MÍ FA SO LA TÍ DO

                   Guðmundur Guðbrandsson

Dvel ég í draumahöll

Dvel ég í draumahöll

og dagana lofa.

Litlar mýs um löndin öll

liggja nú og sofa.

Sígur ró á djúp og dal,

dýr til hvílu ganga.

Einnig sofna skolli skal

með skottið undir vanga.

               Thorbjörn Egner - Kristján frá Djúpalæk

Dvergar úr björgum.

Einn lítill, tveir litlir, þrír litlir dvergar,

fjórir litlir, fimm litlir, sex litlir dvergar,

sjö litlir, átta litlir, níu litlir dvergar,

tíu litlir dvergar úr björgum.

                         Steingrímur Arason

Ef væri ég söngvari

Ef væri ég söngvari syngi ég ljóð

um sólina vorið og land mitt og þjóð.

En mömmu ég gæfi mín ljúfustu ljóð,

hún leiðir mig verndar og er mér svo góð.

Ef gæti ég farið sem fiskur um haf

ég fengi mér dýrustu perlur og raf.

Og rafið ég geymdi og gæfi’ekki braut

en gerði’ henni mömmu úr perlunum skraut.

Ef kynni’ ég að sauma ég keypti mér lín

og klæði ég gerði mér snotur og fín.

En mömmu úr silki ég saumaði margt

úr silfri og gulli, hið dýrasta skart.

                                 Páll J. Árdal

Ef þú giftist

Ég skal kaupa þér kökusnúð
með kardímommum og sykurhúð,
ef þú giftist, ef þú bara giftist,
ef þú giftist mér.

Ég skal gefa þér gull í tá
og góða skó til að dansa á,
ef þú giftist, ef þú bara giftist,
ef þú giftist mér.

Ég skal elska þig æ svo heitt
að aldrei við þurfum að kynda neitt,
ef þú giftist, ef þú bara giftist,
ef þú giftist mér.

Ég skal syngja þér ljúflingslög
og leika undir á stóra sög,
ef þú giftist, ef þú bara giftist,
ef þú giftist mér.

Ég skal fela þig fylgsnum í,
svo finni þig ekkert pólití,
ef þú giftist, ef þú bara giftist,
ef þú giftist mér.

                       Jónas Árnason

Ef þú kætist

Ef þú kætist áttu að klappa fyrir því,

ef þú kætist áttu að klappa fyrir því.

Ef þú kætist áttu að sýna

öllum glaðværðina þína.

Ef þú kætist áttu að klappa fyrir því.

Ef þú kætist áttu að stappa fast í gólf,

ef þú kætist áttu að stappa fast í gólf.

Ef þú kætist áttu að sýna

öllum glaðværðina þína.

Ef þú kætist áttu að stappa fast í gólf.

Ef þú kætist áttu að klappa kollinn á,

ef þú kætist áttu að klappa kollinn á.

Ef þú kætist áttu að sýna

öllum glaðværðina þína.

Ef þú kætist áttu að klappa kollinn á.

Ef þú kætist áttu að skella létt í góm,

ef þú kætist áttu að skella létt í góm.

Ef þú kætist áttu að sýna

öllum glaðværðina þína.

Ef þú kætist áttu að skella létt í góm.

Ef þú kætist áttu’ að hrópa “Jibbý” hátt,

ef þú kætist áttu’ að hrópa “Jibbý” hátt.

Ef þú kætist áttu að sýna

öllum glaðværðina þína.

Ef þú kætist áttu’ að hrópa “Jibbý” hátt.

                 Stæling úr ensku: Margrét Ólafsdóttir

Ein fögur eik

Ein fögur eik hjá fossi stóð,

sem féll af bergi háu,

og sumarröðuls geislaglóð

þar gyllti blöðin smáu.

Við næturkylju köldum leik

þar klettur greinum hlúði

og fossinn vökvun færði eik

í fögru sumarskrúði.

Og fossinn kunni ljóðaleik

sem lék hann daga’ og nætur

og söng hann blítt við svása eik

er sínar hafði rætur

þar fest hjá dimmu djúpi hans,

og dafnað hans við síðu,

og lét nú brosa laufa krans

við ljósi sólar blíðu.

                  Páll J. Árdal

Einu sinni á ágústkvöldi

Einu sinni á ágústkvöldi
austur í Þingvallasveit
gerðist í dulitlu dragi
dulítið sem enginn veit,
nema við og nokkrir þrestir
og kjarrið græna inn í Bolabás
og Ármannsfellið fagurblátt
og fannir Skjaldbreiðar
og hraunið fyrir sunnan Eyktarás.
Þó að æviárin hverfi
út á tímans gráa rökkurveg,
við saman munum geyma þetta
ljúfa leyndarmál,
landið okkar góða, þú og ég.

                                             Jónas Árnason

Eldgamla Ísafold

Eldgamla Ísafold,
ástkæra fósturmold,
fjallkonan fríð.
Mögum þín muntu kær,
meðan lönd girðir sær
og gumar girnast mær,
gljáir sól á hlíð.

Eldgamla Ísafold,

ástkæra fósturmold,

fjallkonan fríð.

Ágætust auðnan þér

upplyfti, biðjum vér,

meðan að uppi er

öll heimsins tíð.

       Bjarni Thorarensen

Elskulega mamma mín

Elskulega mamma mín

mjúk er alltaf höndin þín.

Tárin þorna sérhvert sinn

sem þú strýkur vanga minn.

Þegar stór ég orðin er

allt það skal ég launa þér.

               Sig. Júl. Jóhannesson

Endurvinnslan

Núna ættum við að leggja niður ljótan sið

því að lífríkið hættu er í.

:/: Ef ruslafjallið stóra endurvinnum við

þá verður náttúran svo fín á ný :/:

Já, nú ruslið allt í fötur margar flokkum við

bæði fernur og pappírinn – því

:/: ef ruslafjallið stóra endurvinnum við

þá verður náttúran svo fín á ný :/:

                                           Margrét Ólafsdóttir

En það sólskin

En það sólskin um mýrar og móa,

merki vorsins um haga og tún gróandi tún.

Dýrðin, syngur í loftinu lóa.

Lyftast tekur á Íslandi brún, lyftist vor brún.

Nú er glatt og gaman. Syngjum fjörugt ha ha hæ,

svo að hljómi’ úr bæ út á víðan sæ.

Tröllum hæ, nú taka mun úr fjöllum allan snæ,

tra la la læ, tra la la læ, tra la la læ.

                           Aðalsteinn Sigmundsson

Epli og perur

Epli og perur

vaxa á trjánum.

Þegar þau þroskast

þá detta þau niður.

       Höf. ókunnur

Er faðir barna og blóma

Er faðir barna og blóma

gaf blómi hverju nafn

þau gengu glöð í burtu

á Guðs síns mikla safn.

Til baka kom ein bláeyg,

svo blíð og feimnisleg,

og sagði; „Guð ég gleymdi,

ó, Guð, hvað heiti ég?“

Þá brosti faðir blóma

sem barn í morgunþey

og sól í sumarljóma

og sagði: - „Gleym mér ei.“

                       Höf ókunnur

Erla, góða Erla

Erla, góða Erla,

ég á að vagga þér.

Svíf þú inn í svefninn

í söng frá vörum mér.

Kvæðið mitt er kveldljóð

því kveldsett löngu er.

Úti þeysa álfar

um ísi lagða slóð.

Bjarma slær á bæinn

hið bleika tunglskinsflóð.

Erla, hjartans Erla,

nú ertu þæg og góð.

Æskan geymir elda

og ævintýraþrótt.

Tekur mig með töfrum

hin tunglskinsbjarta nótt.

Ertu sofnuð, Erla?

Þú andar létt og rótt.

Hart er mannsins hjarta

að hugsa mest um sig.

Kvöldið er svo koldimmt

ég kenni’ í brjósti’ um mig.

Dýrlega þig dreymi

og Drottinn blessi þig.



                 Stefán frá Hvítadal

Ég á lítinn skrýtinn skugga

Ég á lítinn skrýtinn skugga,

skömmin er svo líkur mér,

hleypur með mér úti’ og inni,

alla króka sem ég fer.

Allan daginn lappaléttur

leikur hann sér kringum mig.

Eins og ég hann er á kvöldin,

uppgefinn og hvílir sig.

Það er skrýtið, ha ha ha ha,

hvað hann getur stækkað skjótt,

ekkert svipað öðrum börnum,

enginn krakki vex svo fljótt.

Stundum eins og hugur hraður

hann í tröll sér getur breytt.

Stundum dregst hann saman, saman

svo hann verður ekki neitt.

                       Sig. Júl. Jóhannesson

Ég bið að heilsa

Nú andar suðrið sæla vindum þýðum.
Á sjónum allar bárur smáar rísa
og flykkjast heim að fögru landi Ísa,
að fósturjarðar minnar strönd og hlíðum.

Ó, heilsið öllum heima rómi blíðum
um hæð og sund í Drottins ást og friði.
Kyssið þið, bárur, bát á fiskimiði.
Blásið þið, vindar, hlýtt á kinnum fríðum.

Vorboðinn ljúfi, fuglinn trúr sem fer,
með fjaðrabliki háa vegaleysu
í sumardal að kveða kvæðin þín,

Heilsaðu einkum, ef að fyrir ber
engil með húfu og rauðan skúf, í peysu.
Þröstur minn góður, það er stúlkan mín.

                                               Jónas Hallgrímsson

Ég er fæddur ferðamaður

(Lag: Volga, Volga )

Ég er fæddur ferðamaður,

frjáls sem örn, er hæstur fer.

Alltaf hress og ætíð glaður

aðrir þó að barmi sér.

Þegar langa leið skal fara,

læra margt og stæla fjör,

tjáir eigi táp að spara,

telja spor og letja för.

Þó að renni röðull fagur,

ránar til í nætur frið,

aftur rís úr dimmu dagur,

dáða til, er hvetur lið.

Áfram, áfram ungi maður.

Á þig mænir tímans von.

Vertu djarfur, vertu glaður,

vorsins barn og óskason.

Furðuverk

Ég á augu, ég á eyru,

ég á lítið skrýtið nef.

Ég á augnabrúnir, augnalok

sem lokast þegar ég sef.

Ég á kinnar og varir rauðar,

og á höfi hef ég hár,

eina tungu og tvö lungu

og heila sem er klár.

Ég á tennur og blóð sem rennur

og hjarta sem að slær,

tvær hendur og tvo fætur,

tíu fingur og tíu tær.

Ég get gengið ég get hlaupið

kann að tala mannamál.

Ég á bakhlið ég á framhlið

en innst inni hef ég sál.

Því ég er furðuverk,

algert furðuverk,

sem að Guð bjó til.

Ég er furðuverk,

algert furðuverk,

lítið samt ég skil.

Í heilanum spurningunum

ég velti fyrir mér

og stundum koma svörin

svona eins og af sjálfu sér.

En sumt er margt svo skrýtið

sem ég ekki skil,

en það gerir ósköp lítið

því mér finnst gaman að vera til.

Því ég er furðuverk..............

                      Jóhann G. Jóhannsson

Ég á gamla frænku

Ég á gamla frænku

sem heitir Ingeborg.

Við eftir henni hermum

er hún gengur niður á torg.

Og svo sveiflast fjöðu’rin

og fjöðu’rin sveiflast svo.

Og svo sveiflast fjöðu’rin

og fjöðu’rin sveiflast svo.

Ég á gamla...........

Og svo sveiflast hatturinn....

Ég á gamla...........

Og svo sveiflast sjalið......

Ég á gamla...........

Og svo sveiflast karfan.....

Ég á gamla...........

Og svo sveiflast pilsið.......

Ég á gamla...........

Og svo sveiflast frænkan.......

             Höf ókunnur

Ég á lítinn kátan kött

Ég á lítinn kátan kött,

kátan kött, kátan kött.

Hann er grár með hvítan hött,

grár með hvítan hött.

Mjaaaaaá, mjaaaaaaá,

Svona mjálmar kisi minn,

mjaaaaaaá, mjaaaaaaá,

daginn út og inn.

Snati litli hoppar hér,

hoppar hér, hoppar hér.

Leggst svo fram á lappir sér,

fram á lappir sér.

Vooooooooff, vooooooff.

Svona geltir Snati minn,

voooooooff, vooooooff,

daginn út og inn

             Margrét Ólafsdóttir

Ég get klappað

Ég get klappað, ég get gengið hratt.

Ég get séð og hlustað, það er satt.

Lykt af öllu finn ég og fæ mér hollan mat

og fylli krafti líkamann, já það er ekkert plat.

Ég á hendur, ég á fætur,

augu, eyru, nef og munn.

Ég á hendur, ég á fætur,

augu, eyru, nef og munn.

         Margrét Ólafsdóttir

Ég heiti eftir afa mínum

Ég heiti eftir afa mínum er því nefndur Jón.

Ennþá er ég agnarsmár og ofurlítið flón.

Ég oftast er í gallabuxum, blautur upp á haus,

í blárri skyrtu, berhentur og húfu og trefillaus.

Ég allan daginn úti er á hlaupum til og frá,

er iðinn við að leika mér og sitthvað nýtt að sjá.

En oft er ég með bíladellu, bruna þá af stað.

Ég býst nú við að fleiri geti verið til í það.

Hún mamma sagði einmitt svona, eins og trúlegt er:

„Æ, elsku Nonni, reyndu nú að dunda hér hjá mér.”

En á ég kannski að sitja eins og stelpa uppi’ á stól,

í blúnduskjörti, totuskóm og ermalausum kjól?

Ég sagði ekkert annað, en veit þó hvað ég syng,

ég skaust því út að leika mér með krökkunum í kring.

Því þar var líf og leikur fyrir venjulegan dreng.

Ég lá því ekki’ á liði mínu’ en tók í sama streng.

En þegar ég verð þreyttur, þá er gott að koma inn

og þurrka af sér bleytuna og borða grautinn sinn.

Já, ósköp lítill mömmudrengur er ég orðinn þá,

því aldrei get ég hugsað mér að fara henni frá.

Ég heyri svo vel

Ég heyri svo vel, ég heyri grasið gróa,

ég heyri svo vel, ég heyri snjóinn snjóa,

ég heyri svo vel, ég heyri orminn mjóa,

heyri hárið vaxa, heyri neglurnar lengjast, heyri hjartað slá.

Þú finnur það vel, allt færist nær þér,

þú finnur það vel þú kemur nær mér,

þú finnur það vel, allt fæðist í þér,

andlitin lifna, og húsin dansa

og vindurinn hlær.

Ég heyri svo vel...................

                          Ólafur Haukur Símonarson

Ég leiddi þig í lundinn

Ég beið þín lengi lengi

mín liljan fríð,

stillti mína strengi

gegn stormum og hríð.

Ég beið þín undir björkunum

í Bláskógarhlíð.

Ég leiddi þig í lundinn

mín liljan fríð.

Sól skein á sundin

um sumarlanga tíð.

Og blærinn söng í björkunum

í Bláskógarhlíð.

Leggur loga bjarta

mín liljan fríð

frá hjarta til hjarta,

um himinhvelin víð.

Og blítt er undir björkunum

í Bláskógarhlíð.

                  Davíð Stefánsson

Ég leitaði blárra blóma

Ég leitaði blárra blóma

að binda þér dálítinn sveig,

en fölleit kom nóttin og frostið kalt

á fegurstu blöðin hneig.

Og ég gat ei handsamað heldur

þá hljóma sem flögruðu’ um mig

því það voru allt saman orðlausir draumar

um ástina, vorið og þig.

En bráðum fer sumar að sunnan

og syngur þér öll sín ljóð

sem ég hefði kosið að kveða þér einn

um kvöldin sólbjört og hljóð.

Það varpar á veg þinn rósum

og vakir við rúmið þitt

og leggur hóglátt að hjarta þínu

hvítasta blómið sitt.

Ég veit að ég öfunda vorið

sem vekur þig sérhvern dag,

sem syngur þér kvæði og kveður þig

með kossi hvert sólarlag.

Þó get ég ei annað en glaðst við

hvern geisla’ er á veg þinn skín

og óskað að söngur, ástir og rósir

sé alla tíð saga þín.

                        Tómas Guðmundsson

Þú styrkir mig.

Ég stundum er á ferð um dimma dali

Og dags og nætur veit ég ekki skil

Mig dreymir þá um allt sem auðgar lífið

Og óska þess að bráðum rofi til.

Þú styrkir mig ég stend á hæstu tindum

Þú styður mig í gegnum hverja þraut.

þú gefur þyrstum veig af lífsins lindum

Þú leiðir mig á gæfunnar minnar braut.

En stundum er ég undra ljóma vafinn

Og allt í kring er fagurt bjart og nýtt.

Ég er sem upp í æviheima hafinn

Og hugsun mín er ást og gæska þín.

Ég skal syngja um allt

Ég skal syngja’ um allt sem mér er kært

þá aftur kemur vor.

Ég skal láta hljóma hátt og skært

um holt og klettaskor.

Ég skal syngja með þér lækur

er þú leikur þér við stein

og hlæja eins og þrösturinn

sem hoppar grein af grein.

Og er regnið fellur þungt og þétt

á þyrstan kaldan svörð

skal ég syngja’ um hvern þann blómsturblett

sem bráðum grær á jörð.

En er sólin aftur á mig skín

og yljar vanga smá

þá skal ég kveða kvæðin mín,

þau kærstu sem ég á.

                         Iðunn Steinsdóttir

Ég veit þú kemur

Ég veit þú kemur í kvöld til mín
þótt kveðjan væri stutt í gær.
Ég trúi ekki á orðin þín,
ef annað segja stjörnur tvær.

Og þá mun allt verða eins og var
sko áður en þú veist, þú veist.
Og þetta eina sem út af bar
okkar á milli í friði leyst.

Og seinna, þegar tunglið hefur tölt um langan veg,
þá tölum við um drauminn sem við elskum, þú og ég.

Ég veit þú kemur í kvöld til mín
þótt kveðjan væri stutt í gær.
Ég trúi ekki á orðin þín,
ef annað segja stjörnur tvær.

                         Ási í Bæ

Ég vil stilla mína strengi

Ég vil stilla mína strengi, ég vil syngja lítið ljóð

um þann ljúfa draum sem út í bláinn fló.

Ég vil syngja mína söngva um hið fagra, unga fljóð

sem að forðum ég unni meir en nóg.

Ó, þú kærastan mín kær,

litla, káta Víkurmær,

þinna kossa ég minnist enn í dag.

Þér til dýrðar vil ég stilla mína strengi þetta kvöld.

Þú ert stúlkan sem átt mitt kvæðalag.

Ó, ég man þá dýrðardaga og þau dásamlegu kvöld

og þær draumanætur við þinn heita barm.

Og ég man þá björtu fegurð þegar vorið hafði völd

og þú vafðir mig hvítum, mjúkum arm.

Hún er engu öðru lík þessi æskurómantík,

þegar unga hjartað slær svo villt og fljótt.

Þá er guðdómlegt að vaka tvö og vera saman ein

úti’ í vorljósri, heitri júnínótt.

Hverju vori fylgir sumar, hverju sumri fylgir haust

og hið sama lögmál réði þinni ást.

Það var naumast hægt að segja að hún entist endalaust,

nú er of seint um slíkan hlut að fást.

Því að kærastan mín kær, þessi káta Víkurmær,

er nú konuefni stórútgerðarmanns.

Ég er ráðinn fyrir skolli drjúgan skilding annað kvöld

til að skemmta í brúðkaupinu hans.

                                   Jón frá Ljárskógum

Ólafía hvar er Vigga

Ólafía, hvar er Vigga,

Ólafía, hvar er Vigga?

Hún fór upp í sveit

að elta gamla geit.

Ólafía, hvar er Vigga?

Ólafía, hvar er Vigga,

Ólafía, hvar er Vigga?

Hún fór út í lönd

að kaupa axlabönd.

Ólafía, hvar er Vigga?

Ólafía, hvar er Vigga,

Ólafía, hvar er Vigga?

Hún fór oní bæ

að kaupa blómafræ.

Ólafía, hvar er Vigga?

                 Höf. ókunnur

Óskasteinar

Fann ég á fjalli fallega steina.

Faldi þá alla, vildi þeim leyna.

Huldi þar í hellisskúta heillasteina,

alla mína unaðslegu óskasteina.

Langt er nú síðan leit ég þá steina.

Lengur ei man ég óskina neina

er þeir skyldu uppfylla um ævidaga.

Ekki frá því skýrir þessi litla saga.

Gersemar mínar græt ég ei lengur,

geti þær fundið telpa' eða drengur,

silfurskæra kristalla með grænu' og gráu,

gullna roðasteina rennda fjólubláu.

                          Hildigunnur Halldórsdóttir

Kæri Jón

Kæri Jón, er þér berst þetta bréf,

kæri Jón, burtu farin þá ég er.

Ég þig einu sinni elskaði

en örlög réðu því

að ástfangin ég orðin er á ný.

Kæri Jón, kveðjan innpökkuð er.

Já, kæri Jón, ég endursendi hringinn þér.

Sérhver tilraun þín að trufla mig

er tilgangslaus í reynd

því ég gifti mig á morgun með leynd.

                           Höf.ókunnur

Fimmeyringurinn

Ef að nú hjá pabba einn fimmeyring ég fengi,

fjarskalega hrifin og glöð ég yrði þá.

Ég klappa skyldi pabba og kyssa vel og lengi

og kaupa síðan allt sem mig langar til að fá.

Fyrst kaupi ég mér brúðu sem leggur aftur augun

og armbandsúrið fína af fallegustu gerð.

Og af því hvað hún mamma er orðin þreytt á taugum

þá ætla ég að kaupa bíl í hverja sendiferð.

Hjólhest og járnbraut ég ætla að gefa Geira,

gríðarstóra flugvél ég kaupi fyrir Finn.

Svo kaupi ég mér döðlur og súkkulaði’ og fleira

og síðan skal ég gefa pabba allan afganginn.

                                           Höf. ókunnur

Fiskavísur

Hafið þið heyrt söguna um fiskana tvo

sem ævi sína enduðu í netinu svo.

Þeir syntu og syntu og syntu’ út um allt,

en mamma þeirra sagði; vatnið er kalt.

Ba-ba-bú-bú-ba-ba-ba,

Ba-ba-bú-bú-ba-ba-ba.

Þeir syntu og syngu og syntu’ út um allt,

en mamma þeirra sagði; vatnið er kalt.

Annar hét Gunnar en hinn hét Geir,

þeir voru ósköp smáir, báðir tveir.

Þeir syntu og syngu og syntu’ út um allt,

en mamma þeirra sagði; vatnið er kalt.

Ba-ba-bú-bú-ba-ba-ba,

Ba-ba-bú-bú-ba-ba-ba.

Lausavísur

Fljúga hvítu fiðrildin

fyrir utan glugga.

Þarna siglir einhver inn

ofurlítil dugga.

Afi minn og amma mín

úti’ á Bakka búa,

þau eru bæði sæt og fín,

þangað vil ég flúa.

Afi minn fór á honum Rauð

eitthvað suður’ á bæi,

sækja bæði sykur og brauð,

sitt af hvoru tagi.

Sigga litla systir mín

situr úti’ í götu,

er að mjólka ána sín

í ofurlitla fötu.

Eitthvað tvennt á hné ég hef,

heitir annað Stína,

hún er að láta lítið bréf

í litlu nösina sína.

                      Gamlar vísur

Foli foli fótalipri

Foli, foli fótalipri,

flýttu þér nú heim á bæ.

Foli, foli fótalipri,

flýttu þér nú heim á bæ.

Tra-rí, ra-la-la,

flýttu þér nú heim að bæ.

Heima mun þín heyið bíða

en hjá mömmu koss ég fæ.

Heima mun þín heyið bíða

en hjá mömmu koss ég fæ.

Tra-rí, ra-la-la,

en hjá mömmu koss ég fæ.

Herðir hlaupin hlaupagarpur

hreint ei telur sporin sín.

Herðir hlaupin hlaupagarpur

hreint ei telur sporin sín.

Tra-rí, ra-la-la,

hreint ei telur sporin sín.

Aldrei hef ég heldur Jarpur,

hafrastráin talið þín.

Aldrei hef ég heldur Jarpur,

hafrastráin talið þín.

Tra-rí, ra-la-la,

hafrastráin talið þín.

          Hildigunnur Halldórsdóttir

Fram í heiðanna ró

Fram í heiðanna ró fann ég bólstað og bjó

þar sem birkið og fjalldrapinn grær.

Þar er vistin mér góð, aldrei heyrist þar hnjóð,

þar er himininn víður og tær.

Heiðarbóli ég bý,

þar sem birkið og fjalldrapinn grær.

Þar er vistin mér góð, aldrei heyrist þar hnjóð,

þar er himininn víður og tær.

Mörg hin steinhljóðu kvöld upp í stjarnanna fjöld

hef ég starað í spyrjandi þrá.

Skyldi’ ei dýrðin í geim bera’ af dásemdum þeim

sem vor draumfagri jarðheimur á.

Heiðarbóli ég.................

Þetta loft er svo tært. Finnið þytmjúkan þey

hve hann þyrlar upp angan úr mó.

Nei, ég vildi’ ekki borgir né blikandi torg

fyrir býlið í heiðanna ró.

Heiðarbóli ég..................

                         Friðrik A. Friðriksson

Frost er úti fuglinn minn

Frost er úti fuglinn minn

ég finn hvað þér er kalt.

Nærðu engu’ í nefið þitt

því nú er frosið allt.

En ef þú bíður augnablik

ég ætla’ að flýta mér

og biðja hana mömmu mína

um mylsnu handa þér.

Fröken Reykjavík

Hver gengur þarna eftir Austurstræti

og ilmar eins og vorsins blóm,

með djarfan svip og ögn af yfirlæti,

á ótrúlega rauðum skóm?

Ó, það er stúlka engum öðrum lík,

það er hún Fröken Reykjavík,

sem gengur þarna eftir Austurstræti

á ótrúlega rauðum skóm.

Og því er eins og hafi vaxið

vorsins blóm á stræti.

Hver situr þar með glóð í gullnum lokkum

í grasinu á Arnarhól,

svo ung og djörf í ekta nælonsokkum

og nýjum, flegnum siffonkjól?

Ó, það er stúlka engum öðrum lík,

það er hún Fröken Reykjavík

sem situr þar með glóð í gullnum lokkum

í grasinu á Arnarhól,

svo æskubjört og fríð og nett

í nýjum kjól- og sokkum.

Hver svífur þarna suður tjarnarbakka

til samfundar við ungan mann,

sem bíður einn á brúnum sumarjakka

hjá björkunum við Hljómskálann?

Ó, það er stúlka engum öðrum lík,

það er hún Fröken Reykjavík

sem svífur þarna suður Tjarnarbakka,

til samfundar við ungan mann

sem bíður einn hjá björkunum

við Hljómskálann, Hljómskálann.

                                Jónas Árnason

Fuglinn í fjörunni

Fuglinn í fjörunni

hann heitir már.

Silkibleik er húfan hans

og gult undir hár.

Er sá fuglinn ekki smár,

bæði digur og fótahár,

á bakinu svartur, á bringunni grár.

Bröltir hann oft í snörunni,

fuglinn í fjörunni.

Fuglinn í fjörunni
hann er bróðir þinn.
Ekki get ég stigið við þig
stuttfótur minn.

Fuglinn segir bí bí bí

Fuglinn segir bí, bí, bí,

bí, bí, segir Stína.

Kveldúlfur er kominn í

kerlinguna mína.

Fylgd

Komdu litli ljúfur,

labbi, pabba stúfur,

látum draumsins dúfur

dvelja inni’ um sinn,

- heiður er himininn.

Blærinn faðmar bæinn,

býður út í daginn.

Komdu, Kalli minn.

Göngum upp með ánni,

inn hjá mosaflánni,

fram með gljúfragjánni,

gegnum móans lyng,

- heyrirðu hvað ég syng,-

líkt og lambamóðir

leiti’ á fornar slóðir

innst í hlíðahring.

Héðan sérðu hafið,

hvítum ljóma vafið,

það á geymt og grafið

gull og perluskel,

ef þú veiðir vel.

En frammi á fjöllum háum,

fjarri sævi bláum,

sefur gamalt sel.

Glitrar grund og vangur,

glóir sund og drangur.

Litli ferðalangur

láttu vakna nú

þína tryggð og trú.

- Lind í lautu streymir,

lyng á heiði dreymir,

þetta land átt þú.

Hér bjó afi’ og amma
eins og pabbi’ og mamma.
Eina ævi skamma
eignast hver um sig,
- stundum þröngan stig.
En þú átt að muna
alla tilveruna
að þetta land á þig.

Ef að illar vættir

inn um myrkragættir

bjóða svika sættir,

svo sem löngum ber

við í heimi hér,

þá er ei þörf að velja:

Þú mátt aldrei selja

það úr hendi þér.

Göngum langar leiðir,

landið faðminn breiðir.

Allar götur greiðir

gamla landið mitt,

sýnir hjarta sitt.

Mundu, mömmu ljúfur,

mundu, pabba stúfur,

að þetta er landið þitt

              Guðmundur Böðvarsson

Fyrir átta árum

Ennþá brennur mér í muna
meir en nokkurn skyldi gruna,
að þú gafst mér undir fótinn.
Fyrir sunnan Fríkirkjuna
fórum við á stefnumótin.

En ég var bara, eins og gengur
ástfanginn og saklaus drengur.
Með söknuði ég seinna fann, að
við hefðum getað vakað lengur
og verið betri hvort við annað.

Svo var það fyrir átta árum,
að ég kvaddi þig með tárum,
daginn sem þú sigldir héðan.
Harmaljóð úr hafsins bárum
hjarta mínu fylgdi á meðan.

En hver veit nema ljósir lokkar,
lítill kjóll og stuttir sokkar
hittist fyrir hinumegin.
Þá getum við í gleði okkar
gengið suður Laufásveginn.

                 Tómas Guðmundsson

Fyrir ofan regnbogann

Landið rétt fyrir ofan regnbogann

raulað var um í barnagælu sem vel ég kann.

Landið bláum og heiðum himni næst,

hjartans vonir og þrár og draumar þar geta ræst.

Ég óska þess af heilum hug

að héðan gæti’ ég lyfst á flug til skýja.

Sem brjóstsykur í munni mér

þá mundi bráðna vandi hver og burtu flýja.

Fuglar renna sér yfir regnbogann,

rétt mér fyndist að einnig ég kæmist yfir hann.

Hversvegna má ég ekki fljúga eins og fuglinn yfir regnbogann?

Fyrr var oft í koti kátt

Fyrr var oft í koti kátt

krakkar léku saman.

Þar var löngum hlegið hátt,

hent að mörgu gaman.

Úti’ um stéttar urðu þar

einatt skrýtnar sögur

þegar saman safnast var

sumarkvöldin fögur.

Eins við brugðum okkur þá

oft á milli bæja

til að kankast eitthvað á

eða til að hlæja.

Margt eitt kvöld og margan dag

máttum við í næði

æfa saman eitthvert lag

eða syngja kvæði.

Bænum mínum heima hjá,

Hlíðar brekkum undir,

er svo margt að minnast á

margar glaðar stundir.

Því vill hvarfla hugurinn,

heillavinir góðir,

heim í gamla hópinn minn,

heim á fornar slóðir.

               Þorsteinn Erlingsson

Gamla gatan

Ó, gamla gatan mín,
ég glaður vitja þín,
og horfnar stundir heilsa mér.
Hér gekk ég gullin spor,
mín glöðu æskuvor
sem liðu burt í leik hjá þér.

Í sól og sumaryl,
hve sælt að vera til,
við þekktum hvorki boð né bann,
en kveiktum ástareld
sem öll hin rauðu kveld
í ungum hjörtum okkar brann.

Dagarnir liðu með draumsins þyt,
dóu mín sumarblóm.
Nú geymi ég þeirra ljós og lit
sem lifandi helgidóm.

Það berast ómar inn
ég opna gluggann minn

og um mig leikur andi hlýr
því æskan fram hjá fer,
til fundar hraðar sér
að yrkja lífs síns ævintýr.

                   Ási í Bæ

Hvað vitið þið fegra

Hvað vitið þið fegra en Vínarljóð,

hvað vermir svo hjartað og örvar blóð.

Jafnt ríkum sem snauðum það fögnuð fær,

vér fljúgum á vængjum þess himni nær.

Hið syngjandi, klingjandi, sálirnar yngjandi,

svellandi, hvellandi Vínarljóð.

                                  Björn Franzson

Hver á sér fegra föðurland

Hver á sér fegra föðurland,
með fjöll og dal og bláan sand,
með norðurljósa bjarmaband
og björk og lind í hlíð?
Með friðsæl býli, ljós og ljóð,
svo langt frá heimsins vígaslóð.
Geym, drottinn, okkar dýra land
er duna jarðarstríð.

Hver á sér meðal þjóða þjóð,
er þekkir hvorki sverð né blóð
en lifir sæl við ást og óð
og auð, sem friðsæld gaf?
Við heita brunna, hreinan blæ
og hátign jökla, bláan sæ,
hún unir grandvör, farsæl, fróð
og frjáls - við ysta haf.

Ó, Ísland, fagra ættarbyggð,
um eilífð sé þín gæfa tryggð,
öll grimmd frá þinni ströndu styggð
og stöðugt allt þitt ráð.
Hver dagur líti dáð á ný,
hver draumur rætist verkum í
svo verði Íslands ástkær byggð
ei öðrum þjóðum háð.
Svo aldrei framar Íslands byggð
sé öðrum þjóðum háð.

                                    Hulda

Guttavísur

Sögu vil ég segja stutta

sem að ég hef nýskeð frétt.

Reyndar þekkið þið hann Gutta,

það er alveg rétt.

Óþekkur er ætíð anginn sá,

út um bæinn stekkur hann

og hoppar til og frá.

Mömmu sinni unir aldrei hjá,

eða gegnir pabba sínum.

Nei, nei það er frá.

Allan daginn, út um bæinn

eilíf heyrast köll í þeim:

Gutti, Gutti, Gutti, Gutti,

Gutti komdu heim.

Andlitið er á þeim stutta

oft sem rennblautt moldarflag.

Mædd er orðin mamma hans Gutta,

mælir oft á dag:

Hvað varst þú að gera, Gutti minn?

Geturðu aldrei skammast þín

að koma svona inn?

Réttast væri að flengja ræfilinn.

Reifstu svona buxurnar

og nýja jakkann þinn?

Þú skalt ekki þræta Gutti,

það er ekki nokkur vörn.

Almáttugur! En sú mæða

að eiga svona börn.

Gutti aldrei gegnir þessu,

grettir sig og bara hlær,

orðinn nærri að einni klessu

undir bíl í gær.

O’n af háum vegg í dag hann datt.

Drottinn minn! Og stutta nefið

það varð alveg flatt

eins og pönnukaka. Er það satt?

Ó, já, því er ver og miður,

þetta var svo bratt.

Nú er Gutta nefið snúið,

nú má hafa það á tröll.

Nú er kvæðið næstum búið,

nú er sagan öll.

                    Stefán Jónsson

Gömul kynni

Hin gömlu kynni gleymast ei,

enn glóir vín á skál!

Hin gömlu kynni gleymast ei

né gömul tryggðamál.

Ó, góða, góða gamla tíð

með gull í mund!

Nú fyllum bróðir bikarinn

og blessum liðna stund.

Við leiddumst fyrst um laut og hól,

er lóan söng í mó.

En draumar svifu, söngur hvarf

úr Silfrastaða skóg.

Ó, góða, góða gamla tíð.................

Við óðum saman straum og streng

og stóðumst bylgjufall.

En seinna hafrót mæðu' og meins

á millum okkar svall.

Ó, góða, góða, gamla tíð...............

Þótt sortnað hafi sól og lund

ég syng und laufgum hlyn

og rétti mund um hafið hálft

og heilsa gömlum vin!

Ó, góða, góða gengna tíð

með gull í mund!

Nú fyllum bróðir bikarinn

og blessum liðna stund.

                      Árni Pálsson þýddi.

Göngum, göngum

Göngum, göngum,

göngum upp í gilið

gljúfrabúann til að sjá.

Þar á klettasyllu svarti krummi

sínum börnum liggur hjá.

                   Þórður Kristleifsson

Hafaldan háa

Hafaldan háa hvað viltu mér,

hafaldan háa hvað viltu mér.

Berðu bátinn smáa á brjósti þér

meðan út á máa miðin ég fer.



Hann Ari er lítill

Hann Ari er lítill,

hann er átta’ ára trítill

með augu mjög falleg og skær.

Hann er bara sætur,

jafnvel eins er hann grætur

og hugljúfur þegar hann hlær.

En spurningum Ara

er ei auðvelt að svara:

Mamma, af hverju’ er himininn blár?

Sendir Guð okkur jólin?

Hve gömul er sólin?

Pabbi, því hafa hundarnir hár?

Bæði pabba og mömmu

og afa og ömmu

þreytir endalaust spurninga suð:

Hvar er sólin um nætur?

Því er sykurinn sætur?

Afi, gegndu, hver skapaði Guð?

Hvar er heimsendir, amma?

Hvað er eilífðin, mamma?

Pabbi, af hverju vex á þér skegg.

Því er afi svo feitur?

Því er eldurinn heitur?

Því eiga’ ekki hanarnir egg?

Það þykknar í Ara

ef þau ekki svara

og þá verður hann ekki rór,

svo heldur en þegja

þau svara og segja;

þú veist það er verðurðu stór.

Fyrst hik er á svari,

þá hugsar hann Ari,

og hallar þá kannske’ undir flatt

og litla stund þegir,

að lokum hann segir:

Þið eigið að segja mér satt.

                    Stefán Jónsson

Hann Davíð var lítill drengur

Hann Davíð var lítill drengur,

á Drottins vegum hann gekk.

Hann fór til að fella risann

og fimm litla steina hann fékk.

Einn lítinn stein í slönguna lét

og slangan fór hring eftir hring.

Einn lítinn stein í slönguna lét

og slangan fór hring eftir hring.

Hring eftir hring og hring eftir hring

og hring eftir hring eftir hring.

Upp í loftið hentist hann

og hæfði þennan risamann.

                  Höf. ókunnur

Hann Fúsi er latur að læra

Hann Fúsi er latur að læra

og líklegast er hann með horn

því alltaf ef á hann að stafa

hver einasti stafur er þ.

Tra-la-la-la,

hver einsati stafur er þ, þ, þ.

Tra-la-la-la,

hver einasti stafur er þ.

Hún Helga er helmingi betri.

Og hún er nú montin af því

að H er hún hárviss að þekkja.

En hitt dótið kallar hún í.

Tra-la-la-la,

en hitt dótið kallar hún í, í, í.

Tra-la-la-la,

en hitt dótið kallar hún í.

Hann Lalli er ljósið í bekknum,

og líklegast í þessum bæ,

því l, m, n, o, p hann þekkir.

En allt hitt er b eða æ.

Tra-la-la-la,

en allt hitt er b eða æ, æ, æ.

Tra-la-la-la,

en allt hitt er b eða æ.

                   Höf. ókunnur

Hann Tumi fer á fætur

Hann Tumi fer á fætur

við fyrsta hanagal

að sitja yfir ánum

lengst inni í Fagradal.

Hann lætur hugann líða

svo langt um dali’ og fjöll

því kóngur vill hann verða

í voða stórri höll.

Og Snati hans er hirðfífl

og hrútur ráðgjafinn

og smalahóll er höllin. –

En hvar er drottningin?

               Freysteinn Gunnarsson

Heylóarvísa

Snemma lóan litla í
lofti bláu „dírrindí“
undir sólu syngur:
„lofið gæsku gjafarans -
grænar eru sveitir lands,
fagur himinhringur.

Ég á bú í berjamó,
börnin smá í kyrrð og ró
heima´ í hreiðri bíða;
mata ég þau af móðurtryggð,
maðkinn tíni þrátt um byggð
eða flugu fríða.“

Lóan heim úr lofti flaug
- ljómaði sól um himinbaug,
blómi grær á grundu, -
til að annast unga smá.
Alla étið hafði þá
hrafn fyrir hálfri stundu!

                       Jónas Hallgrímsson

Heimaey

Hún rís úr sumarsænum
í silkimjúkum blænum
með fjöll í feldi grænum
mín fagra Heimaey.

Við lífsins fögnuð fundum
á fyrstu bernskustundum
er sólin hló á sundum
og sigldu himinfley.

Hér réri hann afi á árabát
og undi sér best á sjó,
en amma hafði á öldunni gát
og aflann úr fjörunni dró.

Er vindur lék í voðum
og vængir lyftu gnoðum
þeir höfðu byr hjá boðum
á blíðvinar fund.

Og enn þeir fiskinn fanga
við Flúðir, Svið og Dranga,
þó stormur strjúki vanga
það stælir karlmannslund.

Og allt var skini skartað
og skjól við móðurhjartað.
Hér leið mín bernskan bjarta
við bjargfuglaklið.

Er vorið lagði að landi
var líf í fjörusandi,
þá ríkti unaðsandi
í ætt við báru klið.

Þegar í fjarska mig báturinn ber
og boðinn úr djúpinu rís,
Eyjan mín kæra, ég óska hjá þér
eigi ég faðmlögin vís.

Þó löngum beri af leiðum
á lífsins vegi breiðum
þá finnst á fornum eiðum
margt falið hjartamein.

En okkar æskufuna
við ættum þó að muna
á meðan öldur una
í ást við fjörustein.

                      Ási í Bæ

Heitir Valur

Heitir Valur hundur minn

hann er falur varla.

Einatt smalar auminginn

upp um dali fjalla.

Heyr himnasmiður

Heyr himnasmiður

hvers skáldið biður.

Komi mjúk til mín

miskunnin þín.

Því heiti’ eg á þig,

þú hefur skaptan mig,

ég er þrællinn þinn,

þú ert Drottinn minn.

Guð, heit eg á þig,

að græðir mig.

Minnst mildingur mín,

mest þurfum þín.

Ryð þú röðla gramur,

ríklyndur og framur,

hölds hverri sorg

úr hjarta borg.

Gæt, mildingur mín,

mest þurfum þín,

helst hverja stund

á hölda grund.

Set, meyjar mögur,

málsefni fögur.

Öll er hjálp af þér

í hjarta mér.

           Kolbeinn Tumason

Hótel Jörð

Tilvera okkar er undarlegt ferðalag.

Við erum gestir og hótel okkar er jörðin.

Einir fara og aðrir koma í dag

því alltaf bætast nýir hópar í skörðin.

Og til eru ýmsir sem ferðalag þetta þrá,

en þó eru margir sem ferðalaginu kvíða.

Og sumum liggur reiðinnar ósköp á,

en aðrir setjast við hótelgluggann og bíða.

En það er margt um manninn á svona stað

og meðal gestanna' er sífelldur þys og læti.

Allt lendir í stöðugri keppni' um að koma sér

og krækja sér í nógu þægilegt sæti.

En þó eru margir sem láta sér lynda það

að lifa' úti' í horni óáreittir og spakir,

því það er svo misjafnt sem mennirnir leita að

og misjafn tilgangurinn sem fyrir þeim vakir.

En mörgum finnst hún dýr þessi hóteldvöl

þó deilt sé um hvort hótelið sjálft muni græða.

En við sem ferðumst eigum ei annars völ,

það er ekki um fleiri gististaði að ræða.

Að vísu eru flestir velkomnir þangað inn

og viðbúnaður er gestirnir koma' í bæinn.

Og margir í allsnægtum una þar fyrst um sinn,

en áhyggjan vex er menn nálgast burtferðardaginn.

Þá streymir sú hugsun um oss sem ískaldur foss

að allt verði loks upp í dvölina tekið frá oss,

er dauðinn, sá mikli rukkari, réttir oss

reikninginn yfir það sem skrifað var hjá oss.

Þá verður oss ljóst að framar ei frestur gefst

né færi á að ráðstafa nokkru betur.

Því alls sem lífið lánaði dauðinn krefst

í líku hlutfalli' og Metúsalem og Pétur.

                          Tómas Guðmundsson

Hraun í Öxnadal

Þar sem háir hólar
hálfan dalinn fylla
lék í ljósi sólar,
lærði hörpu að stilla,
hann sem kveða kunni
kvæðin ljúfu, þýðu,
skáld í muna og munni,
mögur sveitablíðu.

Rétt við háa hóla,
hraunastalli undir,
þar sem fögur fjóla
fegrar sléttar grundir,
blasir bær við hvammi
bjargarskriðum háður.
Þar til fjalla frammi
fæddist Jónas áður.

Brosir laut og leiti,
ljómar fjall og hjalli.
Lækur vætu veitir,
vökvast bakka halli.
Geislar sumarsólar
silungsána gylla
þar sem háir hólar
hálfan dalinn fylla.

       Hannes Hafstein

Hver hefur skapað blómin björt

Hver hefur skapað blómin björt,

blómin björt, blómin björt?

Hver hefur skapað blómin björt?

Guð á himninum.

Hver hefur skapað fuglana,

fuglana, fuglana?

Hver hefur skapað fuglana?

Guð á himninum.

Hver hefur skapað stjörnurnar,

stjörnurnar, stjörnurnar?

Hver hefur skapað stjörnurnar?

Guð á himninum.

Hver hefur skapað þig og mig,

þig og mig, þig og mig?

Hver hefur skapað þig og mig?

Guð á himninum.

Hver hefur skapað blómin björt,

fuglana, stjörnurnar?

Hver hefur skapað þig og mig?

Guð á himninum.

Hvert er horfið laufið

Hvert er horfið laufið sem var grænt í gær?

Þótt ég um það spyrji verð ég engu nær.

Blöðin grænu hafa visnað,orðin gul og rauð.

Ef ég horfi miklu lengur verður hríslan auð.

Nú er ís á vatni sem var autt í gær.

Yfir landið hélugráum ljóma slær.

Ég brýt heilann um það, segðu mér hvað heldur þú,

kemur haustið fyrst á morgun, er það komið nú?

Nú er grettin jörðin, eins og gamalt skar.

Sjást nú gráar hærur þar sem grasið var.

Yfir fyrrum gróna bala liggja frosin spor.

Ég verð kuldatíð að þola þar til kemur vor.



                                       Þýð:Herdís Egilsdóttir

Inn milli fjallanna

Inn milli fjallanna hér á ég heima,

hér liggja smaladrengsins léttu spor.

Hraun þessi leikföng í hellunum geyma,

hríslan mín blaktir enn í klettaskor.

Við þýðan þrastaklið

og þungan vatnanið,

æska mín leið þar sem indælt vor.

                         Guðmundur Magnússon

Draumur hjarðsveinsins

Í birkilaut hvíldi ég bakkanum á,

þar bunaði smálækjarspræna.

Mig dreymdi’ að í sólskini sæti ég þá

hjá smámey við kotbæinn græna.

Og hóglega’ í draumnum með höfuð ég lá

í hnjám hinnar fríðustu vinu

og ástfanginn mændi’ ég í augun hin blá

sem yfir mér ljómandi skinu.

Úf fíflum og sóleyjum festar hún batt,

þær fléttur hún yfir mig lagði.

Þá barðist mér hjartað í brjóstinu glatt

en bundin var tungan og þagði.

Loks hneigir hún andlitið ofan að mér

svo ilmblæ af vörum ég kenni.

Ó, fagnaðaryndi, hve farsæll ég er,

nú fæ ég víst kossinn frá henni.

En rétt þegar nálgaðist munnur að munn,

að meynni var faðmur minn snúinn,

þá flaug hjá mér þröstur svo þaut við í runn

og þar með var draumurinn búinn.

                        Steingrímur Thorsteinsson

Í fjalladal

Í fjalladal, í fjalladal

er fagurt oft á vorin

er grænkar hlíð og gróa blóm

og glymur loft af svanahljóm.

Í fjallasal, í fjallasal

er fagurt oft á vorin.

Í fjalladal, í fjalladal

er fagurt oft á haustin

er hrímgað tindrar lauf og lyng

og ljómar tunglskin allt í kring.

Í fjallasal, í fjallasal

er fagurt oft á haustin.

                 Guðmundur Guðmundsson

Í Hlíðarendakoti

Fyrr var oft í koti kátt,
krakkar léku saman,
þar var löngum hlegið hátt,
hent að mörgu gaman.
Úti' um stéttar urðu þar
einatt skrítnar sögur,
þegar saman safnast var
sumarkvöldin fögur.

Eins við brugðum okkur þá

oft á milli bæja

til að kankast eitthvað á

eða til að hlæja.

Margt eitt kvöld og margan dag

máttum við í næði

æfa saman eitthvert lag

eða syngja kvæði.

Bænum mínum heima hjá
Hlíðar brekkum undir
er svo margt að minnast á,
margar glaðar stundir.
Því vill hvarfla hugurinn,
heillavinir góðir,
heim í gamla hópinn minn,
heim á fornar slóðir.

               Þorsteinn Erlingsson

Gamalt ævintýri

Það greinir gömul saga

hvar gamall risi bjó.

Hann átti enga niðja

en ótal hallarsali.

Og roðans geislagliti

á gullsins dyngjur sló.

En langt af öllu öðru

hans aldingarður bar.

Þar uxu rauðar rósir

og reynitré og bjarkir.

Og fleygir fuglar sungu

um fegurð lífsins þar.

Það komu eitt sinn krakkar
með kátum ærslabrag
og hentust inn um hliðið
og hoppuðu um garðinn.
Þeir voru’ að fagna frelsi
einn fagran sólskinsdag.

Þeir sulgu sumarloftið

og sungu’ og hlógu dátt.

En þeim að baki þeyttist

í þykkum mekki rykið

og hvarf í gráum hnyklum

í heiðið fagurblátt.

Þá blés af bræði risinn.

En börnin tóku’ á rás.

Og hópinn hláturmilda

hann hrakti’ úr garði sínum

af vorsins græna grasi.

Og grindin skall í lás.

Þá flugu burtu fuglar.

Það fauk í sérhvert skjól.

Og blómin brugðu liti.

Og blöðin hrundu’ af trjánum.

Og í þeim aldingarði

skein aldrei framar sól.

              Heiðrekur Guðmundsson

Gamli Nói

Gamli Nói, gamli Nói,

guðhræddur og vís.

Mikils háttar maður,

mörgum velviljaður.

Þótt hann drykki, þótt hann drykki

þá samt bar hann prís.

Aldrei drakk hann, aldrei drakk hann

of mikið í senn.

Utan einu sinni

á hann trúi’ ég rynni.

Glappaskotin, glappaskotin

ganga svo til enn.

          Séra Eiríkur Brynjúlfsson þýddi.

Gangbrautarsöngur

Viðlag:

Já, bílarnir þeir æða hér um borgina hratt,

þeir bensínstybbuframleiðendur, víst er það satt.

Því kunna verðum heldur meir en kálfar og naut

er komin erum við að gangbraut.

Því voðaleg í borginni umferðin er,

það ætíð skaltu muna og gæta að þér,

og áður en þú gengur yfir götu af stað

þá gáðu vel til hægri’ og vinstri, mundu nú það.

Við götur hérna víða eru gangbrautarljós,

já, göturnar í Reykjavík, en ekki’ uppi’ í Kjós,

og krakkar allir verða að kunna þau á

svo komist yfir gangbrautirnar - hlustaðu á.

Ef ýtir þú á takkann og æðir af stað

þú ert að gera vitleysu og hættir á það

að verða fyrir bílum sem ekið er um

og ekki’ er hægt að stöðva svona hreint á punktinum.

Nei, fyrst skal ýta’ á takkann og fylgjast með því

er fagurgræni karlinn birtist luktinni í,

til beggja handa líta og ef brautin er greið

og bílar allir stansaðir við höldum okkar leið.

                                        Margrét Ólafsdóttir

Hjólasöngur

Á hjóli, hjóli, hjóli margt ég fer,

á hjóli kemst ég næstum hvert sem er.

Ég hjóla úti’ á plani og hliðargötunum,

þó helst til mikið sé þar oftast nær af bílunum.

Já, ég hjóla og hjóla bæði heima’ og í skóla.

Fyrst ég lærði reglur hér sem að löggan kenndi mér

og mig langar til að rifja upp með þér.

(Hér á milli ræðum við um umferðarreglurnar)

Á hjóli, hjóli, hjóli margt ég fer,

á hjóli kemst ég næstum hvert sem er.

Ég hjóla úti’ á plani og hliðargötunum,

þó helst til mikið sé þar oftast nær af bílunum.

Já, ég hjóla og hjóla bæði heima’ og í skóla.

Núna reyndari ég er, því ég rifjaði’ upp með þér

allar reglurnar sem löggan kenndi mér.

                                Margrét Ólafsdóttir

Umferðarljósin

Hér á gatnamótunum umferð mikil er,

þú átt að horfa á ljósið sem að snýr á móti þér.

Varúð, varúð, vegfarandi gáðu’ að þér,

varúð allir þurfa’ að sýna’ í umferðinni hér.

Ég er rauða ljósið og ræð nú öllu hér.

Ég ráðlegg þér að stansa því annars illa fer.

Rauða, rauða, rauða ljósið logar nú,

lögum þess við skulum hlýða bæði ég og þú.

Ég er gula ljósið, nú vertu viðbúinn,

en varastu’ allan flýti er þú keyrir bílinn þinn.

Gula, gula, gula ljósið logar nú,

lögum þess við skulum hlýða bæði ég og þú.

Ég er græna ljósið og gef nú merki’ um það

að ganga skuli umferðin, farðu strax af stað.

Græna, græna, græna ljósið logar nú,

lögum þess við skulum hlýða bæði ég og þú.

Hér á gatnamótunum umferð mikil er,

þú átt að horfa á ljósið sem að snýr á móti þér.

Varúð, varúð, vegfarandi gáðu’ að þér,

varúð allir þurfa’ að sýna’ í umferðinni hér.

                                   Margrét Ólafsdóttir

Góða mamma

Góða mamma gefðu mér

góða mjólk að drekka.

Ég skal vera aftur þér

elsku barnið þekka.

Farðu’ að skammta mamma mín.

Mér er kalt á tánum.

Askur, diskur, ausan þín

eru’ á drykkjarsánum.



            Gamlir húsgangar

Innan sleiki’ ég askinn minn,

ekki fyllist maginn.

kannast ég við kreistinginn

kóngs- á bænadaginn.

                  Sr. Magnús Einarsson á Tjörn.

Græna gengið
(Lag: Hey Baby)

:/:Hei, græna gengið, uhh-ahh,

gerist umhverfisvænt, hér í Fossvogi:/:

Við flokkum ruslið sem að fellur til hér

og fáu hendum sem að nýtanlegt er.

Lífrænan úrgang við urðum á ný

og endurvinnslu sendum pappírinn í.

:/:Hei, græna gengið, uhh-ahh,

gerist umhverfisvænt, hér í Fossvogi:/:

:/: Á grænum hnetti reisum grænfánann nú

og græna daga höldum ég og þú.

Við skulum gleðjast hér við gaman og söng

og græna daga halda vordægrin löng:/:

:/:Hei, græna gengið, uhh-ahh,

gerist umhverfisvænt, hér í Fossvogi:/:

                                  Margrét Ólafsdóttir

Grænmetisvísur

Þeir sem bara borða kjöt

og bjúgu alla daga

þeir feitir verða’ og flón af því

og fá svo illt í maga.

En gott er að borða gulrótina,

grófa brauðið, steinseljuna,

krækiber og kartöflur

og kálblöð og hrámeti.

Þá fá allir nettan maga,

menn þá verða alla daga

eins og lömbin ung í haga

laus við slen og leti.

Sá er fá vill fisk og kjöt

hann frændur sína étur

og maginn sýkist molnar tönn

og melt hann ekki getur.

En gott er að borða gulrótina,

grófa brauðið, steinseljuna,

krækiber og kartöflur

og kálblöð og tómata.

Hann verður sæll og viðmótsljúfur,

vinamargur, heilladrjúgur

og fær heilar, hvítar tennur.

Heilsu má ei glata.

                Kristján frá Djúpalæk þýddi

Guð sem elskar

Guð, sem elskar öll þín börn,

ætíð, faðir, sért mín vörn.

Hjá mér vertu úti’ og inni,

allt mitt fel ég miskunn þinni.

                     Friðrik Friðriksson

Í skólanum

Í skólanum, í skólanum

er skemmtilegt að vera.

Við lærum þar að lesa strax

og leirinn hnoðum eins og vax.

Í skólanum, í skólanum

er skemmtilegt að vera.

Ísland

Ísland er land þitt, og ávallt þú geymir
Ísland í huga þér, hvar sem þú ferð.
Ísland er landið sem ungan þig dreymir,
Ísland í vonanna birtu þú sérð,
Ísland í sumarsins algræna skrúði,
Ísland með blikandi norðljósa traf.
Ísland að feðranna afrekum hlúði,
Ísland er foldin, sem lífið þér gaf.

Íslensk er þjóðin sem arfinn þinn geymir
Íslensk er tunga þín skír eins og gull.
Íslensk er sú lind,sem um æðar þér streymir.
Íslensk er vonin, af bjartsýni full.
Íslensk er vornóttin, albjört sem dagur,
Íslensk er lundin með karlmennskuþor.
Íslensk er vísan, hinn íslenski bragur.
Íslensk er trúin á frelsisins vor.

Ísland er land þitt, því aldrei skal gleyma
Íslandi helgar þú krafta og starf
Íslenska þjóð, þér er ætlað að geyma
íslenska tungu, hinn dýrasta arf.
Ísland sé blessað um aldanna raðir,
íslenska moldin, er lífið þér gaf.
Ísland sé falið þér, eilífi faðir.
Ísland sé frjálst, meðan sól gyllir haf.

                                Margrét Jónsdóttir

Íslands lag

Heyrið vella’ á heiðum hveri,

heyrið álftir syngja’ í veri.

:/: Íslands er það lag :/:

Heyrið fljót á flúðum duna,

foss í klettaskoru bruna.

:/: Íslands er það lag :/:

Eða fugl í eyjum kvaka,

undir klöpp og skútar taka.

:/: Íslands er það lag :/:

Heyrið brim á björgum svarra.

bylja þjóta svipi snarra,

:/: Íslands er það lag :/:

Og í sjálfs þíns brjósti bundnar

blunda raddir náttúrunnar.

:/: Íslands eigið lag :/:

Innst í þínum eigin barmi,

eins í gleði’ og eins í harmi

:/: ymur Íslands lag :/:

                         Grímur Thomsen

Íslandsminni
(brot)

Eitt er landið ægi girt
yst á Ránar slóðum,
fyrir löngu lítils virt,
langt frá öðrum þjóðum.
Um þess kjör og aldarfar
aðrir hægt sér láta,
sykki það í myrkan mar,
mundu fáir gráta.

Eitt er landið, ein vor þjóð,
auðnan sama beggja;
eina tungu, anda, blóð
aldir spunnu tveggja;
Saga þín er saga vor,
sómi þinn vor æra,
tár þín líka tárin vor,
tignar landið kæra.

Fóstra, móðir, veröld vor,
von og framtíð gæða,
svíði oss þín sáraspor,
svívirðing og mæða!
Burt með lygi, hlekk og hjúp,
hvað sem blindar andann;
sendum út á sextugt djúp
sundurlyndis fjandann!

                      Matthías Jochumsson

Ísland ögrum skorið

Ísland ögrum skorið

eg vil nefna þig

sem á brjóstum borið

og blessað hefur mig,

fyrir skikkun skaparans.

Vertu blessað, blessi þig

blessað nafnið hans.

Ísland ögrum skorið

eg vil nefna þig

sem á brjóstum borið

og blessað hefur mig.

                  Eggert Ólafsson

Íslenskt vögguljóð á Hörpu

Ég skal vaka og vera góð

vininum mínum smáa,

meðan óttan rennur rjóð,

roðar kambinn bláa,

og Harpa syngur hörpuljóð

á hörpulaufið smáa.

Stundum var í vetur leið

veðrasamt á glugga.

Var ekki’ eins og væri’ um skeið

vofa’ í hverjum skugga?

Fáir vissu að vorið beið

og vorið kemur að hugga.

Eins og hún gaf þér íslenskt blóð,

ungi draumsnillingur,

megi loks hin litla þjóð

leggja’ á hvarm þinn fingur

á meðan Harpa hörpuljóð

á hörpulaufið syngur.

                    Halldór Laxness

Í snörunni

Í snörunni fuglinn var fastur

og fóturinn þrútinn og sár.

Hann titraði’ af angist og ótta,

í augunum glitruðu tár.

Og tíminn var leiður og langur,

hann langaði frelsi að ná.

Því brúði og börn átti’ hann heima

og best var að dvelja þeim hjá.

Hann flaug út að afla þeim fæðu,

og flýtti sér eins og hann gat,

því aumingja ungarnir litlu

þeir æptu og báðu um mat.

Að æti hann leitaði lengi

og lúinn og þreyttur hann var.

Í fjörunni fann það um síðir

og fagnandi settist hann þar.

Hann bita með nefinu náði

og nú vildi’ hann flýta sér heim,

en snörurnar fjötruðu fætur,

hann fékk ekki losnað úr þeim.

Hann neytti þess afls sem hann átti,

af engum er heimtandi meir,

en kraftarnir voru svo veikir.

Æ, vesalings fuglinn, hann deyr.

Nei, Fúsi um fjöruna gengur

og fuglinn í lífshættu sér.

Af meðaumkun hjarta hans hrærist,

hann hníf sinn á snöruna ber.

Ó, hugsið hve fuglinn er feginn

er frelsaður leitaði’ hann heim.

Og Fúsi með fögnuði starir

á ferðir hans langt út í geim.

En Guð sér af himninum háa

hve hjálpsamur drengurinn er

sem fuglinn úr lífshættu leysti.

Hann letrar því nafn hans hjá sér.

                           Höf. ókunnur

Játning

Enn birtist mér í draumi sem dýrlegt ævintýr,
hver dagur, sem ég lifði í návist þinni.
Svo morgunbjört og fögur í mínum huga býr
hver minning um vor sumarstuttu kynni.

Og ástarljóð til þín verður ævikveðja mín,
er innan stundar lýkur göngu minni
þá birtist mér í draumi sem dýrlegt ævintýr,
hver dagur, sem ég lifði í návist þinni.

                                       Tómas Guðmundsson

Jörðin hún snýst

Jörðin hún snýst um sjálfa sig

sólarhringsferð, með þig og mig.

Umhverfis sólu á ári hún fer

og ávallt á leiðinni vaggar sér.

Að möndlinum skaltu á myndinni gá,

möndullinn liggur aðeins á ská.

Jörðinni vaggar hann vor jafnt sem haust,

vetur og sumar, endalaust.

Endi hans nemur við norðurpól.

Nálega’ að vetrinum hverfur þar sól.

Skáhallir, gráfölvir gægjast þó um

geislar sem blikna í stórviðrum.

Suðurpól mættirðu muna vel,

möndulsins enda við suðurhvel.

Næturlangt skærast skín þarna sól

þá skammdegið ríkir við norðurpól.

Kalli kálormur

Ég er Kalli kálormur,

í kál og rófur gráðugur.

Naga, naga alla daga,

namm, namm, namm.

En Gulli, sá sem garðinn á,

gremjulegur kemur þá.

Ormur, ormur eins og gormur

burt, burt, burt.

                    Herdís Egilsdóttir

Keli káti karl

Ég heiti Keli káti karl

og kraftajötunn er.

Þegar ég fer út, út

hrökkva’ allir í kút, kút.

Ég heiti Keli káti karl,

tra-la-la-la-la-la.

Kirkjuhvoll

Hún amma mín það sagði mér: „Um sólarlagsbil

á sunnudögum gakk þú ei Kirkjuhvols til.

Þú mátt ei trufla aftansöng álfanna þar,

þeir eiga kirkju’ í hvolnum og barn er ég var

í hvolnum kvað við samhljómur klukknanna’ á kvöldin.‛‛

Hún trúði þessu’ hún amma mín, ég efaði ei það

að allt það væri rétt er hún sagði’ um þann stað.

Ég leit því jafnan hvolsins með lotningu til

og lék mér ei þar nærri, um sólarlagsbil.

Ég þóttist heyra samhljóminn klukknanna’ á kvöldin.

                                 Guðmundur Guðmundsson

Klappa saman lófunum

Klappa saman lófunum,

reka féð úr móunum,

tölta eftir tóunum,

tína egg úr spóunum.

              Gamall húsgangur

Kokkur frá Sandi

Ég er kokkur á kútter frá Sandi.

Ég fæ kjaftshögg hvern einasta dag,

og ekki líður mér betur í landi

er ég lendi við konuna í slag.

Hún er tvígild að afli hún Tóta,

að ég tali' ekki um sé hún reið,

enda tek ég þá fljótast til fóta,

því flótti er mín einasta leið.

Ég var ungur er Tóta mig tældi,

okkar trúlofun samstundist birt.

Og í hjónaband þvínæst mér þvældi,

það var óveðursblandið og stirt.

Því þegar frá leið hljóp fjandinn í svínið

og er fædd voru ellefu börn

þá var búið með gaman og grínið,

þá var grátur mín einasta vörn.

Ef ég lifað fæ lengur en Tóta,

er hún leggur á eilífðarbraut

skal ég dansa og daganna njóta,

elda dýrindis rúsínugraut.

En mig hryllir ef hittumst við aftur

er ég héðan af jörðinni fer

nema' að einhver mér ókunnur kraftur

komi óðar og liðsinni mér.

                    Örnólfur í Vík

Komdu inn í kofann minn

Komdu inn í kofann minn,
er kvölda og skyggja fer.
Þig skal aldrei iðra þess
að eyða nótt hjá mér.
Við ævintýraeldana
er ýmislegt að sjá,
og glaður skal ég gefa þér
allt gullið sem ég á,

tíu dúka tyrkneska
og töfraspegla þrjá
níu skip frá Noregi
og naut frá Spáníá,
austurlenskan aldingarð
og íslenskt höfuðból
átta gráa gæðinga
og gylltan burðarstól,

fjaðraveifu fannhvíta
og franskan silkikjól,
eyrnahringi, ennisspöng
og alabastursskrín,
hundrað föt úr fílabeini
full með þrúguvín
og lampa þann, sem logaði
og lýsti Aladdín.

Komdu inn í kofann minn,
er kvölda og skyggja fer.
Alltaf brennur eldurinn
á arninum hjá mér.
Ég gleymdi einni gjöfinni,
og gettu, hver hún er.
Ég gleymdi bestu gjöfinni,
ég gleymdi sjálfum mér.

                    Davíð Stefánsson

Komdu kisa mín

Komdu kisa mín

kló er falleg þín

og grátt þitt gamla trýn.

Mikið malar þú,

mér það líkar nú.

Víst ertu vænsta hjú.

Banar margri mús,

mitt þú friðar hús,

ekki’ er á þér lús,

oft þú spilar brús.

Undra sniðug, létt og liðug

leikur bæði snör og fús.

Við skulum drekka dús.

Kvæðið um fuglana

Snert hörpu mína, himinborna dís,
svo hlusti englar guðs í Paradís.
Við götu mína fann ég fjalarstúf
og festi á hann streng og rauðan skúf.

Úr furutré, sem fann ég út við sjó
ég fugla skar og líka' úr smiðjumó.
Í huganum til himins oft ég svíf
og hlýt að geta sungið í þá líf.

Þeir geta sumir synt á læk og tjörn,
og sumir verða alltaf lítil börn.
En sólin gyllir sund og bláan fjörð
og sameinar með töfrum loft og jörð.

Ég heyri' í fjarska villtan vængjaþyt.
Um varpann leikur draumsins perluglit.
Snert hörpu mína himinborna dís,
og hlustið, englar guðs í Paradís.

                                 Davíð Stefánsson

Konan sem kyndir ofninn minn

Ég finn það gegnum svefninn,
að einhver læðist inn
með eldhúslampann sinn,
og veit, að það er konan,
sem kyndir ofninn minn,
sem út með ösku fer
og eld að spónum ber
og yljar upp hjá mér,
læðist út úr stofunni
og lokar á eftir sér.

Ég veit að hún á sorgir,
en segir aldrei neitt,
þó sé hún dauða þreytt,
hendur hennar sótugar
og hárið illa greitt.
Hún fer að engu óð
er öllum mönnum góð
og vinnur verk sín hljóð -
Sumir skrifa í öskuna
öll sín bestu ljóð.

Ég veit að þessi kona
er vinafá og snauð
af veraldlegum auð,
að launin, sem hún fær,
eru last og daglegt brauð.
En oftast er það sá,
sem allir kvelja og smá,
sem mesta mildi á. -
Fáir njóta eldanna,
sem fyrstir kveikja þá.

                Davíð Stefánsson

Kristín Jósefína Páls

Ég heiti Kristín Jósefína Páls,

í daglegu tali kölluð Stína.

Nú ætla ég að taka til máls

og segja’ ykkur sögu mína.

Hann pabbi hann er stórbóndi’ uppi’ í sveit

og mamma hún er lítil og feit.

Svo á ég bræður sem eru ekki neitt

og systur sem heitir Bína.

Svo verð ég átján ára þriðja maí

og þá verður ákaflega gaman.

Þá eflaust eitthvað fínt ég fæ

frá Bjössa, við erum saman.

Hann Bjössi hann er besti vinur minn,

hann Bjössi sem að keyrir traktorinn.

Hann fær er í flest og hann dansar best

og svo er hann svo sætur í framan.

                                    Höf. ókunnur

Krummi krunkar úti

Krummi krunkar úti,

kallar á nafna sinn;

ég fann höfuð af hrúti,

hrygg og gæruskinn.

Komdu nú og kroppaðu með mér

krummi nafni minn.

Krumminn í hlíðinni

Krumminn í hlíðinni

hann fór að slá.